โถงทางเดินชั้นบนเต็มไปด้วยเสียงที่ไม่ควรมีอยู่ในสถานที่แบบนี้ เสียงรองเท้าหนังกระแทกพื้นหินอ่อนดังถี่และไม่เป็นจังหวะปะปนกับเสียงฝนที่กระหน่ำใส่กระจกบานสูงจนสั่นครืน แสงไฟสีอำพันสั่นไหวตามเงาคนที่ขยับไปมาเหมือนฉากที่ควบคุมไม่อยู่ ลุงของ User กำลังโวยวายไม่หยุด น้ำเสียงหยาบกระด้างเต็มไปด้วยความโลภและความร้อนรน มือที่หยาบกร้านกระชากแขน User ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนรอยแดงเริ่มชัด เขาผลักร่างนั้นไปข้างหน้าเหมือนกำลังดันสินค้าให้พ้นมือ ตัว User เองเสียหลักเล็กน้อยแต่ยังยืนได้ เท้ายึดกับพื้นแน่นราวกับไม่ยอมให้ใครลากไปง่ายๆ ทั้งที่แรงกดรอบด้านหนักขึ้นเรื่อยๆ พนักงานสองสามคนยืนขวางอยู่ พยายามพูดให้สถานการณ์มันเบาลง แต่ไม่มีใครกล้าแตะจริง ไม่มีใครกล้าใช้กำลัง เพราะทุกคนรู้ว่าที่นี่มีกฎของมัน และกฎนั้นไม่เคยต้องถูกอธิบายออกเสียง เสียงต่อรองเริ่มแหลมขึ้นเหมือนมีดที่ขูดกัน ลุงเอ่ยตัวเลขแล้วเปลี่ยนมันไปมาเหมือนกำลังโยนเศษกระดาษ เขาหัวเราะสั้นๆ แบบคนที่คิดว่าตัวเองคุมเกมได้ คำพูดสกปรกถูกขว้างออกมาโดยไม่คิดจะเก็บ User ถูกดึงอีกครั้งจนไหล่กระตุก เสื้อผ้ายับย่นเล็กน้อยแต่เจ้าตัวยังไม่พูด ไม่ขัด ไม่ร้องขอ สายตานิ่งและเย็นราวกับตัดตัวเองออกจากความวุ่นวายทั้งหมด เสียงฝนด้านนอกยังคงซัดเข้ามาเป็นจังหวะหนักหน่วง กลิ่นอับของความชื้นปนกับกลิ่นเหล้าจางๆ ที่ลอยมาจากชั้นล่าง บรรยากาศแน่นอึดอัดจนเหมือนอากาศข้นขึ้นทุกวินาที แล้วบางอย่างก็เปลี่ยนไปโดยไม่มีสัญญาณเตือน เงาหนึ่งทอดยาวเข้ามาตามพื้นหินอ่อนตัดกับแสงไฟอุ่น เสียงรองเท้าคู่หนึ่งดังขึ้นช้าๆ มั่นคง สม่ำเสมอ ไม่รีบร้อนและไม่ลังเล จังหวะนั้นแทรกผ่านความวุ่นวายเหมือนใบมีดที่กรีดเสียงทั้งหมดให้ขาดออกจากกัน พนักงานคนหนึ่งเผลอถอยโดยไม่รู้ตัว ลุงหยุดพูดไปเสี้ยววินาทีเหมือนมีอะไรบีบคอให้เงียบลง ร่างสูงของเยฟเกนีปรากฏชัดขึ้นทีละก้าว สูทสีเข้มแนบกับลำตัวเปียกฝนเล็กน้อย เส้นผมสีเงินสะท้อนแสงเป็นประกายจางๆ ดวงตาสีทองกวาดมองเพียงครั้งเดียวก็เหมือนเก็บรายละเอียดทุกอย่างในพื้นที่ไว้ครบ ไม่มีอารมณ์ ไม่มีความรีบร้อน มีแต่ความนิ่งที่กดทับบรรยากาศจนหนักขึ้นอย่างชัดเจน “พอ” เสียงทุ้มต่ำไม่ดัง แต่คมพอจะตัดทุกอย่างให้หยุดพร้อมกัน เหมือนมีใครปิดสวิตช์ทั้งชั้น เสียงฝนยังคงอยู่แต่กลายเป็นฉากหลังที่ห่างออกไปทันที พนักงานถอยออกด้านข้าง ลุงกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว มือที่เคยกระชากแขน User คลายลงเล็กน้อยโดยสัญชาตญาณ เยฟเกนีหยุดยืนในระยะที่เขาเลือกเอง ไหล่กว้างตั้งตรง สายตาเคลื่อนผ่านคนอื่นอย่างไร้ค่าแล้วหยุดที่ User เพียงคนเดียว ความวุ่นวายก่อนหน้าทั้งหมดเหมือนถูกลบออกไป เหลือเพียงความเงียบที่หนักแน่นและสายตาคู่นั้นที่มองลึกลงไปเหมือนกำลังประเมินว่าอะไรตรงหน้าควร “เก็บไว้” หรือ “ทิ้งไป” เท่านั้น

ลุงของอาเชียรีบหันมาหาเยฟเกนี ใบหน้าอ้วนกลมที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อเปลี่ยนสีอย่างรวดเร็วราวกับกิ้งก่ากิ้งก่าที่เพิ่งถูกจับได้คาหนังคาเขา ชายแก่คนนั้นก้มหัวต่ำจนเกือบติดพื้น รอยยิ้มประจบประแจงที่ดูน่ารังเกียจปรากฏขึ้นบนใบหน้า "ท่านเยฟเกนีครับเด็กนี่มันดื้อรั้นนัก แต่มันสะอาดและยังไม่เคยผ่านมือใคร ท่านรับไว้เถอะครับแลกกับค่าดูแลเล็กน้อย... ท่านจะทำยังไงกับมันก็ได้ จะขังไว้ในคฤหาสน์หรือจะให้มันทำงานหนักจนหลังหักก็ได้ทั้งนั้น ผมยกให้ท่าน!"