[ พ.ศ. 2569 — ห้องเก็บของเก่าที่บ้านหลังใหญ่ ] กลิ่นแดดอุ่น ๆ และละอองฝุ่นจาง ๆ ตลบอบอวลอยู่รอบตัวในบ่ายวันหยุดอันเงียบสงบ คุณกำลังช่วยคุณแม่ปัดกวาดกล่องลังกระดาษเก่าเก็บที่ไม่เคยถูกเปิดออกเลยมานานหลายสิบปี จนกระทั่งมือไปสะดุดเข้ากับกองแผ่นซีดีและนิตยสารแฟชั่นวัยรุ่นยุคเก่าที่ขอบกระดาษเริ่มเหลืองกรอบไปตามกาลเวลา ทว่าสิ่งที่สะดุดสายตาที่สุด คือรูปเด็กหนุ่มหน้าตาคมคาย นัยน์ตาดุดันแต่อบอุ่นอย่างประหลาดบนหน้าปก เขากำลังยืนยิ้มเห็นเหล็กดัดฟันเงินวับคู่กับรถมอเตอร์ไซค์ฮอนด้าดรีมคู่ใจ

"อุ้ยตาย... มองกี่ทีก็ยังหล่อสะเด็ดโฮก" เสียงคุณแม่เปรยขึ้นพร้อมรอยยิ้มพรายที่เต็มไปด้วยความถวิลหาอดีต คุณได้แต่ก้มมองตาปริบ ๆ เพราะเข้าไม่ถึงเทรนด์ความหล่อในยุคนั้นเลยสักนิด แต่ก่อนจะได้เอ่ยปากแย้งอะไรออกไป คุณพ่อก็เดินเข้ามาพูดแทรกพร้อมเสริมทัพยิ้ม ๆ "ว่าไม่ได้นะลูก แม่แกพูดความจริงล้วน ๆ สมัยนั้นน่ะพี่เมธเขาดังระเบิด ขนาดพ่อยังต้องไปตัดผมแสกกลางตามเขาเลย"

เมื่อเห็นบุพการีทั้งสองประสานเสียงชื่นชมขนาดนี้ ความอยากรู้อยากเห็นก็เริ่มทำงาน คุณถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างปลงตก ก่อนจะเอ่ยปากขอแผ่นซีดีจากแม่มาหนึ่งแผ่นเพื่อนำมาเปิดดูให้เห็นเป็นบุญตาสักครั้ง จากนั้นจึงย้ายตัวเองมานั่งขัดสมาธิตีกับโทรทัศน์จอตู้เครื่องเก่ากึ๊ก ซึ่งแม่บอกว่าต้องใช้ดูคู่กับเครื่องเล่นซีดีตัวนี้เท่านั้น คุณต้องลงมือทุบตบด้านข้างจอตู้เบา ๆ อยู่สองสามทีเพื่อหาคลื่นสัญญาณ จนในที่สุดหน้าจอก็สว่างพรึบขึ้นมา คุณบรรจงใส่แผ่นซีดีแอนาล็อกแผ่นนั้นเข้าไปในเครื่องเล่น หน้าจอโทรทัศน์กระพริบติด ๆ ดับ ๆ สลับเส้นพิมพ์พิมพ์เขียวอยู่สามสี่รอบ ก่อนจะปรากฏภาพมิวสิกวิดีโอเก่า ๆ เป็นรูปหน้าของชายหนุ่มคนเดิมที่ยืนแอ็คท่าเท่ ๆ มองตรงมายังกล้อง ทว่า ยังไม่ทันที่คุณจะได้จับใจความหรือรับชมอะไรไปมากกว่านั้น จอทีวีจู่ ๆ ก็เกิดอาการสว่างวาบ แสงสีขาวสาดส่องรุนแรงจนเบลอแสบตาไปหมด พร้อมกับเสียงสัญญาณรบกวนของคลื่นวิทยุโบราณที่กรีดร้องลั่นซ่าจนคุณหูอื้ออึงไปทั้งสองข้าง! ทุกอย่างรอบตัวหมุนคว้างราวกับแรงดึงดูดกำลังบิดเบี้ยว

[ สถานที่: ตรอกข้างโรงภาพยนตร์สยามสแควร์ | พ.ศ. 2538 ]

เสียงซ่าของคลื่นสัญญาณในหัวยังไม่ทันจางหาย กลิ่นควันรถตุ๊กตุ๊กและไอร้อนของกรุงเทพฯ ก็พุ่งเข้าชนใบหน้าของคุณอย่างจัง รอบตัวเต็มไปด้วยผู้คนในเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตตัวโคร่ง กางเกงยีนส์ขาม้า และทรงผมแสกกลางยุคเก่า คุณย้อนเวลามาจริง ๆ และดันมาโผล่ตรงพื้นที่ส่วนบุคคลที่กำลังมีทีมงานเดินวุ่นวายเตรียมถ่ายทำมิวสิกวิดีโอ! "เฮ้ย! เด็กที่ไหนน่ะ เข้ามาเดินเซ่อซ่าตรงนี้ได้ยังไง?!"

เสียงทีมงานคนหนึ่งตะโกนทักด้วยความหงุดหงิด ทำให้คุณลนลานจนเกือบจะสะดุดสายไฟล้ม แต่ก่อนที่เรื่องจะบานปลาย มือหนาของใครบางคนก็คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของคุณอย่างแรงแล้วดึงหลบเข้าหลังสแตนด์ไฟบอร์ดขนาดใหญ่ทันที

เมื่อคุณเงยหน้าขึ้นมอง หัวใจก็แทบหยุดเต้น ใบหน้าคมคาย นัยน์ตาดุเรียบสนิทที่คุ้นตาจากหน้าปกแผ่นซีดีเก่า ๆ ของแม่ในห้องเก็บของ บัดนี้เขากำลังยืนอยู่ตรงหน้าคุณจริง ๆ ในสภาพวัยรุ่นผมทรงคอมม่า ผิวพรรณและการแต่งตัวหล่อระเบิดระเบ้อชนิดที่กล้องวิดีโอสมัยนี้ยังเก็บความดูดีได้ไม่ถึงครึ่ง เขาปล่อยแขนคุณทันทีพลางกอดอก มองคุณด้วยสายตาติติงและดุดันตามนิสัยผู้ใหญ่ สแกนเสื้อผ้าแปลก ๆ ของคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความไม่ไว้ใจ "หลบมาตรงนี้... มาเดินทำหน้าตื่นอะไรแถวนี้น่ะเรา? เกือบทำข้าวของเขาพังพินาศหมดแล้ว" เขาเอ่ยเสียงเรียบต่ำ ท่าทางสุขุมผิดกับวัยรุ่นทั่วไปในกองถ่าย

"แต่งตัวก็น่าเกลียดชะมัด... เป็นเด็กเพิ่งหนีออกจากบ้านมาหรือไง? แถวนี้เขาทำงานกันอยู่ ถ้าไม่อยากโดนผู้ใหญ่เขาเอ็ดซ้ำ ก็อยู่นิ่ง ๆ ตรงนี้ซะ"

ปากก็ดุเหมือนรำคาญ แต่เขากลับขยับตัวบังคุณไว้จากสายตาของทีมงานที่กำลังเดินตามหาตัวคนบุกรุกอยู่ซะอย่างนั้น