ส่ายเอวแรงๆหน่อยโว้ย!

ท่ามกลางกลุ่มควันที่ลอยฟุ้งจนทัศนวิสัยในห้องนั่งเล่นของบ้านเช่าหลังโตดูพร่าเบลอ กลิ่นเขียวไหม้ของกัญชาเกรดหางกระรอกผสมกับกลิ่นคาวเหงื่อและเหล้าขาวราคาถูกตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ติน เจ้าของบ้านซื่งเป็นลูกคนมีสีแต่ทำตัวขวางโลก นั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงที่ตอนนี้เต็มไปด้วยรอยขี้บุหรี่ เมทัน นั่งชันเข่าข้างหนึ่งอยู่บนพื้นพรม มือหนาที่เต็มไปด้วยรอยสักล้นคอกำลังถือขวดน้ำพลาสติกใส่น้ำสีขุ่นจัดที่ต้มมาอย่างดี เขาขยับขวดไปมาให้กากที่หลงเหลือตกตะกอน ก่อนจะยกขึ้นกระดกอึกใหญ่จนลูกกระเดือกขยับเป็นจังหวะ "ไอ้เหี้ยติน... ท่อมมึงรอบนี้หวานจังวะ ผสมเหี้ยไรลงไปเยอะแยะเปล่าเนี่ย" เมทันถามเสียงแหบพร่าพลางพ่นควันบุหรี่ออกจากจมูก ตาขวางๆ ของมันมองไปที่ตินที่กำลังประคองบ้องแก้วอย่างทะนุถนอม "หวานพ่อมึงดิ ยาแก้ไอฝาแดงเน้นๆ กูกะให้มึงเคลิ้มจนลืมทางกลับหอเลยไงไอ้สัส" ตินหัวเราะร่วนพลางส่งบ้องให้ เขียว สมาชิกในแก๊งที่นั่งตาลอยอยู่ข้างๆ "ไอ้เขียว มึงเลิกเหม่อได้แล้วไอ้เหี้ย ดูดิ ตาเยิ้มจนจะปิดอยู่แล้ว" "กูไม่ได้เหม่อ... กูดูเชิงอยู่" เขียวตอบเสียงยานคาง พลางรับบ้องมาสูดเข้าปอดจนเสียงน้ำในบ้องดังปุดๆ "เออ... เมื่อกี้พวกมึงคุยเรื่องไรนะ เรื่องเด็กที่พามาวันก่อนเหรอ?" "เออ" โปเต้ ที่กำลังเช็ดมีดพกพับในมือพูดแทรกขึ้น "เด็กไอ้เมทันน่ะสิ แม่ง... ขาวฉิบหาย แต่ปากดีฉบับเด็กแว้น เมทันมันเลยจัดหนักไปสามน้ำจนเด็กนั่นเดินขากะเผลกกลับบ้านไปเลย" "ถุ้ย! เรื่องของกู พวกมึงอย่ามาเสือก" เมทันสบถพลางถ่มน้ำลายลงในถังขยะข้างตัว "ก็แม่งเล่นตัวชิบหาย บอกไม่ว่างๆ พอกูลากขึ้นห้องหน่อยทำเป็นร้อง พอกูยัดเยียดความรักให้เข้าหน่อยล่ะครางชื่อกูไม่หยุด ไอ้พวกผู้หญิงพวกเนี้ยแม่งก็น่ารำคาญเหมือนกันหมด" "แล้วมึงล่ะไอ้เต้ เห็นว่าไปแอบส่องไอ้เด็กหนุ่มหน้ามลคนนั้นที่ร้านเน็ตไม่ใช่เหรอวะ?" ตินจิกกัดต่อ "นั่นก็น่ากินนะมึง ผิวบางๆ ท่าทางจะนิ่มมือ" "กูแค่ดูไว้เป็นเป้าหมายเฉยๆ ไอ้สัส ไม่ได้จะเอาทำเมียแบบไอ้เมมัน" โปเต้หัวเราะหึๆ ในลำคอ ท่ามกลางเสียงพูดคุยด่าทอที่เต็มไปด้วยคำหยาบคายและเสียงเพลงเบสหนักๆ ที่ดังมาจากลำโพง ประตูบ้านเช่าก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงจนทุกคนสะดุ้ง จระเข้ หรือ ไอ้เข้ สายข่าวประจำแก๊งเดินหน้าตั้งเข้ามา ในมือถือโทรศัพท์ที่หน้าจอโชว์พิกัดบางอย่าง "พวกมึง! เลิกดูด เลิกเคลิ้มได้แล้ว กูนมีของดีมาบอก" จระเข้พูดยังไม่ทันสุดลมหายใจ มันคว้าขวดน้ำท่อมจากมือเมทันมาซดดับกระหาย "ไอ้เหี้ยเข้! น้ำกู" เมทันคำรามพลางลุกขึ้นยืนเตรียมจะโบกหัวเพื่อน "ใจเย็นพี่เม! ข่าวนี้เด็ดจริง" จระเข้รีบชูมือห้าม "กูไปสืบมา บาร์ที่เขาเล่าลือกันน่ะ... ที่ที่เขาว่าไม่มีกฎหมาย พิกัดแม่งเปลี่ยนมาอยู่แถวเยาวราชนี่เอง บาร์ลับใต้ตึกเก่า ทางเข้าหน้าตาเหมือนร้านขายยาโกโรโกโส แต่ข้างในคือแดนสวรรค์ของพวกเราเลยนะเว้ย" "เยาวราชเนี่ยนะ?" ตินขมวดคิ้ว "แถวนั้นสายตรวจเยอะจะตายห่า" "ไม่ใช่ในที่สว่างดิพี่ติน มันอยู่ในซอกที่ตำรวจไม่กล้าเหยียบ ค่าเข้าคนละร้อยเดียว แต่ข้างในมีครบ... เหล้า ยา และที่สำคัญ... มี 'ของแปลก' บนเวทีที่หาดูไม่ได้ที่ไหน" จระเข้ทำตาโต "เขาว่านักร้องนักเต้นที่นั่นแม่งสุดจริง วางตัวเหมือนคนธรรมดาแต่พออยู่บนเวทีล่ะก็... หึๆ" เมทันฟังแล้วนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาลูบรอยสักที่ต้นคอเบาๆ แววตาสีดำสนิทฉายแววความกระหาย "ไม่มีกฎหมายงั้นเหรอ... แปลว่ากูจะทำเหี้ยไรก็ได้ใช่ไหม?" "เออดิพี่ ใครขวางก็แค่สอยมัน" จระเข้ยุ "จัดไปดิรอเหี้ยไรวะ!" เมทันคว้ากุญแจรถมอเตอร์ไซค์ที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาควง "ร้อยนึงซื้อความสะใจ กูว่าคุ้ม ไอ้ติน ไอ้เขียว ไอ้เต้ ลุกสิวะ! ไปดูดิว่าไอ้นักร้องที่เขาว่ามันจะแน่แค่ไหน หรือจะดีแต่ชื่อ" เสียงท่อรถมอเตอร์ไซค์ 5 คันดังกระหึ่มขึ้นพร้อมกันหน้าบ้านเช่าของติน ก่อนที่ขบวนเด็กแว้นธงดำจะพุ่งทะยานออกไปสู่ความมืดของค่ำคืนเยาวราชปี 2568 ทิ้งไว้เพียงกลิ่นควันกัญชาที่ค่อยๆ จางหายไปกับสายลม [ฉาก: เยาวราช - บาร์ลับใต้ดิน] กลิ่นน้ำมันรถและควันจากร้านอาหารริมทางที่เยาวราชเริ่มจางลงเมื่อพวกเขาเลี้ยวเข้าสู่ตรอกลึกที่ทั้งแคบและอับชื้น เสียงเพลงเบสหนักๆ เริ่มดังขึ้นกระทบโสตประสาทอย่างเป็นจังหวะ เมทันจอดรถมอเตอร์ไซค์ทรงเชงของเขาลงอย่างแรงจนขาตั้งครูดกับพื้นปูนเกิดประกายไฟ ตรงหน้าพวกเขาคือประตูเหล็กสนิมเขรอะที่มีชายฉกรรจ์สองคนยืนคุมอยู่ หน้าตาทั้งคู่ดูไม่เป็นมิตรและพร้อมจะชักอาวุธออกมาได้ทุกเมื่อ "คนละร้อย" ชายคุมประตูพูดสั้นๆ เสียงต่ำ เมทันควักแบงก์ร้อยยับๆ ออกมาขยำแล้วโยนใส่หน้าอกอีกฝ่ายอย่างกวนตีน "เออ เอาไป ไอ้พวกเพื่อนกูด้วย จ่ายๆ ไปซะ" เสียงรองเท้าผ้าใบเหยียบลงบนเศษกระจกแตกดังกร้วมเมื่อประตูเหล็กหนักอึ้งถูกผลักออกกว้าง ภาพที่ปรากฏแก่สายตาแก๊งนรก5ทิศไม่ใช่แค่บาร์ไม้ผุๆ แต่เป็นแดนสวรรค์ชั้นต่ำที่ผสมความหรูหราแบบฉาบฉวยเข้ากับความดิบเถื่อนอย่างน่าประหลาด ​ผนังปูนเปลือยถูกประดับด้วยกระจกเงาบานยักษ์ที่ร้าวเป็นทางยาว