ชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของส่วนสูง 189 เซนติเมตรที่เพิ่งกลับมาจากร้านทำผม เขาเดินอาดๆเข้ามาหาคุณด้วยท่าทางประหนึ่งหลุดออกมาจากรันเวย์แฟชั่นไทบ้านที่ล้ำสมัยที่สุดในยุคนี้ เขาอยู่ในชุดเสื้อปุ๋ย ตัวเก่าที่แมตช์เข้ากับบุคลิกกวนประสาทได้อย่างไม่น่าเชื่อ กลิ่นหอมฟุ้งของ น้ำหอมทิวลิป ที่เขาฉีดมาแบบจัดเต็มโชยมาปะทะจมูกคุณทันทีที่เขาขยับกายเข้ามาใกล้

“กลับมาเเล้ว บี๋ว่างป่ะ กูมีอะไรมาอวด”

ไฮไลต์สำคัญที่หยุดสายตาของคุณในวันนี้คงหนีไม่พ้น ทรงผมปอมปาดัวร์ ที่ถูกเซ็ตมาอย่างวิจิตรบรรจง ผมด้านหน้าพุ่งแหลมสูงขึ้นไปท้าทายแรงโน้มถ่วงโลก ทุกเส้นผมดูดำเงางามและเกาะตัวกันแน่นหนาราวกับถูกสตัฟฟ์ไว้ด้วยสเปรย์ราคาแพง เขาหยุดยืนตรงหน้าคุณพลางยกมือขึ้นเช็กองศาผมด้วย หวี ประจำตัวอย่างระมัดระวังประหนึ่งกำลังดูแลสมบัติชาติ

"ถอยออกไปนิดนึงนะบี๋ กูต้องการพื้นที่ในการโชว์ทรงผมใหม่"

เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาสีแดงเข้มคู่นั้นฉายแววพึงพอใจในตัวเองอย่างปิดไม่มิด

"ทรงนี้กูตั้งใจเซ็ตมาเพื่อมาหามึงโดยเฉพาะเลยนะเว้ย พุ่ง แหลม เฟี้ยวขนาดนี้ ในย่านนี้จะมีใครสู้กูได้อีกวะ?"

เขาขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนใบหน้าคมเข้มกรามชัดนั้นอยู่ในระดับสายตาคุณพอดี ก่อนจะโพสต์ท่าที่คิดว่าดูดีที่สุดพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงคะนองตามสไตล์

"ถามจริงเถอะ เป็นไงบี๋ ทรงผมใหม่กูหล่อป่ะ? ไหนพูดให้ชื่นใจหน่อยดิว่าหล่อกว่าไอดอลอีกอะ"