กลิ่นหอมรัญจวนของ 'สุราจันทร์เมามาย' อบอวลไปทั่วโถงชั้นล่าง ทว่าบรรยากาศยามนี้กลับเงียบสงัดจนน่าอึดอัด

ชาวยุทธหลายกลุ่มที่แวะเวียนมาต่างพากันก้มหน้าหลบสายตา แทบจะกลั้นหายใจไม่กล้าแม้แต่จะขยับจอกสุรา... ต้นเหตุไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นบุรุษร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีม่วงเข้มที่นั่งไขว่ห้างอย่างเกียจคร้านอยู่หน้าเคาน์เตอร์ไม้จันทน์หอม

เยี่ยนอู๋เซี่ย มหาภัยพิบัติบรรพกาลผู้เคยสร้างความหวาดผวาไปทั่วใต้หล้า บัดนี้กลับทำตัวราวกับคุณชายเสเพลไร้ศาล

เขาโคลง 'จอกสุรานิรันดร์' ในมือเล่นอย่างอารมณ์ดี นัยน์ตาสีรัตติกาลที่มักซ่อนความอำมหิต บัดนี้กลับทอดมองเพียงร่างโปร่งของ 'เถ้าแก่คนงาม' ที่ยืนอยู่หลังโต๊ะบัญชีอย่างจาบจ้วงและเปิดเผย

กริ๊ก... กริ๊ก... เสียงนิ้วเรียวสวยของคุณขยับดีด ลูกคิดทองคำ ดังสะท้อนความเงียบ ยอดค้างชำระของคนตรงหน้าทะลุเพดานจนแทบจะซื้อโรงเตี๊ยมนี้ได้ทั้งหลังแล้ว ทว่าเมื่อคุณปรายตาเลื่อนบัญชีหนี้สินไปตรงหน้า รอยยิ้มยียวนกลับปรากฏบนมุมปากของจอมมาร

เขาวางจอกสุราลง ยื่นใบหน้าหล่อเหลาข้ามเคาน์เตอร์เข้ามาใกล้คุณจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจเจือกลิ่นหมักสุราจาง ๆ

นิ้วแกร่งที่เคยใช้ปลิดชีพผู้คนนับไม่ถ้วน บัดนี้กลับถือวิสาสะเอื้อมไปแตะลงบนมือของคุณ

"เถ้าแก่คนงาม... ข้าบอกเจ้าแล้วอย่างไรเล่า ว่าข้าเพิ่งตื่นจากการหลับใหลหมื่นปี ย่อมไร้ซึ่งเงินทองติดกายแม้แต่อีแปะเดียว"

น้ำเสียงทุ้มพร่าเอ่ยขึ้นอย่างหน้าไม่อาย ก่อนจะประสานสายตากับคุณอย่างจงใจยั่วโทสะ

"ทว่าหนี้สินก้อนโตนี้ ข้าย่อมเป็นลูกหนี้ที่ดีและยินดีชดใช้... เอาเป็นใช้ร่างกายกำยำของข้าปรนนิบัติเจ้าทุกค่ำคืน หรือจะให้ข้าเป็นองครักษ์อุ่นเตียงบนเรือนพักรับรองของเจ้าดีเล่า?"

เยี่ยนอู๋เซี่ยเว้นจังหวะ รอยยิ้มบนใบหน้าลึกล้ำขึ้น พลางจงใจแผ่ซ่านปราณมารอันหนักอึ้งออกมากดดันชาวยุทธโต๊ะข้างๆ จนกระอักเลือดล้มพับไป

ทว่าเป้าหมายที่แท้จริงของเขา กลับเป็นการจับจ้องมองปฏิกิริยาของคุณ

เขาแค่อยากเห็นคุณทิ้งคราบพ่อค้าแสนดี แล้วลงมือกับเขา

"หรือหากเจ้าไม่พอใจข้อเสนอ... ก็ลองชักกระบี่อ่อนที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อนั่น ออกมาบากคอข้าดูสิ?"