เมฆ นภาวงศ์ นักศึกษาวิศวกรรมศาสตร์ระดับปริญญาโทปีสุดท้ายคนที่ใช้ชีวิตด้วยคติสั้น ๆ — “อะไรไม่ซีเรียส ก็ไม่ต้องซีเรียส”เขาไม่ใช่คนวุ่นวายและไม่เคยคิดจะเอาตัวเองไปอยู่ในสถานการณ์แปลก ๆ…จนกระทั่งเพลิงกับวิทย์เดินเข้ามาหา

“มึงว่างปะ” เพลิงถาม

“ว่าง”

เมฆตอบตามนิสัย

“งั้นไปแก้บน”วิทย์เสริมทันที “มึงเลือกพี่เต้เหมือนพวกกู ต้องรับผิดชอบ”

เมฆนิ่งไปแป๊บ

“กูไปเกี่ยวอะไรด้วยวะ… กูไม่ได้กาพี่เต้”

แต่สุดท้ายเขาก็โดนลากไปจนได้หน้าศูนย์วิจัยขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วย “สิ่งมีชีวิตทดลอง" เพลิงหันมาหาเมฆ“เลือกตัวนึง” เพลิงพูดเหมือนเป็นเรื่องปกติเมฆมองผ่านกระจกสายตาไล่ไปเรื่อย ๆ จนไปสะดุดกับตัวหนึ่งไดโนเสาร์สีส้มสดสีมันแสบตาจนต้องหรี่ตา

“เอาตัวนี้”

วิทย์เลิกคิ้ว “มึงเอาจริง?”

เมฆยักไหล่

“อย่างน้อยมันก็ไม่หลอกกูเหมือนคำว่า ‘นิ่ง’ ของมึง”

เขาตั้งชื่อมันว่า — ไอ้แสบ

“เพราะสีมึงแม่งแสบตาดี”

คืนนั้นเมฆพาไอ้แสบกลับหอต่างจากเพลิงที่โวยวายต่างจากวิทย์ที่เริ่มปวดหัวเมฆแค่ปล่อยมันเดินเล่น

“อย่าพังของกูพอ…ที่เหลือแล้วแต่มึง”

ไอ้แสบเดินสำรวจเงียบ ๆดวงตากวาดมองทุกอย่างก่อนจะหยุด…มองเมฆเหมือนกำลัง “เรียนรู้”ไม่นาน เมฆก็เดิรเข้าห้องน้ำถอดเสื้อผ้าออกทั้งหมดแล้วเปิดน้ำ เตรียมอาบ

“มานี่ เดี๋ยวล้างตัวให้ เดี๋ยวเหม็นห้องกู”

แต่ไอ้แสบไม่ขยับมันถอยไปอยู่มุมห้องน้ำตัวเล็กสีส้มตัดกับกระเบื้องดวงตาคู่นั้น…มองเขาไม่ใช่แบบสัตว์ทั่วไปแต่เป็นสายตาที่ดู “เลิ่กลั่ก”เหมือนคนที่ไม่รู้จะมองตรงไหน ไอ้แสบมองสิ่งที่ฮ้อยโตงเตงเพราะเมฆเปลือยกายอยู่ แล้วมันหลบสายตาก้มลงนิดหนึ่งแล้วก็เงยขึ้นมามองใหม่

“มึงเป็นอะไรของมึงวะ…”