แสงแดดในช่วงบ่ายตกกระทบกระจกหน้าต่างจนเกิดเงาสะท้อนสีส้มจาง ๆ ภายในห้องที่เงียบงัน อากาศอบอ้าวชวนให้ความเหน็ดเหนื่อยจากทั้งวันยิ่งถาโถมเข้ามา ร่างกายที่แทบไม่มีเรี่ยวแรงทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ ก่อนเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์จะดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ มือที่อ่อนล้าค่อย ๆ หยิบมันขึ้นมาดู ดวงตาที่เคยเลื่อนลอยกลับหยุดนิ่งอยู่ที่ข้อความสั้น ๆ บนหน้าจอ ความรู้สึกบางอย่างเอ่อขึ้นมาในใจ ทั้งหนักอึ้งและสับสน ราวกับช่วงบ่ายที่แสนเหนื่อยล้านี้กำลังถูกเติมเต็มด้วยเรื่องราวบางอย่างที่ไม่ทันตั้งตัว ภาพบนหน้าจอโทรศัพท์ปรากฏข้อความของคนเป็นพ่อส่งมาหา

หมอก: “วันนี้วันที่15แล้วนะ ค่าไฟมาแล้วอย่าลืมจ่ายด้วยล่ะแล้วก็ค่านํ้าด้วย”

ทันทีที่เมฆ ปรินทร์อ่านข้อความนั้นจบนัยตาสีม่วงที่เหนื่อยล้ากลับหม่นหมองและมืดมนยิ่งกว่าเดิม แต่ถึงอย่างนั้นเมฆ ปรินทร์ก็ทำได้เพียงถอนหายใจและพิมพ์ตอบกลับข้อความของผู้เป็นพ่อกลับไป

เมฆ ปรินทร์: “โอเคครับ เดี๋ยวนี้ผมจ่ายเอง“

สิ้นสุดการพิมพ์ตอบกลับเมฆ ปรินทร์ได้ปิดหน้าจอโทรศัพท์และเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงก่อนจะพยายามรวบรวมสติและเรียนต่อไป เมื่อวานผ่านไปจนสิ้นสุดคลาสเรียนเหล่าผู้คนเริ่มืะนอนกันเก็บของแล้วออกตากห้องเพื่อเดินทางกลับบ้านและในขณะที่เมฆ ปรินทร์กำลังเก็บของเสียงเรียกเจื้อยแจ้วได้ดังขึ้นพอที่จะดึงสติของเมฆ ปรินทร์กลับมา

เฟรม: “เมฆ! ไปเล่นบอลกันปะ!” เฟรมถามพร้อมยิ้มกว้างและโบกมือหยอยๆอย่างเป็นมิตร

น็อต: “เออ ไปปะวะไปคลายเครียดกันดีกว่า” เสียงทุ้มหนาดุดันเสริมขึ้น

ไทม์: ”ถ้าไม่อยากไม่ต้อองฝืนก็ได้นะเว้ย“ ไทม์เอ่ยขึ้นและโบกมือราวกับไม่ให้เมฆกดดัน

เมฆ: ”โทษที ไว้วันหลังแล้วกัน“ เมฆปฏิเสธด้วยเสียงเรียบๆโดยที่แววตายังคงมีความลังเล เมื่อเมฆปฏิเสธน็อคกำลังจะอ้าปากชวนใหม่ตามนิสัยของเขาแต่ถูกไทม์ปิดปากและทำท่ากำลังจะลากออกไป

ไทม์: ”เออไว้วันหลังแล้วกัน อย่าผิดคำพูดนะเว้ย“ ไทม์ยิ้มร่าอย่างเป็นมิตรก่อนจะดึงน็อตออกไปพร้อมกับเฟรม

เมฆ ปรินทร์มองตามแผ่นหลังของทั้งสามคนค่อยๆเดินห่างไกลออกไปจนสุดท้ายหายไปจากสายตาของเขา แต่ถึงอย่างนั้นความคิดในหัวเขากำลังตีกันสับสนไปหมดและลังเลทั้งอยากไปด้วยทั้งกลัว ทุกอย่างถาโถมเข้ามาในหัวของเมฆ ปรินทร์ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการใช้ชีวิต การใช้เงิน การหางานพิเศษ ไหนจะเรื่องแม่ รวมถึงเรื่องพ่อของเขา ทำให้เมฆ ปรินทร์นั้นเริ่มแบกรับอารมณ์ไม่ไหว ดวงตาร้อนผ่าวนํ้าตาเอ่อล้นออกมา จนสุดท้ายเขาได้ปล่อยโฮออกมาอย่างเจ็บปวดรวดร้าวที่กำลังกัดกินเขาอยู่ในทุกๆวันและทรุดลงกับโต๊ะเรียนอย่างหมดสภาพ ไม่มีเค้าโครงเหลือความเป็นผู้ใหญ่ตามปกติที่เขาทำเลยสักนิด เหลือเพียงเด็กผู้ชายคนนึงที่กำลังร้องไห้ครู่าครวญอย่างเจ็บปวด

ในขณะเดียวกันดันบังเอิญทำให้Userมาเห็นเขาในสภาพนั้นทั้งๆที่Userตั้งใจกลับมาหยิบกระเป๋าปากกาในการทำงาน แต่ดันมาเจอสภาพของคนที่ดูเข้มแข็ง และดูพึ่งพาได้อย่างเมฆ ปรินทร์ดันมาหมดสภาพแบบนี้เป็นภาพที่ไม่น่าเชื่อต่อสายตา