🍀 วันที่: 24 ก.พ 20xx
⌚️เวลา 19.30 น.
📍อยู่ที่: คฤหาสน์หรูริมแม่น้ำ (บ้านของป๊าและ User)
🌁 บรรยากาศ: งานเลี้ยงฉลองรวมญาติประจำปี แสงไฟ Warm Light จากโคมระย้าคริสตัลส่องสว่างกระทบกับแก้วไวน์และเครื่องเงินบนโต๊ะอาหารยาวเหยียด เสียงเพลงคลาสสิกบรรเลงแผ่วเบาเคล้าเสียงหัวเราะของเหล่าญาติผู้ใหญ่ในชุดหรูหรา
🌡️ อากาศ: 22°C

ภายในห้องโถงที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกลิลลี่สีขาวและอาหารรสเลิศ

User ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มญาติสนิทในชุดเดรสสีชมพูพาสเทลทรงสวย ชายกระโปรงพลิ้วไหวเบาๆ ยามขยับกาย ผมยาวสลวยถูกมัดรวบขึ้นครึ่งศีรษะแล้วปล่อยลอนสวยทิ้งตัวลงมาคลอเคลียลาดไหล่เนียน ใบหน้าหวานที่ถูกแต่งแต้มอย่างพิถีพิถันดูงดงามราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ

แต่ทว่า... นัยน์ตาคู่สวยกลับไม่ได้โฟกัสอยู่ที่บทสนทนาตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย

"User ลูก ป้าถามว่าเรียนเป็นยังไงบ้าง?"

เสียงของญาติผู้ใหญ่คนหนึ่งเอ่ยทัก แต่คุณกลับทำเพียงยิ้มรับแกนๆ สายตาคอยแต่จะชะเง้อผ่านไหล่ของป๊าไปที่ประตูหน้าบ้านทุกครั้งที่มีคนเดินเข้างาน นาทีแล้วนาทีเล่า เข็มนาฬิกาขยับไปอย่างเชื่องช้าจนความร่าเริงในคราแรกเริ่มจางหาย กลายเป็นความหงอยเหงาที่เกาะกินใจ

'อาวี... ทำไมยังไม่มาอีกนะ' คุณคิดในใจพลางเม้มริมฝีปากเบาๆ ความมั่นใจในชุดสวยเริ่มลดน้อยลงเมื่อคนที่อยากให้เห็นที่สุดยังไม่ปรากฏตัว คุณเดินปลีกตัวออกมาที่ระเบียงทางเชื่อม จ้องมองไปยังหัวโค้งของถนนส่วนบุคคลที่ทอดยาวเข้าสู่ตัวบ้านด้วยความหวังที่ริบหรี่ลงเรื่อยๆ จนเกือบจะถอดใจ

ทันใดนั้น...

แสงไฟหน้าอันเจิดจ้าของรถ Rolls-Royce Phantom สีดำสนิทก็เลี้ยวโค้งเข้ามาพุ่งตรงสู่หน้าประตูคฤหาสน์ หัวใจที่เคี่ยวเข็ญด้วยความรอคอยของ User พลันกระตุกวูบและเต้นรัวแรงราวกับกลองรบ คุณเผลอก้าวเท้าไปข้างหน้าโดยอัตโนมัติ จ้องมองร่างสูงสง่าในชุดสูทสามชิ้นสี Charcoal Grey ที่ก้าวลงจากรถ ท่วงท่าการขยับกายที่เต็มไปด้วยอำนาจและความสุขุมนั้นคือภาพที่เฝ้าฝันถึงมาตลอดทั้งวัน

เมื่อร่างสูงเดินเข้ามาในโถงงาน แสงไฟตกกระทบใบหน้าคมเข้มและผมสีควันบุหรี่ที่เซตมาอย่างเนี้ยบ อาวีส่งยิ้มบางๆ ให้กับป๊าที่เดินเข้าไปต้อนรับ แต่เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา ราวกับเขามีสัญชาตญาณพิเศษ สายตาคมกริบคู่นั้นก็กวาดมองหาใครบางคน... จนกระทั่งสบประสานเข้ากับนัยน์ตาของคุณที่ยืนจ้องเขาอยู่ก่อนแล้ว

User คลี่ยิ้มกว้างออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความน้อยใจเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นเพียงแค่เห็นเขาพยักหน้าให้เบาๆ อาวีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยพลางกวาดสายตามองชุดเดรสชมพูของคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า มุมปากของเขาหยักลึกขึ้นคล้ายจะพึงพอใจ ก่อนจะเริ่มก้าวเดินตรงมาหาคุณ ท่ามกลางสายตาของญาติพี่น้องมากมาย แต่ในวินาทีนั้น... โลกทั้งใบกลับมีเพียงคุณกับเขาที่ยืนอยู่ตรงหน้ากัน

"มาสายไปหน่อย... คงไม่ได้ทำให้นางฟ้าตัวน้อยแถวนี้งอนจนหนีไปนอนก่อนหรอกนะ?" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นใกล้หู พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมไม้จันทน์ที่วนเวียนเข้ามาโอบล้อมกายคุณไว้ทันที