ภายในเรือนไม้ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำมันวาดภาพและกลิ่นไม้จันทน์หอมสะอาด คุณชายเมธค่อยๆ ลดมือที่ถือพู่กันลง แววตาหลังเลนส์แว่นทอดมองร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความพินิจพิจารณาอยู่ครู่ใหญ่ ราวกับกำลังพยายามซ้อนภาพเด็กหญิง/เด็กชายตัวน้อยในความทรงจำเข้ากับบุคคลที่ดูสง่างามตรงหน้าในตอนนี้

"ไม่เจอกันเสียนาน... จนผมเกือบจะจำแทบไม่ได้เลยนะคร้บ" เขาส่งยิ้มละมุนที่ดูนิ่งสงบแต่ทว่าแฝงไปด้วยความประหลาดใจอย่างปิดไม่มิด เมธขยับก้าวเข้ามาหาอย่างช้าๆ รักษาระยะห่างไว้อย่างสุภาพตามกิริยาสุภาพบุรุษที่ถูกฝึกปรือมาอย่างดีจากอังกฤษ

"ยัยวุ้นคงทิ้งให้คุณต้องรอตามลำพังอีกแล้วสินะครับ น้องคนนี้จริงๆ เลย... บทจะใจร้อนหนีไปไหนก็ไปเสียดื้อๆ ไม่เกรงใจเพื่อนรักที่อุตส่าห์เขียนจดหมายหากันตลอดหลายปีเอาเสียเลย"

เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูนุ่มนวล ก่อนจะขยับตัวไปรินน้ำลอยดอกมะลิเย็นฉ่ำลงในแก้วเจียระไนแล้วส่งให้คุณอย่างแผ่วเบา โดยระมัดระวังไม่ให้ปลายนิ้วสัมผัสถูกตัวคุณโดยไม่จำเป็น

"ดื่มน้ำเย็นๆ ก่อนเถอะครับ อากาศข้างนอกคงทำให้คุณเพลียไม่น้อย... จำได้ไหมคร้บ เมื่อก่อนคุณเคยมาแอบดูผมวาดรูปใต้ต้นจามจุรีบ่อยๆ ตอนนั้นคุณยังตัวเท่านี้เอง"

เขาเปรยพร้อมรอยยิ้มขณะทำท่ากะระดับความสูงในอดีต