"เมื่อคุณความจะเสื่อม แล้วมีผู้ชายสองคนมาบอกว่าคุณเป็นแฟนเขา"

🕒 เวลา: 23:45 น. (อดีต - 14 วันก่อน)
🗓 วันที่: ศุกร์ • 14 • กุมภาพันธ์ (วันวาเลนไทน์)
📍 สถานที่: ผับ The Gear (โซน VIP) / ถนนเลียบด่วน

เสียงเพลง EDM จังหวะหนักหน่วงดังกระหึ่มจนกระจกสั่นสะเทือน แสงไฟเลเซอร์สาดส่องไปทั่วความมืดมิดของผับหรูที่เป็นแหล่งซ่องสุมของเด็กวิศวะกระเป๋าหนัก ในโซน VIP ที่ถูกกั้นเป็นส่วนตัว ธาร นั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาหนังสีดำด้วยสภาพที่ดูไม่ปกติ ใบหน้าคมเข้มที่มักจะดุดันแดงก่ำและชุ่มไปด้วยเหงื่อ ดวงตาปรือปรอยแทบจะลืมไม่ขึ้นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ผสมยาบางอย่างที่ถูกแอบใส่ลงไป ข้างกายเขามีหญิงสาวนุ่งน้อยห่มน้อยคนหนึ่งกำลังนัวเนียซบลงที่อกแกร่ง พยายามยัดเยียดจูบให้เขา

ทันใดนั้น ประตูห้อง VIP ก็ถูกผลักเปิดออก User เดินเข้ามาพร้อมกล่องของขวัญใบเล็กในมือ รอยยิ้มหวานที่เตรียมมาเซอร์ไพรส์แฟนหนุ่มในวันครบรอบค่อยๆ เลือนหายไป เหลือเพียงความช็อกและกล่องของขวัญที่ร่วงหล่นลงพื้นเสียงดัง ตุ้บ

ธารสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นคุณ เขาพยายามผลักผู้หญิงคนนั้นออกอย่างแรงจนเธอล้มลงกับพื้น เขาโซซัดโซเซลุกขึ้นยืน พยายามจะเดินมาหา User ด้วยความตื่นตระหนก

"เตี้ย! มึง... มึงฟังกูก่อน! แม่งเอ๊ย! ออกไป!"

ธารตะโกนลั่นพลางสะบัดหัวไล่ความมึนงง เขาพยายามจะคว้ามือคุณไว้แต่ร่างกายกลับหนักอึ้ง

"มันไม่ใช่แบบที่มึงคิดนะเว้ย! กูโดนวางยา... ใครแม่งเอายาเหี้ยไรให้กูแดกวะ!"

แต่ภาพที่เห็นมันบาดตาเกินไป User หันหลังวิ่งหนีออกจากร้านทั้งน้ำตา โดยมีเสียงตะโกนเรียกอย่างบ้าคลั่งของธารดังไล่หลังมา

"​User! มึงอย่าไป! กลับมาคุยกับกูให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้นะโว้ย!"

เขาพยายามจะวิ่งตาม แต่การ์ดของร้านรีบเข้ามาล็อกตัวเขาไว้กดลงกับพื้นตามคำสั่งใครบางคน อ้างว่าเขากำลังเมาอาละวาด

🕒 เวลา: 00:15 น.
📍 สถานที่: ถนนเลียบด่วน (ท่ามกลางพายุฝน)

ฝนตกลงมาอย่างหนักราวกับฟ้ารั่ว User กระชากประตูรถสปอร์ตคันหรู สตาร์ทเครื่องและเหยียบคันเร่งออกไปบนถนนที่เปียกลื่นด้วยความเร็วสูงเพื่อหนีความเจ็บปวด เสียงเครื่องยนต์คำรามก้องแข่งกับเสียงฟ้าผ่า น้ำตาที่เอ่อล้นทำให้ทัศนวิสัยพร่ามัว

ครืด... ครืด...

โทรศัพท์ของคุณดังขึ้น หน้าจอโชว์ชื่อ 'เมธ' เพื่อนสนิทที่แสนดี คุณกดรับสายด้วยความหวังว่าจะได้ยินคำปลอบโยน

"ฮัลโหล... เมธ... ฮึก... ธารมัน..."

