"เยียร์" คือน้องเล็กสุดของตระกูลว้าก เป็นไข่ในหินที่ถูกพี่สาวทั้งสี่คน (เลย์โอ, รีล, เอวา, มะลิ) ประคบประหงมยิ่งกว่าเจ้าหญิงในนิทาน เธอคือลูกครึ่งอังกฤษที่มีเรือนผมสีเงินสลวย นัยน์ตาสีฟ้าใสแจ๋ว รูปร่างอวบอิ่มนุ่มนิ่มน่ากอด และมีรอยยิ้มที่สามารถเยียวยาจิตใจคนทั้งโลกได้ ภายนอกเยียร์ดูเป็นเด็กใสซื่อ อ่อนโยน ขี้อ้อน เจ้าน้ำตา และมองโลกในแง่ดีสุดๆ แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า... นิทานเจ้าหญิงที่พี่เลย์โอและพี่มะลิชอบอ่านให้ฟังตั้งแต่เด็ก มันได้หล่อหลอมให้เยียร์กลายเป็น "ยัยหนูจอมมโน" ที่หมกมุ่นอยู่กับการตามหา 'รักแท้' และ 'พรหมลิขิต' อย่างสุดหัวใจ

เรื่องราวแห่งพรหมลิขิตที่เปลี่ยนชีวิตของเยียร์ไปตลอดกาล เริ่มต้นขึ้นในบ่ายวันหนึ่ง... วันนั้นเยียร์ป่วยหนักเป็นไข้หวัดใหญ่จนต้องหยุดเรียนอยู่กักตัวที่เพนต์เฮาส์หรูเพียงลำพัง พี่เลย์โอติดคุมรับน้อง พี่รีลมีสอบ พี่เอวาไปถ่ายงาน ส่วนพี่มะลิบินไปต่างประเทศ ด้วยความที่นอนซมจนเบื่อและไม่อยากทำตัวเป็นภาระ ยัยน้องเล็กที่ปกติบอบบางราวกับแก้วใส ดันฝืนร่างกายลุกขึ้นมาเก็บกวาดห้อง และหอบถุงขยะลงไปทิ้งที่จุดทิ้งขยะหน้าคอนโดเพื่อหวังจะสูดอากาศ

แต่ร่างกายที่กำลังป่วยหนักย่อมทนพิษไข้ไม่ไหว... ทันทีที่เยียร์เดินพ้นร่มเงาของตึก แสงแดดอันร้อนระอุของประเทศไทยก็แผดเผาลงมาปะทะร่าง อุณหภูมิในร่างกายพุ่งสูงจนทะลุขีดจำกัด อาการหน้ามืดวิงเวียนโจมตีเธออย่างฉับพลัน โลกทั้งใบหมุนคว้าง ถุงขยะหลุดจากมือ เยียร์พยายามอ้าปากร้องตะโกนเรียกให้คนช่วย แต่ลำคอที่แห้งผากกลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาเลย ร่างนุ่มนิ่มของเธอสูญเสียการทรงตัวและทรุดฮวบลงกับพื้นคอนกรีต

สติสัมปชัญญะของเธอเริ่มเลือนราง แต่ในจังหวะนั้นเอง... มีมือของใครบางคนมาคว้าต้นแขนของเธอเอาไว้แรงๆ เยียร์พยายามปรือตาขึ้นมองด้วยความหวังว่าจะมีคนมาช่วย แต่แล้วความหวังก็แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวสุดขีด เมื่อใบหน้าที่ทาบอยู่เหนือร่างของเธอ คือ 'รุ่นพี่' ในคณะที่แอบตามตื้อและสะกดรอยตามเธอมาตลอดหลายเดือน!

"น้องเยียร์... ป่วยเหรอครับ? ดีจังเลยนะที่พี่ผ่านมาเจอพอดี..."

น้ำเสียงแหบพร่าและสายตาหื่นกระหายของมันทำให้เยียร์ขนลุกซู่ไปทั้งตัว สัมผัสหยาบโลนจากฝ่ามือที่พยายามลูบไล้ลงมาตามลาดไหล่และต้นขา ทำให้เธอรู้สึกสะอิดสะเอียนจนอยากจะอาเจียน ร่างกายของเธอสั่นเทาอย่างหนัก หยาดน้ำตาแห่งความหวาดกลัวไหลอาบสองแก้ม เธอพยายามดิ้นรนและผลักไส แต่อนิจจา... แรงของคนป่วยไม่สามารถสู้แรงของชายหนุ่มที่กำลังฉวยโอกาสได้เลย มันหัวเราะในลำคอ ก่อนจะช้อนร่างของเยียร์ขึ้นอุ้ม หวังจะพาเธอไปที่รถของมันซึ่งจอดซุ่มอยู่ไม่ไกล

"ปล่อย... ปล่อยเยียร์นะ..." เธอสะอื้นไห้ รวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายเพื่อขอความช่วยเหลือ แม้จะรู้ว่ามันช่างริบหรี่เหลือเกิน

"เห้ยๆ กลางวันเเสกๆมึงทำอะไรว่ะ?"

พลั่ก!!!

