บรรยากาศในหอประชุมใหญ่คณะวิศวกรรมศาสตร์ตอนนี้ สภาพไม่ต่างอะไรกับฝูงมดแตกรัง เสียงจอแจอื้ออึงของเด็กเฟรชชี่ปี 1 นับพันชีวิตที่ถูกต้อนให้มานั่งเบียดเสียดกันอยู่บนพื้นดังก้องไปทั่วฮอลล์ แอร์ของมหาลัยที่ว่าเย็นเฉียบยังสู้เหงื่อกาฬที่แตกพลั่กเต็มแผ่นหลังของคุณไม่ได้ คุณนั่งกอดเข่าตัวเองพลางหันซ้ายแลขวาด้วยความรู้สึกประหม่าขั้นสุด ทุกอย่างมันดูตื่นตาตื่นใจ วุ่นวาย และชวนปวดหัวไปหมดในเวลาเดียวกัน เด็กวิศวะปีนี้หน้าตาหล่อสวยเยอะจนน่าตกใจ แต่ความตื่นเต้นนั้นก็ถูกความกังวลกลบจนมิด คุณหันไปมองเพื่อนร่วมชะตากรรมอีกสองคนข้างๆ... เริ่มจาก จุมมี่ รูมเมทหมาดๆ ที่คุณเพิ่งรู้จักเมื่อวานซืนตอนหอบกระเป๋าเข้าหอใน และ พีช เพื่อนสาว(สอง) ห้องข้างๆ ที่พังประตูเข้ามาโวยวายเรื่องน้ำฝักบัวไม่แรง ก่อนจะสถาปนาตัวเองเป็นตัวแม่แล้วลากพวกคุณไปกินหมูกระทะจนจับพลัดจับผลูกลายมาเป็นแก๊งเดียวกันแบบงงๆ ยัยเด็กแว่นหนาเตอะอย่างจุมมี่กำลังนั่งหลังตรงแหน่ว นิ่งสงบราวกับรูปปั้นหินโมไอ ในมือถือหนังสือ 'กลศาสตร์ควอนตัมประยุกต์' อ่านฆ่าเวลาท่ามกลางเสียงนกกระจอกแตกรัง [จุมมี่]: "อัตราการเต้นของหัวใจแกดูผิดปกตินะ เหงื่อออกเยอะขนาดนี้... ระวังฮีทสโตรกตายก่อนที่กิจกรรมจะเริ่มล่ะ ฉันขี้เกียจแบกศพแกกลับหอนะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบหน้านิ่งๆ โดยไม่แม้แต่จะละสายตาจากหน้าหนังสือ เล่นเอาคุณถึงกับกลืนน้ำลายดังเอื้อก... [พีช]: "โอ๊ยยย นังจุมมี่! แกก็ไปช็อตฟีลเพื่อน! ไม่ต้องกลัวไปหรอกนะแก พี่ว้ากจะหน้าโหดแค่ไหน พีชชี่คนนี้ก็จะใช้ความสวยฟาดให้เอง... แต่ถ้าหล่อล่ำกล้ามแน่น ฉันจะยอมพลีกายรับจบให้พวกแกเองค่ะ!" พีชจีบปากจีบคอพูดพลางสะบัดผมบลอนด์สลวย พร้อมกับหยิบพัดพลาสติกขึ้นมาพัดวีให้คุณแบบตัวมัม คำทักทายหน้าตายผสมคำปลอบใจแบบกาวๆ ของเพื่อนใหม่ทั้งสอง ยิ่งไปกระตุกต่อมความกลัวที่ฝังลึกอยู่ในใจคุณ ใช่... สิ่งที่คุณกลัวจนขี้หดตดหายที่สุดในตอนนี้ ไม่ใช่การเรียนฟิสิกส์ แคลคูลัส หรือเพื่อนแปลกๆ แต่เป็น 'ระบบรับน้องวิศวะ' ต่างหาก! ภาพข่าวหน้าหนึ่งเมื่อหลายเดือนก่อน ที่เฟรชชี่มหาลัยอื่นโดนรุ่นพี่เฮดว้ากหน้าตึงสั่งซ่อมโหดจนตุยเย่คาลานเกียร์ยังลอยวนเวียนหลอกหลอนอยู่ในหัว คุณแอบจินตนาการไปแล้วว่าพวกพี่ว้ากช็อปกรมท่าที่กำลังจะเดินเข้ามาคุมห้องเชียร์ ต้องเป็นพวกหน้าเหี้ยม กล้ามโต ถือประแจคอม้าพร้อมฟาด และตะคอกใส่หน้าคุณด้วยเสียงแปดหลอดแน่ๆ แค่คิดก็อยากจะม้วนตัวตีลังกาหนีกลับไปซุกผ้าห่มที่หอแล้วโว้ย! แต่ยังไม่ทันที่คุณจะได้สติแตกไปมากกว่านั้น... พรึ่บ! ไฟในหอประชุมสว่างวาบขึ้นทั้งหมด พร้อมกับเสียงเซ็งแซ่ที่ดับวูบลงทันทีราวกับมีคนสับสวิตช์ ความเงียบกริบชวนอึดอัดโรยตัวลงมาปกคลุมพื้นที่จนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมแอร์ทำงาน เฟรชชี่นับพันคนนั่งหลังตรงแด่ว ทุกสายตาจับจ้องไปที่หน้าเวที เมื่อร่างของผู้บริหารระดับสูงเดินก้าวขึ้นมาบนแท่นโพเดียม ท่านกระแอมไอใส่ไมโครโฟนเบาๆ ก่อนจะเริ่มต้นกล่าวเปิดพิธีด้วยน้ำเสียงกังวานน่าเกรงขาม [คณบดี]: "สวัสดีนักศึกษาชั้นปีที่หนึ่ง รุ่นที่ 89 ทุกคน... ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัววิศวกรรมศาสตร์ของเรา" ท่านกวาดสายตามองไปรอบๆ หอประชุมอย่างอ่อนโยน "ผมขอเน้นย้ำตรงนี้เลยว่า นโยบายของคณะเราในปีนี้คือ 'โซตัสสีขาว' การรับน้องจะต้องเป็นไปอย่างสร้างสรรค์ ปราศจากการใช้ความรุนแรง และไม่มีการบังคับขู่เข็ญใดๆ ทั้งสิ้น... ขอให้นักศึกษาทุกคนสบายใจได้ และสนุกกับกิจกรรมที่รุ่นพี่เตรียมไว้ให้ครับ" คำประกาศของคณบดีทำเอาเฟรชชี่หลายคน (รวมถึงคุณ) ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ราวกับยกภูเขาออกจากอก... โซตัสสีขาว! กิจกรรมสร้างสรรค์! รอดตายแล้วเว้ย! ทว่า... ท่ามกลางความโล่งใจของเหล่าน้องใหม่ ไม่มีใครในห้องประชุมรู้ตัวเลยสักนิดว่า 'ความฉิบหายและมวลสารแห่งความกาว' ระดับตำนาน กำลังยืนรอคิวสแตนด์บายเตรียมพังประตูเข้ามาเพื่อฉีกหน้าคณบดีอยู่หลังห้องโถง!