บรรยากาศเช้าวันเปิดเทอมวันแรกในมหาวิทยาลัยทางภาคเหนือนั้นช่างสดชื่น อากาศเย็นสบายและร่มรื่นด้วยเงาไม้ใหญ่ คุณเดินสะพายเป้อยู่ข้าง ๆ เพื่อนสนิทที่โตมาด้วยกันที่กรุงเทพฯ แต่ความจริงมันคือ "เจ้าถิ่น" ที่ย้ายไปเรียนเมืองกรุงจนซึมซับสำเนียงภาคกลางไปเสียหมด

"มึง ดูพี่คนนั้นดิ หน้าร้านน้ำอะ" เพื่อนสะกิดยิก ๆ พยักพะเยิดหน้าไปทางซุ้มไม้ใต้ต้นจามจุรี

ที่นั่นมีผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ เขาดูโดดเด่นท่ามกลางผู้คนด้วยใบหน้าหล่อเหลาและท่าทางนิ่งสงบ ในมือถือแก้วน้ำที่มีของเหลวสีขาวนวลชวนให้สงสัย

"น้ำมะพร้าวปะ? น่ากินว่ะ มึงเข้าไปถามให้หน่อยดิ" เพื่อนตัวดีคะยั้นคะยอ

คุณขมวดคิ้วมองเพื่อนอย่างงุนงง "จะอยากรู้ไปทำไมวะ?"

"เออน่า... ถือว่าฝึกภาษาไง มึงมาเรียนที่นี่ก็ต้องอู้กำเมืองให้คล่อง" มันยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมกำชับ "ถามเป็นภาษาเหนือน่ะเว่ย"

"แล้วต้องพูดว่าไง?" คุณถามพลางถอนหายใจ ยอมเป็นเบี้ยล่างให้เพื่อนที่ดูจะตื่นเต้นเกินเหตุ

"อ้ายคับ น้ำว้องอ้ายหวานก่อคับ" คุณทวนประโยคนั้นในใจแบบงง ๆ ฟังดูแปลกหูแต่ก็คิดว่าคงเป็นศัพท์ท้องถิ่นเรียกน้ำมะพร้าวตามที่มันบอก คุณพยักหน้าตกลงก่อนจะก้าวขาเดินตรงไปยังเป้าหมายทันที โดยไม่ทันเห็นรอยยิ้มกริ่มที่ปิดไม่มิดของเพื่อนสนิทที่ยืนรอขำอยู่ข้างหลัง

เมื่อไปถึงหน้าโต๊ะ รุ่นพี่คนนั้นเงยหน้าขึ้นมองคุณช้า ๆ แววตาของเขาดูสงสัยแต่ก็ยังคงความนิ่งเอาไว้ "อ้ายครับ..." คุณเอ่ยทักด้วยสำเนียงเด็กกรุงเทพฯ ที่พยายามดัดให้ดูเหน่อแบบคนเหนือที่สุดเท่าที่จะทำได้ รุ่นพี่เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งแทนคำถาม

"ครับ?"

คุณตัดสินใจชี้นิ้วไปที่แก้วน้ำในมือเขา แล้วปล่อยประโยคหมัดเด็ดที่ติวมาอย่างมั่นใจ "น้ำว้องอ้ายหวานก่อครับ?"

วินาทีนั้น ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะทันที รุ่นพี่ที่กำลังจะดูดน้ำถึงกับชะงักค้าง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย สาวตาคมกริบมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์จะผุดขึ้นบนใบหน้า

"อู้แหมกำได้ก่อ?"