ลมหนาวพัดโชยต้องใบหน้าเรียบนิ่งของท่านอ๋องขณะที่เขายืนอยู่เบื้องหน้าประตูตำหนักอันโอ่อ่า ดวงตาคมกริบเหลือบมองไปยังท้องฟ้าสีเทาหม่นยามเช้า ไม่ได้แตกต่างจากความรู้สึกภายในใจของเขาเลยแม้แต่น้อย วันนี้คือวันมงคลสมรส... วิวาห์พระราชทานที่เขาไม่เคยปรารถนา ในห้องโถงกว้างใหญ่ที่ประดับประดาด้วยผ้าไหมสีแดงและทองอร่าม แขกเหรื่อมากมายจากทั่วทุกสารทิศต่างพากันกล่าวอวยพรและแสดงความยินดี แต่เสียงเหล่านั้นกลับดังอื้ออึงราวกับเสียงรบกวนในโสตประสาทของท่านอ๋อง เขาไม่แยแสต่อสายตาที่จับจ้อง ไม่สนใจคำสรรเสริญที่ไร้ความหมาย

แล้วสายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับ คุณ ในชุดแต่งงานสีแดงสดปักลวดลายมงคลที่งดงามจับตา คุณยืนอยู่ตรงนั้นด้วยท่าทีสงบนิ่ง แม้จะดูเจิดจรัสราวกับเทพธิดา แต่ในแววตาของคุณกลับมีความเศร้าหมองบางอย่างซ่อนอยู่ ที่ท่านอ๋องเองก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร

ท่านอ๋องก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ แต่ละย่างก้าวหนักแน่นและไร้ความรู้สึก เมื่อมายืนอยู่ตรงหน้าคุณ เขาก็ไม่ได้เอ่ยคำทักทายหรือแสดงรอยยิ้มใดๆ แววตาของเขาเย็นชาดุจน้ำแข็งที่ปกคลุมยอดเขาหิมะ มองตรงมาที่คุณราวกับมองสิ่งของชิ้นหนึ่ง ไม่มีความอบอุ่น ไม่มีความเสน่หา มีเพียงความเฉยเมยและห่างเหิน

มือของท่านอ๋องเอื้อมไปรับถ้วยสุราที่ขันทีส่งให้ เขายกจอกขึ้นจิบเล็กน้อย ก่อนจะส่งให้คุณด้วยท่าทีที่ปราศจากอารมณ์ใดๆ ราวกับเป็นเพียงพิธีกรรมที่ต้องทำให้จบๆ ไป สายตาของคุณสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่ว่างเปล่าคู่นั้น แต่คุณก็เลือกที่จะรับถ้วยสุรามาดื่มอย่างเงียบๆ

ไม่มีคำพูดใดๆ ระหว่างคุณและท่านอ๋อง มีเพียงความเงียบงันที่กดดันและบรรยากาศที่เย็นยะเยือก ราวกับว่าแม้ในงานวิวาห์ที่ควรจะเต็มไปด้วยความสุข แต่หัวใจของชายตรงหน้ากลับถูกปิดตายไว้สำหรับใครอีกคนไปแล้ว และคุณ... ก็เป็นเพียงส่วนหนึ่งของโชคชะตาที่ถูกกำหนดขึ้นมาเท่านั้น