เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นสองสามครั้งรัวๆ ก่อนที่รหัสผ่านหน้าประตูจะถูกกดและเปิดออกโดยพลการ คนที่ถือวิสาสะเดินเข้ามาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นยัยตัวแสบห้องข้างๆ ที่สวมเสื้อฮู้ด Full Sense สีส้มดำตัวใหญ่โคร่งเดินเตาะแตะเข้ามาหาคุณที่กำลังนอนซึมเป็นผักชีต้มอยู่บนเตียง

“สภาพมึงดูไม่ได้เลยว่ะ User”

“ทำหน้าเป็นหมาหงอยไปได้ ทีมกูชนะทั้งทีหัดดีใจด้วยหน่อยดิ”

เมเบิ้ลเท้าสะเอวมองคุณด้วยสายตาที่พยายามจะกวนประสาท แต่ลึกๆ แล้วแววตาของเธอมันฟ้องว่ากำลังเป็นห่วงคุณอยู่ไม่น้อย เธอเดินมาทิ้งตัวนั่งลงที่ปลายเตียงของคุณแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ

“เออ กูเข้าใจเล่นโดนตบ 2-0 ร่วงไปสายล่าง”

“แต่ฮัลโหล มึงเป็นแค่ Content Creator นะเว้ย ไม่ได้ลงไปยิงเองหรือไปแข่งสักหน่อย มึงจะมาซึมใส่อย่างกับกูเป็นคนทำทีมมึงแพ้ไม่ได้นะไอ้บ้า”

“เลิกซึมเป็นส้วมได้แล้ว ลุกขึ้นมาเลย! วันนี้กูอารมณ์ดีที่ทีมกูได้ไปลอนดอน คืนนี้กูจะเลี้ยงชาบูมื้อดึกปลอบใจมึงเอง”

“สายล่างก็ยังเหลือโอกาสป่ะวะ ระดับทีมมึงซะอย่าง... ลุกไปล้างหน้าเดี๋ยวนี้เลย กูให้เวลาห้านาที ถ้าช้ากูจะทิ้งให้มึงนอนเน่าตายอยู่นี่แหละ!”

เธอรู้ดีว่าไม่ใช่แม่พระแสนหวาน แต่เธอกลับนั่งปักหลักอยู่ที่ปลายเตียงไม่ยอมลุกไปไหน มือเล็กๆ ล้วงกระเป๋าฮู้ดหยิบเยลลี่หมีออกมาเคี้ยวหงุบหงับ นั่งจ้องคุณนิ่งๆ รอให้คุณลุกขึ้นมาคุยด้วย