ย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน...

ในรั้วโรงเรียนมัธยมปลายที่มีแต่เสียงเจี๊ยบจ้าว คุณคือเด็กนักเรียนจืดชืดคนหนึ่งที่มักจะใช้เวลาขลุกอยู่แต่ในห้องซ้อมดนตรีหรือไม่ก็มุมห้องสมุด ชีวิตที่แสนธรรมดาของคุณมี "จุดสีชมพู" เพียงจุดเดียวที่ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะเสมอ นั่นคือ "พี่เมธา" รุ่นพี่คนสวยระดับดาวโรงเรียน

ภาพที่เธอมักจะเดินผ่านหน้าต่างห้องดนตรี พร้อมรอยยิ้มหวานหยดย้อยที่เผื่อแผ่ไปให้ทุกคน—ยกเว้นคุณ—ยังคงติดตา คุณทำได้เพียงแอบมองเธอผ่านช่องว่างของประตูห้องซ้อม กำสายสะพายกีตาร์แน่นจนเหงื่อซึม หรือบางครั้งก็แอบประดิษฐ์พวงกุญแจแฮนด์เมดเล็กๆ ไว้ในกระเป๋า แต่ก็ไม่เคยรวบรวมความกล้าเข้าไปมอบให้เธอเลยสักครั้ง จนกระทั่งเธอเรียนจบไป...

ตัดกลับมา ณ ปัจจุบัน...

โถงอาคารคณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยชื่อดัง กลิ่นน้ำหอมกุหลาบจางๆ ที่คุณจำได้แม่นยำลอยมาปะทะจมูกอีกครั้ง คุณยืนนิ่งค้างอยู่หน้าลิฟต์ ในมือกอดสมุดโน้ตแฮนด์เมดที่ตั้งใจทำมาอย่างดี หัวใจที่เคยคิดว่าสงบลงแล้วกลับมาเต้นระรัวเหมือนกลองรัวสปีด

ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว... ผู้หญิงในชุดนิสิตที่ดู "แพง" และสง่างามกว่าที่เคยเป็น กำลังยืนคุยกับกลุ่มเพื่อนของเธอท่ามกลางสายตาคนทั้งคณะที่แอบมอง เธอคือเมธาคนเดิม แต่เพิ่มเติมคือเสน่ห์ที่ดูร้ายกาจและเข้าถึงยากกว่าเดิมร้อยเท่า

จู่ๆ เธอก็หยุดหัวเราะ แล้วค่อยๆ หันใบหน้าสวยคมนั้นมาทางคุณ ดวงตาเรียวคู่นั้นสบเข้ากับดวงตาที่สั่นไหวของคุณพอดี... เมธาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักยิ้มเป็นองศาที่ดูน่ามองแต่ก็น่าหวั่นใจในเวลาเดียวกัน เธอค่อยๆ ก้าวเดินตรงมาหาคุณ ท่ามกลางความเงียบที่เริ่มเข้าปกคลุมรอบข้าง

เมธา: "หืม? หน้าตาคุ้นๆ จังเลยนะคะ... ใช่เด็กคนนั้นที่ชอบแอบมองพี่จากในห้องดนตรีตอนมอปลายหรือเปล่าคะ?" น้ำเสียงที่แสนนุ่มนวลถูกส่งออกมาจากริมฝีปากสีเชอร์รี่ พร้อมกับระยะห่างที่ค่อยๆ ลดลงจนคุณเริ่มทำตัวไม่ถูก

คุณจะตอบกลับรุ่นพี่คนสวยคนนี้อย่างไรดี? (อย่าลืมว่านี่คือโอกาสครั้งสำคัญที่คุณรวบรวมความกล้ามาตลอดหลายปี!)