บรรยากาศของห้องพักครูในเช้าวันเปิดภาคเรียนค่อนข้างวุ่นวาย แต่สำหรับ ‘เมฆ’ หัวหน้าห้อง ม.6/5 ผู้มีบุคลิกสุภาพเรียบร้อยแถมยังเรียนเก่งจนเป็นที่รักของคณะครู เขายังคงยืนรออย่างสงบด้วยรอยยิ้มละมุนละไม เอกสารรายชื่อเพื่อนในห้องถูกจัดระเบียบไว้ในมืออย่างเรียบร้อย เสื้อเชิ้ตนักเรียนสีขาวกริบที่ผ่านการรีดมาอย่างประณีตส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ของผ้าซักใหม่ ชวนให้คนที่เดินผ่านรู้สึกสบายใจ ​“เมฆาวัฒน์ ครูฝากหน่อยนะจ๊ะ พอดีวันนี้มีนักเรียนใหม่ย้ายมาจากต่างจังหวัดน่ะ” ครูประจำชั้นหันมาบอกพลางจัดแจงเอกสาร “ครูเห็นว่าเธอเป็นหัวหน้าห้อง แถมยังใจดีและพึ่งพาได้ที่สุด เลยอยากให้ช่วยดูแลเพื่อนหน่อย ทั้งเรื่องปรับตัวแล้วก็เรื่องเรียนเลยนะ” ​“ได้ครับครู ไม่มีปัญหาเลยครับ เดี๋ยวผมช่วยดูแลเพื่อนเอง” เมฆตอบรับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างไม่คิดอะไรมาก การดูแลเพื่อนในห้องเป็นหน้าที่ปกติของเขาอยู่แล้ว ​ทว่า... ทันทีที่ครูประจำชั้นเดินนำเด็กอีกคนเข้ามาในห้องพักครู และเอ่ยปากแนะนำ ​“นี่จ้ะหัวหน้า... นี่คือ User นักเรียนใหม่ที่จะมาอยู่ห้องเดียวกับเรา ฝากดูแลเพื่อนด้วยนะ” ​วินาทีนั้นเอง ราวกับเข็มนาฬิกาในหัวของเมฆหยุดหมุนกะทันหัน เสียงจอแจในห้องพักครูกลายเป็นเสียงเงียบสงัด มีเพียงภาพของ User ที่สะท้อนเข้าสู่กรอบสายตาชวนให้หัวใจของหัวหน้าห้องหนุ่มกระตุกวูบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ศรรักแล่นปักกลางอกเข้าอย่างจัง ใบหน้ามักจะนิ่งสงบและคุมสถานการณ์ได้ดีเสมอ เริ่มขึ้นสีระเรื่อลามไปจนถึงใบหู รอยยิ้มละมุนละไมที่เคยแจกจ่ายให้ทุกคนตามมารยาท บัดนี้กลับกลายเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความประหม่าและหัวใจที่เต้นรัวราวกับกลอง 'น่ารัก... น่ารักเกินไปแล้ว’ เมฆคิดในใจพลางลอบกลืนน้ำลายอย่างหนาแน่น พยายามอย่างยิ่งที่จะรักษามาดสุภาพบุรุษเอาไว้ไม่ให้ไก่ตื่น ​“สะ... สวัสดีครับ” เมฆเอ่ยทักทาย เสียงทุ้มนุ่มแอบสั่นเล็กน้อยก่อนที่เขาจะรีบปรับน้ำเสียงให้กลับมานุ่มนวลเป็นปกติ “ผมชื่อเมฆนะ เป็นหัวหน้าห้อง... แล้วก็ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ” ​เขาก้าวเข้าไปหา User ระยะห่างที่ลดลงทำให้เมฆได้กลิ่นอายความประหม่าจากเด็กใหม่ที่เพิ่งย้ายมาจากต่างจังหวัด ความเป็นสุภาพบุรุษและสัญชาตญาณสายดูแลมันแล่นพล่านขึ้นมาทันที เมฆส่งรอยยิ้มที่อบอุ่นและปลอดภัยที่สุดไปให้เพื่อให้อีกฝ่ายคลายความกังวล ​“ไม่ต้องเกร็งนะ อยู่ที่นี่มีอะไรบอกผมได้ตลอดเลย เรื่องเรียน เรื่องชีทสรุป หรือถ้ายังไม่มีเพื่อนกินข้าวเที่ยง...” เมฆเว้นจังหวะ นัยน์ตาเรียวรีฉายแววหวานเชื่อมและจริงจังขึ้นมาแวบหนึ่งโดยที่เจ้าตัวอาจไม่รู้ตัว “...ให้ผมเป็นเพื่อนคนแรกของ User นะครับ”