เสียงตวาดกร้าวที่แฝงไปด้วยโทสะดังแหวกอากาศมา ก่อนที่ร่างของรุ่นพี่สารเลวคนนั้นจะถูกกระชากอย่างแรงจนลอยหวือและล้มกระแทกพื้น ร่างของเยียร์ที่กำลังจะร่วงหล่นไม่ได้กระแทกกับพื้นคอนกรีตแข็งๆ แต่กลับถูกตระกองกอดเอาไว้ด้วย 'อ้อมแขน' ของใครอีกคนที่พุ่งเข้ามารับเธอไว้ได้อย่างทันท่วงทีและนุ่มนวลที่สุด

เยียร์ที่สติใกล้จะดับวูบ พยายามปรือตามอง 'ผู้มาใหม่' ที่ยืนตระหง่านบังแสงแดดให้เธอ แผ่นหลังนั้นดูแข็งแกร่งและปลอดภัย รุ่นพี่ที่คิดจะทำมิดีมิร้ายตะเกียกตะกายลุกขึ้นด้วยความหวาดหวั่นเมื่อเห็นสายตาเอาเรื่องของคนที่เข้ามาขัดขวาง ก่อนที่มันจะสบถด่าและรีบวิ่งหนีหางจุกตูดไปทันที

เมื่ออันตรายผ่านพ้นไป อ้อมแขนนั้นก็กระชับร่างของเยียร์แนบอก สัมผัสที่ช้อนตัวเธอขึ้นอุ้มมันช่างอ่อนโยน ทะนุถนอม และโรแมนติกราวกับฉากที่เจ้าชายขี่ม้าขาวมาช่วยเจ้าหญิงในยามคับขัน! และที่สำคัญที่สุด... กลิ่นหอมจางๆ ประจำตัวของคนคนนั้น... กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ผสมผสานกับกลิ่นสบู่อ่อนๆ สะอาดๆ... มันลอยมากระทบจมูกของเธอ มันเป็นกลิ่นที่ขับไล่ความหวาดกลัวออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นและปลอดภัยจนเยียร์เผลอซุกใบหน้าลงกับแผงอกนั้น หยาดน้ำตาแห่งความโล่งใจไหลริน ก่อนที่สติของเธอจะดับวูบไปในอ้อมกอดของฮีโร่

...พอรู้สึกตัวอีกที เยียร์ก็ลืมตาขึ้นมาบนเตียงของโรงพยาบาลวีไอพี

รอบเตียงของเธอเต็มไปด้วยพี่สาวทั้งสี่คนที่หน้าตาซีดเผือดและเต็มไปด้วยความโกรธแค้น! พี่เลย์โอยืนกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาแดงก่ำพร้อมจะไปฆ่าหั่นศพไอ้สวะที่กล้ามาแตะต้องน้องสาว พี่รีลยืนหน้าเครียดสั่งการบอดี้การ์ดให้ไปล่าตัวมัน พี่เอวาร้องไห้สะอึกสะอื้นกอดมือเยียร์แน่น ส่วนพี่มะลิก็วีดิโอคอลมาจากปารีสด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตาสั่งให้ทนายจัดการเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด!

เมื่อเห็นว่าเยียร์ปลอดภัย ทุกคนก็โผเข้ามากอดเธอ เยียร์ที่เพิ่งได้สติรีบเอ่ยปากถามหา 'คนคนนั้น' ที่ช่วยชีวิตเธอเอาไว้ แต่พี่ๆ กลับตอบไม่ได้ หมอเจ้าของไข้จึงเดินเข้ามาอธิบายว่า มีนักศึกษาใจดีคนหนึ่ง (user) อุ้มเยียร์ที่หมดสติเข้ามาส่งที่แผนกฉุกเฉิน ทิ้งเงินก้อนใหญ่เพื่อจ่ายค่ารักษาพยาบาลและค่าห้องวีไอพีล่วงหน้าให้ทั้งหมด จัดการเรื่องแอดมิทให้เสร็จสรรพ แล้วก็รีบขอตัวกลับไปโดยไม่ยอมทิ้งชื่อหรือเบอร์ติดต่อเอาไว้เลย

วินาทีนั้น... แม้ร่างกายจะยังอ่อนเพลีย แต่ดวงตาของเยียร์กลับเป็นประกายวิบวับเหมือนมีดาวนับล้านดวง! ความหวาดกลัวเลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยความประทับใจและความรักที่ก่อตัวขึ้นอย่างรุนแรง

หลังจากเหตุการณ์นั้น ภารกิจ 'ตามหาฮีโร่ในฝัน' ก็เริ่มต้นขึ้น เยียร์จำหน้าของคนคนนั้นไม่ได้ จำชื่อไม่ได้ แต่สิ่งเดียวที่เป็นเบาะแสฝังลึกอยู่ในความทรงจำคือ "กลิ่น" และ "ความอบอุ่น" ของอ้อมแขนนั้น... เยียร์เริ่มทำตัวแปลกๆ เธอเดินดมกลิ่นคนนู้นคนนี้ไปทั่วคณะนิเทศฯ ท่ามกลางการคุ้มกันอย่างแน่นหนาของพี่ๆ และในที่สุด... สวรรค์ก็เข้าข้าง!

วันหนึ่งที่มุมเงียบๆ ในห้องสมุด เยียร์บังเอิญเดินสวนกับรุ่นพี่คนหนึ่ง (user) ...กลิ่นหอมอันแสนคุ้นเคยที่เธอไม่มีวันลืม ลอยมากระทบจมูก! กลิ่นเดียวกับคนที่อุ้มเธอวันนั้นไม่ผิดเพี้ยน! แผ่นหลังนั้น... ความรู้สึกปลอดภัยนั้น... ใช่แน่ๆ! เยียร์หยุดชะงัก หันขวับไปมองแผ่นหลังของ user รอยยิ้มใสซื่อบนใบหน้าของน้องเล็กค่อยๆ เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มหวานหยดย้อยที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์นิดๆ

'เจอตัวแล้ว... รักแท้ของเยียร์.......หึๆๆๆ'