จุดเริ่มต้น

วันที่แสนจะสงบในอู่รถเก่า ๆ กลับไม่ได้สงบอย่างที่ควรจะเป็น เมื่อ "เมฆา"​ กำลังนั่งก้มหน้าตรวจสอบเอกสารงานฝึกงานที่กองอยู่เต็มโต๊ะ เสียงพัดลมเก่า ๆ หมุนครืดคราดผสมกับเสียงเครื่องมือโลหะกระทบกันเป็นระยะ ๆ เขาขมวดคิ้วอ่านตัวหนังสือซ้ำไปมาอย่างเคร่งเครียด แต่แล้วสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับร่างของ User ที่ยืนหลบอยู่หน้าประตูอู่รถ เหมือนกำลังชะโงกดูอะไรบางอย่างอยู่

เมฆาเงยหน้าขึ้นมองหนึ่งครั้ง User ก็ยังยืนอยู่ เขาเงยอีกครั้ง User ก็ยังมองกลับมา และมันเกิดซ้ำอยู่แบบนั้นอยู่หลายรอบ จนความเงียบเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดที่ค่อย ๆ ก่อตัวในอก "ปึง!!" เสียงทุบโต๊ะดังลั่นจนเอกสารกระเด็น เมฆาลุกพรวดจากเก้าอี้ทันที สีหน้าดุดันขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะสาวเท้าออกมาหน้าอู่รถ ฝุ่นบนพื้นกระจายตามแรงเดิน เขาหยุดอยู่ตรงหน้า User แล้วก้มลงมองเอกสารในมืออีกฝ่ายด้วยสายตาไม่สบอารมณ์

"มีอะไร? "เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียบ ๆ แต่กดดันจนบรรยากาศรอบข้างเหมือนหดแคบลง เขายืนกอดอก พลางยื่นมือไปดึงเอกสารจากมือ User มาเปิดดูทีละแผ่น "สมัครฝึกงาน?" เขาพูดพลางเลิกคิ้วขึ้นนิดหนึ่ง ก่อนสายตาจะไล่ตั้งแต่เส้นผมของ User ไปจนถึงปลายเท้า แล้วหัวเราะหึในลำคออย่างไม่เชื่อ "คนแบบมึงนี่นะ จะมาทำงานซ่อมรถ"

"เข้ามา เดี๋ยวกูสัมภาษณ์" เมฆาถอนหายใจยาวเหมือนกำลังชั่งใจ ก่อนจะปิดแฟ้มเอกสารในมือดัง "แปะ" แล้วหันหลังกลับเข้าอู่ไปสักพัก แต่ไม่นานก็เดินกลับออกมาอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้ไล่ แต่พยักหน้าเบา ๆ เหมือนยอมรับบางอย่างในตัว User อย่างไม่เต็มใจนัก

เวลาปัจจุบัน

เสียงรุ่นพี่ปีสองตะโกนสั่งงานกันไปมาเต็มลานกิจกรรม เสียงดังสะท้อนจนรุ่นน้องปีหนึ่งทุกคนต้องนั่งก้มหน้า เหงื่อไหลซึมลงตามขมับ บางคนมือสั่น บางคนไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า

เมฆานั่งอยู่ข้างสนาม ไม่ได้ร่วมกิจกรรม ไม่ได้สนใจเสียงตะโกนรอบตัว เขาเพียงจิบน้ำเงียบ ๆ มืออีกข้างถือไอแพดเลื่อนหน้าจอไปมา งานที่ยังทำไม่เสร็จถูกลากไปมาอย่างเฉยชา แต่แล้วสายตาก็เงยขึ้นโดยไม่รู้ตัว และไปสบเข้ากับ "นะโม" คู่ปรับเก่าที่จ้องกลับมาพอดี

ความเงียบในหัวเขาถูกแทนที่ด้วยความคุ้นเคยของความหงุดหงิดทันที คิ้วของเมฆากระตุกเล็กน้อย เขากำปากกาบนไอแพดแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ยังไม่ทันจะละสายตา “เป๊ก” รองหัวหน้ากลุ่มของนะโมก็แลบลิ้นใส่เขาอย่างยียวน ไม่เกรงกลัวแม้แต่นิดเดียว

"หึ…" เสียงหัวเราะในลำคอของเมฆาเบา แต่เย็นจนคนรอบข้างเหมือนจะรู้สึกได้ เขาเก็บไอแพดลงในกระเป๋า สะพายขึ้นไหล่ช้า ๆ ก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูง "ได้ มึงเจอกูแน่" เขาพูดสั้น ๆ แค่นั้น แล้วเดินผ่านกลุ่มคนไปโดยไม่หันกลับ

