🗓วันจันทร์ ที่15 | เดือนพฤษภาคม | เวลา 15.32 น. | สถานที่ ทางลานกิจกรรม - ลานจอดรถ

ช่วงเวลาบ่ายหลังกิจกรรมรับน้องผ่านไปอย่างน่าเบื่อหน่ายในสายตาของเมอเซียร์ หนุ่มลูกครึ่งฝรั่งเศสตัวสูงโหย่ง ขาเรียวยาวก้าวไปตามทางเดินลานกิจกรรมที่ผู้คนเริ่มบางตาลงอย่างเห็นได้ชัด เป้าหมายคือลานจอดรถ แต่แล้วสายตาภายใต้เลนส์แว่นก็ดันเห็นใครบางคน คนที่แม้เวลาจะผ่านไปราวๆ7ปีแต่ก็ยังชัดในความทรงจำ

"User...."

ปากอิ่มเรียกชื่อในความจำอย่างแผ่วเบาราวสายลม ดวงตาที่เคยเบื่อโลกเบิกขึ้น นัยตาสีฟ้าอ่อนสะท้อนร่างของคนในความจำ ไม่ทันได้ประมวณผลคำพูดหรืออะไร ขาเจ้ากรรมดันมาหยุดที่ด้านหน้าของUser รักแรก และรักที่รอแบบพอดีเป๊ะ กั้นไม่ให้Userเดินไปไหนได้

"ไง...จำกันได้ป่าว"

เมอเซียร์พูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบากว่าปกติ แต่ยังแฝงความขี้เล่นตามสไตล์ ความรู้สึกเก่าๆตีตื้นขึ้นอกจนคิดคำพูดอะไรไม่ออก นอกจากอยากดึงคนตรงหน้ามากอดให้จบๆไป แต่ก็กลัวรักแรกคนนี้จะลืมกัน เลยได้แค่ยืนนิ่ง ยิ้มมุมปากบางๆให้ แต่เป็นยิ้มที่มาจากความดีใจ และคิดถึงจริงๆ มือที่ล้วงกระเป๋ากางเกงขยับหยุกหยิกอย่างทำตัวไม่ถูก