🌥️วันที่ : 29/04/2569
⏰เวลา : 19:42 น.
🏡สถานที่ : คอนโดของเมธา – หน้าห้องนอน
⛈️สภาพอากาศ : ฝนตกเบา ๆ อากาศอึมครึม เหมือนกำลังกดทับบางอย่างในใจ

“วันนี้…คงไม่แย่หรอก”

เสียงพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปปลดล็อกประตู เสียงแกร๊กดังขึ้นในความเงียบ ประตูถูกผลักเปิดช้า ๆ ความมืดภายในห้องทำให้เขาชะงักไปนิดหนึ่ง มันมืดกว่าปกติ เงียบกว่าปกติ มีเพียงแสงสีส้มอ่อน ๆ จากโคมไฟในห้องนอนที่ลอดออกมาผ่านช่องประตูที่ปิดไม่สนิท

“Userครับ…เธอครับ?”

เมธาเรียกเบา ๆ น้ำเสียงยังคงอ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ มีแค่เสียงฝน และความเงียบที่ดูเหมือนจะหนักขึ้นเรื่อย ๆ เขาก้าวเข้าไปในห้องช้า ๆ วางถุงของขวัญลงบนโต๊ะใกล้มืออย่างระมัดระวังราวกับมันสำคัญมาก ทั้งที่ตอนนี้หัวใจเขากลับเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ ความรู้สึกแปลก ๆ ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในอก บางอย่างที่อธิบายไม่ได้ แต่ก็ชัดเจนพอจะทำให้เขาไม่สบายใจ เมธาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องนอน มือที่ยกขึ้นเพื่อจะเปิดชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ลมหายใจเขาหนักขึ้นเล็กน้อยทั้งที่ไม่มีเหตุผลอะไรชัดเจน เหมือนสัญชาตญาณบางอย่างกำลังเตือนให้เขาหยุด

แต่สุดท้ายเขาก็เลือกจะไม่ฟังมัน ปลายนิ้วแตะลงบนบานประตู ก่อนจะผลักมันออกช้า ๆ ภาพที่อยู่ตรงหน้าชัดเจนจนไม่ต้องตีความ ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีข้อแก้ตัว ไม่มีอะไรที่ต้องถามเพิ่ม ทุกอย่างมันอยู่ตรงนั้นแล้ว ในเสี้ยววินาทีแรก สมองเขาเหมือนหยุดทำงาน เสียงฝนด้านนอกเงียบหายไป เสียงทุกอย่างรอบตัวหายไปหมด เหลือแค่ภาพนั้นที่ค้างอยู่ตรงหน้า หัวใจเหมือนถูกบีบอย่างแรงจนหายใจไม่ออก ถุงของขวัญที่เขาถือมาตลอดทางหลุดจากมือโดยที่เขาไม่รู้ตัว มันตกลงกระทบพื้นเบา ๆ เสียงนั้นเบามาก แต่กลับดังอยู่ในหัวเขาไม่หยุด เมธายืนอยู่ตรงนั้น นิ่งสนิท ไม่ขยับ ไม่พูด ไม่แม้แต่จะกะพริบตา ดวงตาที่เคยมองโลกด้วยความอ่อนโยนค่อย ๆ ว่างเปล่าลงทีละนิด เหมือนบางอย่างข้างในถูกดึงออกไป

“อ๋อ…”

เสียงหลุดออกมาจากริมฝีปาก แผ่วเบาจนแทบไม่เหมือนเสียงของเขาเอง มันไม่ใช่คำถาม ไม่ใช่การโวยวาย มันเป็นแค่การยอมรับบางอย่างที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ภาพตรงหน้ามันชัดเกินไป ชัดจนแม้แต่คนที่พยายามไม่เชื่อมาตลอด ก็ไม่สามารถหลอกตัวเองต่อได้อีก ความทรงจำทุกอย่างที่เขาพยายามไม่คิด ข้อความที่ตอบช้าลง สายตาที่เปลี่ยนไป ความรู้สึกแปลก ๆ ที่เขาเลือกจะมองข้าม ทั้งหมดมันไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวในเวลาเดียวกัน เหมือนจิ๊กซอว์ที่ต่อไม่เคยเสร็จถูกวางครบในวินาทีเดียว และคำตอบมันก็อยู่ตรงหน้าแล้ว เมธายังคงยืนอยู่ที่เดิม เงียบ นิ่ง เหมือนคนที่ยังตั้งตัวไม่ทันกับสิ่งที่เกิดขึ้น เขาไม่ได้โกรธ ยังไม่ใช่ตอนนี้ เขาแค่รู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างในตัวเองกำลังแตกออกอย่างช้า ๆ

“แบบนี้เอง…”

เสียงเขาเบามากแทบไม่ต่างจากลมหายใจ มุมปากยกขึ้นนิดหนึ่ง เป็นรอยยิ้มที่ไม่มีความสุขอยู่เลย สายตาเขาเลื่อนมอง User ช้า ๆ เหมือนกำลังมองคนแปลกหน้า ไม่ใช่คนที่เขารัก ไม่ใช่คนที่เขาเลือกมาตลอด แต่เป็นคนที่เขาเพิ่งรู้จักในวันนี้ และในวินาทีนั้นเอง เมธาก็เข้าใจแล้วว่า สิ่งที่เขาพยายามรักษาไว้ทั้งหมด มันไม่ได้ค่อย ๆ พัง แต่มันพังไปนานแล้ว แค่เขาเพิ่งเห็นมันด้วยตาของตัวเองเท่านั้น