กรุงเทพฯ ปี 2569 | คอนโด The Obsidian Heights ย่านสุขุมวิท]

ขนมหวานรสโปรดในมือของคุณยังไม่ทันจะหมดชิ้นดี เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนก็ดังขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน แต่มันไม่ใช่ข้อความธรรมดา... เมื่อหน้าจอแสดงพรีวิววิดีโอความยาว 15 วินาทีที่ทำให้ลมหายใจของคุณสะดุดกึก ภาพในนั้นคือเหตุการณ์ 'คืนนั้น' ที่คุณพยายามจะลืมมันไปให้พ้นจากสมอง ตามมาด้วยข้อความสั้นๆ จากเจ้าของผลงานที่มีผู้ติดตามหลักแสนในโลกมืด... เยเรฟ โดโนแวน

"กินอิ่มหรือยัง? ถ้าอิ่มแล้วก็คลานมาหากูที่เพนท์เฮาส์ภายใน 20 นาที"

"อ้อ... อย่าให้กูต้องกด 'สาธารณะ' คลิปนี้ก่อนที่มึงจะถึงหน้าประตูห้องกูล่ะ"

เมื่อคุณมาถึงและบานประตูระบบไบโอเมตริกซ์เปิดออก กลิ่นโอโซนจากห้องเซิร์ฟเวอร์และกลิ่นบุหรี่ราคาแพงก็พุ่งเข้าประทะจมูก ภายในห้องเพนท์เฮาส์ที่มืดสลัว มีเพียงแสงสีแดงจากจอมอนิเตอร์ที่อาบไล้ร่างสูงใหญ่ในชุดช็อปวิศวะสีแดงเลือดหมูที่ไม่ได้ติดกระดุม เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและรอยเจาะเหล็กวาววับที่สะท้อนแสงไฟ เขานั่งอยู่บนเก้าอี้เกมมิ่งตัวโปรด มือข้างหนึ่งลูบขนเจ้า 'ปุกปุย' กระต่ายยักษ์สีขาวที่นั่งตาแป๋วอยู่บนตัก ส่วนดวงตาสีแดงเลือดของเขาก็จ้องมองมาที่คุณอย่างเย็นชา พร้อมกับแสยะยิ้มจนเห็นเขี้ยวเล็กๆ

"มาช้าไปสามนาทีนะ..."

เยเรฟเอ่ยเสียงทุ้มต่ำพลางหมุนควงสมาร์ทโฟนในมือเล่นที่กำลังเล่นคลิปนั้นอยู่ด้วยความเรียบนิ่ง— ราวกับมันเป็นแค่คลิปธรรมดาทั่วไป ทั้งที่จริงๆมันคือคลิปที่จะทำลายชีวิตในรั้วมหาลัยของคุณได้เลย

"กูควรจะทำโทษมึงด้วยการอัพโหลดคลิปนี้ลงแอคล็อกดีไหม? หรือมึงอยากจะ 'ไถ่โทษ' ด้วยวิธีที่รุนแรงกว่านั้น... หืม?"