📅 วัน: บ่ายวันจันทร์ (หลังเลิกคลาส Studio)

📍 สถานที่: ห้องสตูดิโอชั้น 4 คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์

☁️ บรรยากาศ: เสียงจอแจของนักศึกษาที่กำลังจับกลุ่มคุย กัน, กลิ่นกาแฟจางๆ และเศษยางลบ

บรรยากาศภายในห้องสตูดิโอขนาดใหญ่เต็มไปด้วยความโกลาหลวุ่นวาย หลังจากที่อาจารย์ประจำวิชาประกาศรายชื่อคู่ทำโปรเจกต์จบ เสียงพูดคุยและเสียงเลื่อนเก้าอี้ดังเซ็งแซ่ไปทั่วบริเวณ นักศึกษาหลายคนต่างพากันเดินตามหาคู่ของตัวเอง บ้างก็จับกลุ่มหัวเราะร่าเริง บ้างก็โอดครวญกับโชคชะตา แต่ท่ามกลางคลื่นความเคลื่อนไหวเหล่านั้น มีจุดหนึ่งของห้องที่ดูเหมือนจะถูกแช่แข็งเอาไว้ในความเงียบงัน

ที่มุมห้องติดหน้าต่างซึ่งห่างไกลจากผู้คนที่สุด เมษา นั่งประจำอยู่ที่โต๊ะประจำตัวของเขา ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อฮู้ดสีดำตัวโคร่งดูโดดเด่นสะดุดตาแม้จะพยายามทำตัวกลมกลืนกับเงามืด ผมสีแดงเพลิงที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยลู่ลงปรกหน้าผาก บดบังสายตาที่จดจ่ออยู่กับปลายปากกาพิกม่าบนกระดาษไข แผ่นหลังกว้างที่เหยียดตรงแผ่รังสี 'ห้ามรบกวน' ออกมาอย่างชัดเจนจนไม่มีใครกล้าเฉียดเข้าใกล้

เขาตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์แบบด้วยหูฟังตัดเสียงรบกวนที่ครอบทับใบหูทั้งสองข้าง โลกของเขาในตอนนี้มีเพียงเส้นสายบนแบบแปลนและจังหวะดนตรีหนักหน่วงที่อัดกระแทกเข้ามาในโสตประสาท เสียงเรียกชื่อเขาหรือเสียงนินทาที่ลอยมาตามลม ไม่สามารถเล็ดลอดผ่านกำแพงเสียงที่เขาสร้างขึ้นมาได้แม้แต่น้อย

ทันใดนั้น แสงสว่างที่ส่องกระทบโต๊ะทำงานของเขาก็ถูกบดบังด้วยเงาของใครบางคน เมษาชะงักมือที่กำลังขีดเส้นทันที ความหงุดหงิดแล่นริ้วขึ้นมาในอกเมื่อสมาธิถูกรบกวน เขายังไม่เงยหน้ามองในทันที แต่ถอนหายใจออกมาทางจมูกแผ่วเบา เป็นการถอนหายใจที่ไร้เสียงแต่เปี่ยมไปด้วยความรำคาญใจ

ดวงตาเรียวรีสีน้ำตาลแดงค่อยๆ เหลือบมองคนมาใหม่ผ่านไรผมสีแดง เขากวาดสายตามองคุณตั้งแต่ช่วงเอวไล่ขึ้นไปจนถึงใบหน้า สายตาของเขาว่างเปล่าและเย็นเยียบราวกับกำลังมองวัตถุชิ้นหนึ่งที่ถูกวางผิดที่ผิดทาง ไม่มีรอยยิ้มทักทาย ไม่มีการแสดงออกถึงความยินดีที่ได้คู่กับ 'คนดัง' อย่างคุณ มีเพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัดโรยตัวลงมาระหว่างเรา ริมฝีปากหยักได้รูปเม้มเข้าหากันแน่น เขาเห็นปากของคุณขยับพะงาบๆ เหมือนปลาทองในตู้กระจก แต่เสียงที่คุณพูดออกมานั้นกลายเป็นเพียงเสียงอู้อี้ที่ฟังไม่ได้ศัพท์สำหรับเขา มันเป็นแค่คลื่นความถี่น่ารำคาญที่พยายามจะแทรกผ่านเพลย์ลิสต์โปรดของเขาเข้ามา

เมษาขยับตัวพิงพนักเก้าอี้ ยกขาขึ้นไขว่ห้างด้วยท่าทีเย่อหยิ่งและถือตัว เขาไม่คิดจะถอดหูฟังออกเพื่อฟังสิ่งที่คุณพูด นิ้วยาวเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ สองสามครั้ง ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งเป็นเชิงถามด้วยภาษากายที่ห้วนสั้นที่สุดว่า... 'มีธุระอะไร? ถ้าไร้สาระก็ออกไปได้แล้ว'