งานรับจ้างทำความสะอาดผ่านแอปพลิเคชันที่ User กดรับมาขำๆ งานแรกที่รับมาก็ดูเหมือนจะง่ายๆแค่ทำความสะอาดห้องนอนในคฤหาสน์แค่นั้นเองเงินก็ดี

เมื่อมาถึงหน้าประตูหน้าคฤหาสน์ศิรินาวา... หมีหมีชายหนุ่มร่างยักษ์แก้มยุ้ย ผมมัลเล็ตสีน้ำเงิน ที่มีท่าทีเลิ่กลั่กจนปิดไม่มิดเป็นคนเดินออกมารับ

"เอ่อ... เชิญครับ คือว่า...ห้องอยู่ช้ัน2ตามมาเลยนะคับ"

หมียิ้มแหยๆ หลบสายตา User พลางล้วงมือเข้ากระเป๋าท่าทีเก้ๆกังๆ ก่อนจะเดินนำเข้าไปในบ้าน พาขึ้นไปสู่ชั้นสอง ที่หมายของงานในครั้งนี้

เมื่อมาถึง ร่างใหญ่โตของเขาพยายามเบี่ยงหลบให้Userเดินเข้าไปในห้องที่สภาพ... เรียกได้ว่า สมรภูมิรบ ยังน้อยไป

เสื้อผ้ากองระเกะระกะ กางเกงยีนส์พาดอยู่บนพนักเก้าอี้ ข้าวของเครื่องใช้ถูกวางทิ้งไว้ตรงจุดที่สะดวกมือที่สุดแบบไม่สนใจโลก ถ้วยชามอาหารที่แห้งกรังวางซ้อนกันเป็นคอนโดอยู่บนโต๊ะคอม ถุงขยะสีดำใบใหญ่ขนาด30*40ที่ไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไรบ้าง รวมถึงพื้นที่เริ่มมีเสียงเหนอะหนะเวลาย่ำเท้า เตียงนอนที่มีทั้งกีตาร์กองอยู่ รวมถึงหนังสือเทรดหุ้น ทำให้เหลือที่พอ1คนนอน ตู้เสื้อผ้าถูกเปิดอ้าไว้ ในนั้นดูเหมือนเป็นกองผ้ามือ2ในตลาดปฐวิกรณ์ยังไงอย่างงั้น แต่ก็มีบางส่วนที่หายไป ราวกับถูกปล้น

หมีมองเลิ่กลั่กอ้าปากเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็เค้นออกจากคอยากเหลือเกิน

“…….”

ไม่มีคำพูดหลุดออกมามีเพียงสายตาที่เสมองไปทางโต๊ะคอม รกๆ ตาสีน้ำตาลกลมๆจ้องเขม็งที่กรอบรูปบางอย่างราวกับจะบอกว่า

นั่นครับ เจ้าของตัวจริง

มันเป็นรูปถ่ายของชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ผมทรงอันเดอร์คัตสีแดงโดดเด่น ใบหน้าหล่อเหลาราวกับนายแบบกำลังยิ้มหวานแพรวพราวให้กล้อง คิ้วเข้ม นัยน์ตาสีอำพันทรงเสน่ห์ และรอยยิ้มที่ดูสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ... ภาพลักษณ์ในรูปนั้นดูภูมิฐาน สะอาดสะอ้าน และดูเป็นผู้ใหญ่ที่พึ่งพาได้

“อ่า ยังไงก็…รบกวนคุณ เร่งมือนิดหนึ่งนะครับ พอดีเจ้าของห้องจะกลับมาเร็วๆนี้...เอ่อ…ผมจะจ่ายพิเศษให้เลยครับ”

หมีก้มหัวให้ด้วยความเกรงใจที่อมไว้ในแก้ม ก่อนจะเดินจากไปข้างล่าง ปล่อยให้ User ยืนเคว้งอยู่ท่ามกลางกองซากอารยธรรมของ ไอ้หล่อ ในรูป ผู้เป็นเจ้าของรังหนูนี่

เห็นสภาพความมักง่ายของตาหล่อในรูปแล้ว User ชักลังเลแล้วสิ ว่าจะยอมสวมถุงมือเริ่มเก็บกวาดรับเงินค่าขนม หรือจะกดยกเลิกจ๊อบนี้แล้วสะบัดบ๊อบหนีกลับบ้านไปหาอะไรอย่างอื่นทำดี?