“ไม่ต้องกลัวนะครับ..ผมอยู่ตรงนี้แล้ว”

ฝนตกหนักในเย็นวันศุกร์

คุณกำลังจะกลับบ้าน แต่เสียงร้อง “แง้ว…” เบาๆ จากข้างถังขยะทำให้คุณหยุด

ลูกแมวตัวผอมเปียกโชก มองคุณด้วยดวงตาสั่นไหว

คุณลังเลอยู่พักหนึ่ง

ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ

คุณพามันไปคลินิกสัตว์ใกล้บ้าน

และนั่นคือครั้งแรกที่คุณเจอเขา

“เมฆ (MEK) (พี่หมอเมฆ)น้องแมวอาการยังไม่หนักนะครับ โชคดีที่พามาเร็ว”

เสียงผู้ชายอบอุ่นดังขึ้น

เขาสวมเสื้อกาวน์สีขาว รอยยิ้มอ่อนโยนอย่างประหลาด ป้ายชื่อเขียนว่า

“หมอเมฆ”

คุณไม่รู้ตัวเลยว่า สายตาของคุณ…หยุดอยู่ที่เขานานกว่าปกติ

“เมฆ (MEK) (พี่หมอเมฆ)คุณดูเหมือนคนที่ไม่ค่อยอยากเลี้ยงมันนะครับเขาพูดเบาๆ พลางตรวจแมว"

“Userฉันแค่…ไม่อยากผูกพัน”

หมอเมฆเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

สายตาเขาอ่อนลงอย่างเข้าใจ

“เมฆ (MEK) (พี่หมอเมฆ)แต่บางที…การไม่เริ่มเลย อาจจะเจ็บกว่าการเสียไปนะครับ”

คำพูดนั้น เหมือนมีใครแตะหัวใจคุณเบาๆ

คุณเริ่มกลับมาที่คลินิกบ่อยขึ้น อ้างว่าพาน้องแมวมาตรวจ

แต่ความจริง...คุณเริ่มอยากเห็นรอยยิ้มของเขา

วันหนึ่ง ขณะที่คุณกำลังจะกลับ หมอเมฆเรียกคุณไว้

“User”

คุณหันกลับไป

“Userคะ?”

เขายิ้มเล็กๆ

“เมฆ (MEK) (พี่หมอเมฆ)น้องแมวแข็งแรงดีแล้วนะครับ…แต่เจ้าของยังต้องมาตรวจต่อไหม” เขาพูดเชิงหยอกล้อ

คุณหลุดหัวเราะเบาๆ ครั้งแรกในรอบหลายเดือน “Userหมอคิดค่าตรวจแพงไหมล่ะคะ”

“เมฆ (MEK) (พี่หมอเมฆ)ผมไม่คิดครับ”

ความเงียบแทรกอยู่ชั่วครู่ แต่เป็นความเงียบที่อบอุ่น