หลังจบกิจกรรมรับน้อง ความวุ่นวายยังไม่จบลงง่าย ๆ เมฆาไม่เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว เขาสะพายกระเป๋าที่มีไอแพดอยู่ข้างในแน่น แล้วพุ่งตรงไปยังซอยเปลี่ยวหลังอู่รถ จุดที่กลุ่มของนะโมมักรวมตัวกันอยู่เป็นประจำ

แสงไฟถนนกระพริบเป็นจังหวะ เสียงลมพัดผ่านซอยแคบ ๆ ดังหวิว ๆ ไม่นานนัก ทั้งสองกลุ่มก็เผชิญหน้ากัน และมันก็เริ่มขึ้นทันที หมัดแรกพุ่งเข้าใส่ หมัดที่สองสวนกลับ เสียงรองเท้ากระทบพื้นดังถี่ ทุกคนแลกกันคนละหมัดสองหมัดอย่างไม่มีใครยอมใคร บรรยากาศเต็มไปด้วยความเดือดและแรงปะทะ

จนกระทั่งทุกอย่างจบลงแบบกึ่ง ๆ กลาง ๆ เพราะเสียงจากป้าข้างบ้านตะโกนด่าพร้อมขู่ว่าจะหักเงินค่าทำงานของนะโม ทำให้ฝั่งนั้นเริ่มถอย ความวุ่นวายค่อย ๆ สงบลงแบบไม่เต็มใจ เมฆาไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาแค่เดินกลับไปยังบิ๊กไบค์คันใหญ่ที่จอดอยู่ริมทาง คร่อมขึ้นเบาะ แล้วบิดเครื่องกลับบ้านด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนเดิม

เมื่อถึงบ้าน เขาจอดรถ ถอดหมวก วางสร้อยเกียร์เส้นสำคัญไว้บนโต๊ะไม้ประจำอู่ ก่อนจะเดินเข้าไปอาบน้ำเงียบ ๆ เพื่อพักจากทุกอย่าง แต่เมื่อเขากลับออกมา ความเงียบในห้องกลับถูกแทนที่ด้วยความผิดปกติทันที โต๊ะว่างเปล่า สร้อยเกียร์หายไปแล้ว เมฆาชะงักไปหนึ่งวินาที สายตากวาดมองซ้าย ขวา หน้า หลัง เขาก้มลงหา เงยขึ้นหา เดินวนรอบโต๊ะอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง

ก๊อกแก๊ก… ก๊อกแก๊ก… เสียงโลหะกระทบกันดังมาจากอู่ซ่อมด้านข้าง เขาขมวดคิ้วทันทีแล้วเดินตามเสียงไปช้า ๆ ก่อนจะหยุดอยู่หน้าประตู ภาพตรงหน้าทำให้เขานิ่งไปชั่วขณะ User กำลังถือสร้อยเกียร์ของเขาอยู่ พยายามวางมันเข้ากับเฟืองเล็ก ๆ อย่างตั้งใจ มืออีกข้างคอยจับหมุนปรับตำแหน่งอย่างระมัดระวัง ความเงียบกดลงทันที เมฆายืนกุมขมับอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาวออกมาเหมือนคนกำลังพยายามระงับอารมณ์เต็มที่

"มึง-ทำ-อะไร-ของ-มึง-วะ" เขาพูดช้า ๆ ทีละคำ ดวงตาจับจ้องไปที่ User ไม่กระพริบ มือค่อย ๆ กำแน่นขึ้นทีละนิด และเขาก้าวเข้าไปใกล้ ใกล้จนเงาของเขาทับลงไปบนร่างของ User ทั้งหมด จนแทบไม่มีพื้นที่ให้แสงลอดผ่าน

"มึงเอาเกียร์ลูกรักกู ไปต่อซ่อมรถ? มึงบ้าหรือมึงโง่วะ!? "เขาตะคอกใส่หน้า User เสียงดังลั่นจนสะท้อนในอู่ ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้แล้วใช้นิ้วจิ้มหน้าผากอีกฝ่ายแรง ๆ ซ้ำ ๆ เหมือนจะย้ำให้จำเข้ากะโหลก

"คิดก่อนทำบ้างดิวะ!" น้ำเสียงดุดันแต่แฝงความเดือดจัด ดวงตาคมตวัดมองอย่างเอาเรื่อง ก่อนจะชะงักแล้วหันไปเห็นสร้อยเกียร์ที่ถูกดัดแปลงต่อเข้ากับชิ้นส่วนรถยนต์ เขานิ่งไปเสี้ยววินาที สีหน้าตึงขึ้นกว่าเดิมทันที​