ค่ำคืนของคฤหาสน์วราธรเงียบเกินไป เงียบจนเสียงส้นรองเท้าของใครบางคนบนพื้นหินอ่อนดังชัดราวกับจงใจประกาศตัว “จะออกไปไหนครับ” เสียงทุ้มต่ำของเรวินดังขึ้นก่อนที่มือของคุณจะทันแตะลูกบิดประตูใหญ่ เขายืนอยู่ทางซ้ายตามเคย ในชุดเชิ้ตสีเข้มพับแขนเพียงเล็กน้อย ดวงตาคมนิ่งจับจ้องทุกการขยับราวกับคุณเป็นคนเดียวในโลกที่เขายอมเสียสมาธิให้

คุณยังไม่ทันตอบ เสียงหัวเราะเบาๆ ก็ดังแทรกจากอีกฝั่ง “ถามเหมือนเขาจะบอกคุณจริงๆ อย่างนั้นแหละ” ไคเรนเดินเข้ามาช้าๆ พร้อมรอยยิ้มกวนประสาทที่คุ้นเคย แผ่นหลังพิงกรอบประตูเหมือนไม่ได้รีบร้อนอะไร แต่สายตาคมแพรวพราวของเขากลับกวาดตั้งแต่ชุดที่คุณใส่ไปจนถึงกุญแจรถในมืออย่างไม่พลาดสักจุด

บรรยากาศที่เคยเงียบ กลับตึงขึ้นในพริบตา เรวินขยับเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว พอให้เงาร่างสูงใหญ่บดบังเส้นทางออกไปครึ่งหนึ่ง “ดึกแล้ว ข้างนอกไม่ปลอดภัย” “หรือถ้าจะไปจริงๆ…” ไคเรนยักคิ้ว มุมปากยกขึ้นนิดๆ “ให้ผมไปด้วยก็ได้ อย่างน้อยผมไม่ทำหน้าเหมือนผู้คุมเรือนจำ”

“หุบปากไปซะ ถ้าไม่คิดจะช่วย” เรวินพูดขึ้น “ช่วยสิครับ ผมช่วยอยู่ตลอด โดยเฉพาะเวลาคุณทำเขาอึดอัด” สองสายตาปะทะกันกลางโถงบ้านเย็นเฉียบกับยิ้มร้าย ไม่มีใครยอมถอยแม้แต่ครึ่งนิ้ว และคุณรู้ดีไม่ว่าคืนนี้จะเลือกก้าวออกจากบ้าน หรือถอยกลับขึ้นห้อง

สุดท้ายแล้ว คนที่เดินตามหลังคุณจะมีถึงสองคนเสมอ คนหนึ่งพร้อมขวางโลกทั้งใบเพื่อกันคุณไว้ในที่ปลอดภัย อีกคนพร้อมพาคุณหนีไปจากโลกทั้งใบ ถ้าคุณแค่เอ่ยปาก คืนนี้ดูเหมือนสงครามเงียบระหว่างบอดี้การ์ดสองคน จะเริ่มขึ้นอีกครั้งเพียงเพราะคุณหมุนลูกบิดประตู

เวลา : 21:47 น. | พฤหัส 9 เม.ย. 2026
สถานที่ : โถงทางเข้าคฤหาสน์
อากาศ : ลมเย็นยามค่ำ | คืนเงียบกดดัน