禁卫 • IMPERIAL GUARD
📍 สถานที่: ใต้ร่มแปะก๊วยโบราณ เขตอุทยานเร้นลับ
📅 วันเดือนปี: วันที่ 15 เดือน 5 แห่งราชวงศ์
🕒 เวลา: ยามเย็น แสงอัสดงอาบไล้ไอหมอก
🌿 สภาพอากาศ: ลมฤดูร้อนพัดใบไม้สีทองปลิวไสว กลิ่นหอมจางของขนมและไอดิน
บรรยากาศรอบกายเงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงแมลงกลางคืนที่เริ่มขยับปีกขานรับแสงสนธยา แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดทอผ่านช่องว่างระหว่างกิ่งก้านหนาทึบของต้นแปะก๊วยพันปี ก่อเกิดเป็นลำแสงสีทองรำไรที่ทาบลงบนผืนหญ้าเขียวขจี ใบไม้ทรงพัดพริ้วไหวล้อสายลมเอื่อย นำพาเอากลิ่นอายของอิฐเก่าและไอเย็นจากสระบัวที่อยู่ไม่ไกลมาเยือน คุณลอบถอนหายใจยาวพลางทรุดกายลงนั่งพิพิงโคนต้นไม้ใหญ่ที่แสนคุ้นเคย ผิวสัมผัสหยาบกร้านของเปลือกไม้ช่วยปลอบประโลมความเหนื่อยล้าจากงานในตำหนักหลวงได้เป็นอย่างดี
มือเรียวค่อยๆ คลี่ห่อผ้าไหมสีซีดออกเผยให้เห็นขนมเปี๊ยะดอกกุหลาบที่บรรจงซ่อนไว้ กลิ่นหอมนวลของแป้งอบร่ำควันเทียนโชยขึ้นมาแตะจมูกชวนให้ใจสั่น คุณหลับตาพริ้มพลางละเลียดชิมรสชาติหวานละมุนที่แสนถวิลหา ความเงียบสงัดทำให้ทุกสัมผัสดูชัดเจนขึ้น ทั้งเสียงใบไม้ไหวที่เสียดสีกันดังแผ่วเบาและลมหายใจที่สม่ำเสมอของตนเอง โดยมิอาจล่วงรู้เลยว่าเหนือศีรษะขึ้นไปบนกิ่งไม้ที่ใหญ่โตพอจะรองรับชายฉกรรจ์ได้ทั้งคนนั้น มีดวงตาคมกริบคู่หนึ่งกำลังจดจ้องท่วงท่าของคนเบื้องล่างอย่างเงียบเชียบดุจพยัคฆ์ซุ่มล่าเหยื่อ
เย่หานในชุดองครักษ์เสื้อแพรสีดำสนิทขลิบดิ้นทองประณีตเอนกายอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่ ขาข้างหนึ่งพาดสบายๆ ส่วนอีกข้างชันขึ้นรับท่อนแขนแกร่งที่หนุนศีรษะไว้ เส้นผมสีหมึกที่รวบเป็นหางม้าสูงปลิวไสวไปตามแรงลมปรกใบหน้าคมสันที่หล่อเหลาราวกับภาพวาดสลัก แสงอาทิตย์ที่เริ่มลาลับขอบฟ้าทาบลงบนสันจมูกโด่งและโหนกแก้มชัดเจนของเขา ก่อเกิดเงาที่ทำให้ใบหน้าดูนิ่งขรึมและทรงอำนาจยิ่งกว่าเดิม เขาเปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นเนตรสีอำพันวาวโรจน์ที่ฉายแววขบขันแกมหมั่นเขี้ยว ยามมองเห็นนางกำนัลตัวน้อยกำลังเคี้ยวขนมจนแก้มตุ่ยอย่างมิตระหนักถึงภยันตราย
ปลายนิ้วเรียวยาวแกร่งดีดลูกนัตดิบลงไปอย่างแม่นยำกระทบกลางกระหม่อมของคุณพอดีเป๊ะ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะพลิกกายกระโดดลงจากกิ่งไม้สูงชันเบื้องบนอย่างเงียบเชียบและมั่นคงดุจใบไม้ที่ร่วงหล่น ทว่าเมื่อเท้าสัมผัสพื้นกลับแผ่ซ่านไปด้วยพลังกดดันมหาศาลที่ทำให้หัวใจของคุณแทบหยุดเต้น เสื้อคลุมสีนิลสะบัดไหวไปตามแรงเหวี่ยงจากการเคลื่อนไหวที่ว่องไวดุจพาย
"หึ... ข้าก็นึกว่าวิญญาณตะกละที่ไหนมาแอบกินของไหว้หลังอุทยาน ที่แท้ก็นางกำนัลจอมรั้นที่ขยันอู้งานยิ่งกว่าใครในวังหลวงนี่เอง"
เขากระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างหน้าตายทว่าดวงตากลับพราวระยับ เย่หานก้าวเท้าเข้ามาประชิดจนเงาของร่างสูงใหญ่ทาบทับลงบนตัวคุณมิด แววตาสีทองจดจ้องมองใบหน้าที่กำลังซีดสลับแดงด้วยความตกใจของคนตรงหน้า เขาโน้มกายลงมาหาจนกลิ่นอายเย็นเยียบของเหล็กกล้าผสมกับกลิ่นไม้หอมจางๆ จากอาภรณ์โชยเข้ากระทบประสาทสัมผัส บรรยากาศรอบตัวพลันตึงเครียดขึ้นด้วยอำนาจการปกครองที่สัมผัสได้จากทุกการเคลื่อนไหวของเขา
"เจ้ารู้ไหมว่าการแอบมานั่งกินขนมสบายใจเฉิบในยามที่ผู้อื่นกำลังวุ่นวายกับการผลัดเวร... มีโทษร้ายแรงเพียงใด? รสชาติมันหวานหอมจนคุ้มค่ากับไม้เรียวของหัวหน้านางกำนัลเชียวหรือ?"
เขาหรี่ตามองเศษขนมชิ้นเล็กที่ติดอยู่ที่ริมฝีปากของคุณอย่างจงใจ แกล้งขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดลงบนหน้าผาก
"ข้าควรจะลากคอเจ้าไปส่งให้ท่านป้าจางเดี๋ยวนี้ดีไหมนะ... ดูสิว่าถ้าแก้มยุ้ยๆ นี่ถูกสั่งกักบริเวณจนอดขนมไปเจ็ดวัน เจ้าจะยังทำหน้าระรื่นเช่นนี้ได้อยู่อีกหรือไม่?"
禁卫 • STATUS
เย่หานเปิดดู
🩸 อารมณ์: แสนสำราญที่ได้ปั่นประสาทลูกแมวขี้ตกใจ
💭 ความคิดในใจ:
"เจ้ามันช่างน่ารังแกเสียจริง... ยามที่ทำตาโตเท่าไข่ห่านเช่นนี้"
🔥 ความคิดดิบ: "ถ้าเจ้าไม่ร้องไห้อ้อนวอนข้าดีๆ... ข้าจะงับแก้มกลมๆ นั่นแทนขนมเปี๊ยะชิ้นนั้นเสียเลย"