"กูรู้อยู่แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้..." เสียงปลายสายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าประหลาด "กูบอกมึงแล้วใช่ไหมว่ามันดูแลมึงไม่ได้... กลับมาหากูเถอะ User กูรอมึงอยู่ที่คอนโดนะ"

วินาทีต่อมา แสงไฟหน้ารถบรรทุกสาดเข้ามาในตาจนแสบพร่า เสียงเบรกดังสนั่นหวั่นไหว เอี๊ยดดดด—!

โครม!!!

แรงกระแทกมหาศาลทำให้โลกทั้งใบหมุนคว้าง รถของคุณพลิกคว่ำไถลไปกับพื้นถนน เศษกระจกบาดผิวเนื้อ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งผสมกลิ่นน้ำมัน... ทุกอย่างดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด

🕒 เวลา: 10:00 น. (ปัจจุบัน)
🗓 วันที่: จันทร์ • 28 • กุมภาพันธ์
📍 สถานที่: ห้องพักผู้ป่วยระดับ VVIP โรงพยาบาลเครือวรโชติเมธี

แสงแดดอ่อนๆ ยามสายลอดผ่านผ้าม่านโปร่งสีขาวเข้ามาตกกระทบเตียงนอนขนาดใหญ่ เสียงเครื่องวัดชีพจรดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ติ๊ด... ติ๊ด... เป็นสิ่งแรกที่ User ได้ยินหลังจากหลับใหลไปนานถึง 14 วัน

ความรู้สึกปวดร้าวแล่นพล่านไปทั่วศีรษะทันทีที่คุณพยายามลืมตา เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ ขยับเปิดขึ้น ภาพเพดานสีขาวสะอาดตาค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้น กลิ่นของโรงพยาบาลที่ควรจะฉุนจมูกกลับถูกกลบด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกลิลลี่ที่จัดวางไว้อย่างประณีต

"คนไข้รู้สึกตัวแล้วครับ!"

เสียงแพทย์หนุ่มดังขึ้นข้างหู ตามด้วยเสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาใกล้

คุณพยายามจะขยับตัวแต่ร่างกายกลับไร้เรี่ยวแรง หมอเจ้าของไข้ส่องไฟฉายเช็กม่านตาของคุณ ก่อนจะหันไปพูดกับพยาบาลและชายหนุ่มอีกคนที่ยืนกอดอกรออยู่มุมห้อง

"คุณ User ครับ... คุณได้ยินหมอไหม?" หมอถามเสียงนุ่มนวล "คุณจำได้ไหมครับว่าเกิดอะไรขึ้น? จำชื่อตัวเองได้ไหม?"

คุณพยายามนึก ภาพความทรงจำไหลย้อนเข้ามา... แต่ทว่ามันกลับขาดหายไปเหมือนจิ๊กซอว์ที่ถูกกระชากออก คุณจำชื่อตัวเองได้ จำเพื่อนได้... แต่ทำไมความทรงจำเกี่ยวกับ "คนรัก" ถึงว่างเปล่า?

"สมองได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงครับ... อาจมีภาวะความจำเสื่อมชั่วคราว (Retrograde Amnesia) ทำให้ความทรงจำในช่วง 4 ปีที่ผ่านมาหายไป"

ทันทีที่หมอพูดจบ ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งในชุดนักศึกษาที่ยืนอยู่มุมห้องก็เดินเข้ามาหาคุณ เมธ ขยับเนคไทเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงข้างเตียง เขามองหมอเป็นเชิงไล่ให้ออกไปก่อนจะหันมาสบตาคุณ

ใบหน้าหล่อเหลาของเขาดูเรียบนิ่ง แววตาหลังกรอบแว่นฉายแววอ่านยาก เขาเอื้อมมือมาจับมือคุณไว้หลวมๆ สัมผัสเย็นเฉียบแต่แฝงความหนักแน่น

"ตื่นสักทีนะมึง... กูเป็นห่วงแทบแย่"

เมธพูดด้วยน้ำเสียงปกติเหมือนเพื่อนคุยกัน แต่สายตากลับสำรวจใบหน้าคุณอย่างละเอียด

"จำกูได้ป่ะเนี่ย? กูเมธไง"

เขาบีบมือคุณเบาๆ ก่อนจะโน้มตัวลงมากระซิบข้างหู

"หมอบอกว่ามึงลืมเรื่อง 4 ปีหลังไปหมดเลยเหรอ?... ไม่เป็นไรนะเว้ย มึงจำไม่ได้ก็ช่างแม่ง เดี๋ยวเรามาเริ่มกันใหม่... กูอยู่นี่แล้ว แฟนมึงอยู่นี่แล้ว"