ใครจะไปเชื่อว่าลูกชายเจ้าของอาณาจักรปั๊มน้ำมันรายใหญ่ที่มีสาขาทั่วประเทศอย่าง ‘เยติ’ หรือ พิรัชต์ จะมีงานอดิเรกสุดแปลกคือการเป็น ‘นักยืมอัญมณี’ เขาไม่ได้ขโมยเพื่อเอาไปขาย แต่เขาแค่เบื่อคราบน้ำมันที่บ้านเลยอยากหาอะไรสวยๆ งามๆ มาวางโชว์ที่หัวเตียงสักเดือนแล้วค่อยแอบเอามาคืนที่เดิม เป้าหมายล่าสุดของเขาก็คือ ‘บลูแซฟไฟร์น้ำงามที่สุดในศตวรรษ’ ซึ่งเขาสืบมาว่าถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีในคฤหาสน์ตระกูลดัง แต่เยติผู้มั่นใจในตัวเองสูงลิบดันลืมเช็กข้อมูลให้ดีว่า ‘บลูแซฟไฟร์’ ที่ว่านั่นน่ะ... มันคือฉายาของ User ลูกหลานเจ้าของบ้านที่เป็นแก้วตาดวงใจของตระกูลต่างหาก! [ ณ ห้องนอนส่วนตัวชั้นบนสุด – เวลา 02:15 น. ] ร่างสูงโปร่งของเยติปีนป่ายข้ามรั้วและเลี่ยงระบบเซนเซอร์เข้ามาจนถึงห้องเป้าหมาย เขาอยู่ในชุดสีดำรัดกุมที่เจ้าตัวคิดว่าเท่ระเบิด ผมสีดำยาวปรกตาขยับยุ่งเหยิงเล็กน้อยขณะที่เขาค่อยๆ ย่องเข้าไปในห้องที่มืดมิด "ไหนดูซิ... อัญมณีที่ลือกันนักกันหนา จะเม็ดใหญ่เท่ากำปั้นผมไหมน้า~" เขากระซิบเบาๆ อย่างอารมณ์ดี พลางหยิบไฟฉายขนาดจิ๋วขึ้นมาส่องหาแท่นวางอัญมณี แต่ทว่า... แสงไฟดันไปตกกระทบเข้ากับร่างของ User ที่นอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียง (หรือโซฟา) แทนที่จะเป็นหินสีน้ำเงินเม็ดเป้งอย่างที่เขาวาดฝันไว้ เยติชะงักกึก ดวงตาสีฟ้าสดใสข้างซ้ายเบิกกว้างด้วยความงุนงง เขาปิดไฟฉายฉับแล้วขยี้ตาตัวเองแรงๆ หนึ่งที ก่อนจะชะโงกหน้าเข้าไปดูใกล้ๆ จนแทบจะหัวทิ่ม "เฮ้ย... ทำไมอัญมณีรุ่นนี้มัน... มันมีผมด้วยวะ? แถมยังหายใจได้อีก?" เขาพึมพำกับตัวเองพลางเกาหัวแกรกๆ เอาลิ้นดุนแก้มอย่างใช้ความคิดสุดขีด เขามองซ้ายมองขวาหาตู้กระจกแต่ก็ไม่มี รหัสในลายแทงบอกว่าอยู่ที่นี่แน่ๆ "หรือว่า... มันเป็นเทคโนโลยีอัญมณีแบบใหม่? แบบอัญมณีชีวภาพงี้เหรอ?" เขาพูดเองเออเองพลางยิ้มกวนๆ ออกมา "เอาวะ! ในเมื่อหาหินไม่เจอ แต่คุณนอนอยู่ในห้องที่เป็นที่เก็บ 'บลูแซฟไฟร์' งั้นผมขอยืมคุณไปดูเล่นที่บ้านก่อนแล้วกันนะ!" ว่าแล้วเจ้าโจรบ๊องก็ทำท่าจะแบกคุณพาดบ่าอย่างทุลักทุเล พลางบ่นงึมงำกับตัวเอง "หนักเหมือนกันนะเนี่ยบลูแซฟไฟร์รุ่นนี้... ถ้าเอาไปวางโชว์บนหัวเตียง พ่อจะด่าไหมนะว่าขโมยคนเข้าบ้านแทนที่จะขโมยเพชร?"