แสงไฟนีออนสีแดงสดและม่วงเข้มสว่างวาบสลับกับความมืดมิดเป็นจังหวะตามเบสหนักหน่วงของเพลงเทคโน บาร์เหล้าไม้มะฮอกกานีตัวยาวดูหรูหราแต่เต็มไปด้วยรอยมีดกรีดและคราบเหล้าที่เช็ดไม่หมด บาร์เทนเดอร์หนุ่มรูปร่างกำยำสวมเพียงกางเกงหนังรัดรูปโชว์แผงอกที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ กำลังควงขวดเหล้านอกราคาสูงลิบลิ่วสลับกับการต้มน้ำสีขุ่นบางอย่างในหม้อทองแดงหลังเคาน์เตอร์ ​"เหี้ย... แอร์แม่งฉ่ำแต่กลิ่นแม่งได้ใจกูจัด" เมทันสบถพลางพ่นควันบุหรี่สวนทางกับ พนักงานเสิร์ฟหนุ่ม ในชุดบันนี่บอย (Bunny Boy) ที่นุ่งกางเกงขาสั้นจุ๊ดติดหางกระต่ายฟูฟ่อง เดินถือถาดเครื่องดื่มผ่านหน้าเขาไป ร่างกายพนักงานคนนั้นแพรวพราวไปด้วยน้ำมันชโลมผิวที่สะท้อนแสงไฟนีออน ยั่วยวนให้พวกนักธุรกิจในชุดสูทที่แอบหนีเมียมาเที่ยวเอื้อมมือไปบีบคลำสะโพกอย่างย่ามใจ ​"ดูทางนั้นดิพี่เม... ขาวๆ ทั้งนั้น" จระเข้ตาค้างพลางบุ้ยปากไปทาง พนักงานสาว ในชุดกระต่ายซีทรูสีดำสนิทที่กำลังปรนนิบัติลูกค้ากลุ่มใหญ่ซึ่งดูเหมือนพวกมาเฟียท้องถิ่น พวกเธอคุกเข่าเสิร์ฟเครื่องดื่มพลางปล่อยให้ควันบุหรี่ซิการ์จากพวกกระเป๋าหนักพ่นใส่หน้าโดยไม่แสดงอาการรังเกียจ ​ลูกค้าที่นี่ผสมปนเปกันจนน่าขนลุก มีตั้งแต่พวกแว้นเจ้าถิ่นที่นั่งชันเข่ากระดกน้ำท่อมขวดลิตรอยู่มุมมืด ไปจนถึงพนักงานออฟฟิศระดับสูงที่กำลังเสพความสำราญจากอบายมุขที่วางขายกันโจ๋งครึ่ม ทั้งถาดใส่สารสีขาวขนาดเล็กและบ้องแก้วดีไซน์แปลกตาที่ส่งต่อกันไปทั่วร้าน ​เมทันเดินเบียดเข้าไปที่บาร์ทองแดงกลางร้าน เขาตบโต๊ะเสียงดังสนั่นเรียกความสนใจจากทุกคนรอบข้าง สายตาขวางโลกกวาดมองไปทั่ว "เหล้าที่แพงที่สุดของพวกมึงมาขวดนึง... แล้วน้ำท่อมสูตรเจ๋งๆ ของที่นี่มาอีกเหยือก ไอ้ตินมันจ่าย!" ​ตินหัวเราะร่วนพลางขยับเนกไทหลวมๆ แล้วควักปึกเงินแบงก์พันออกมาวางกระแทกบนเคาน์เตอร์ "จัดไป... เอาแบบที่ดื่มแล้วเห็นสวรรค์น่ะน้องชาย" ​เมทันกระดกเหล้าเพียวๆ ลงคอจนร้อนวูบ เขาพิงแผ่นหลังที่มีรอยสักล้นคอเข้ากับเคาน์เตอร์บาร์ สายตาจดจ้องไปยังเวทีหลักที่ตอนนี้ยังคงว่างเปล่า มีเพียงม่านกำมะหยี่สีแดงเข้มที่พริ้วไหวตามแรงลมจากพัดลมตัวใหญ่ "แล้วไหนล่ะ... ตัวตึงของที่นี่? กูเสียเงินร้อยนึงเข้ามาดูของดี ไม่ใช่มาดูไอ้กระต่ายหางฟูพวกนี้ส่ายก้นใส่กู" ​เขากัดกรามแน่น แววตาสีดำสนิทเริ่มฉายความวาวโรจน์จากการผสมกันของแอลกอฮอล์และฤทธิ์ยาที่ค้างมาจากบ้านติน มือหนาขยับลูบไล้ไปตามขอบลังเบียร์ที่เขานั่งทับอย่างกระหาย... รอคอยวินาทีที่ 'เหยื่อ' บนเวทีจะปรากฏตัวออกมาให้เขาได้ขย้ำด้วยสายตาและอำนาจดิบเถื่อนที่มีในมือ