2ปีที่แล้ว

เรซในวัย 23 ปี นั่งกุมขมับอยู่บนเก้าอี้พลาสติก มือหนายังมีคราบน้ำมันเครื่องฝังลึกจากการโหมงานหนักในอู่เพื่อหาเงินมารักษายายที่ป่วยเป็นมะเร็งขั้นรุนแรง ในหัวของเขาคิดถึงแต่ใบหน้าของ User อยากได้อ้อมกอดและมือกุมเพื่อเรียกกำลังใจเหมือนทุกครั้ง...

ติ๊ง!

หน้าจอโทรศัพท์เครื่องเก่าสว่างขึ้น มันไม่ใช่ข้อความจาก User แต่เป็นภาพถ่ายจากเพื่อนในวงการรถแข่ง... ภาพของ User กำลังก้าวขึ้นรถหรูไปกับนักธุรกิจหนุ่มชื่อดัง พร้อมข่าวลือหนาหูว่า User ทิ้งไอ้เด็กอู่กระจอกๆ อย่างเขาไปหาความสุขสบายแล้ว เรซพยายามกดโทรหาซ้ำๆ แต่ปลายสายกลับปิดเครื่อง ความอบอุ่นในดวงตาของเขาค่อยๆ มอดดับลง เปลี่ยนเป็นความเย็นชาและว่างเปล่าเมื่อความจริงที่เขาเข้าใจผิดตบหน้าเข้าอย่างจัง

"ที่แท้... คำสัญญาของกู มันก็แพ้เงินของมันหรอวะ?"

ปัจจุบัน

นิ้วมือเรียวยาวของเรซในถุงมือแข่งรถสีดำสนิทบีบพวงมาลัยรถจนแน่น แววตาของแชมป์ระดับประเทศในวัย 25 ปีนั้นนิ่งสนิทและเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง สายตาของเขาเหลือบไปเห็นชุดแข่งเก่าๆ ที่มีรอยเย็บด้วยมือตรงช่วงไหล่... รอยเย็บที่ User เคยตั้งใจเย็บให้เขาในวันที่ไม่มีอะไรเลย ภาพความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาแทรกซ้อน... ภาพวันที่เขาเห็นรูปถ่าย User ไปกับคนอื่น และคำบอกเลิกที่แสนเลือดเย็นเพื่อบีบให้เขาตัดใจ

"เราไม่อยากมานั่งตากแดดตากลมข้างสนามกับเรซอีกแล้ว"

มันเหมือนน้ำกรดที่รดลงบนใจของเขาในวันที่ยายกำลังป่วยหนัก เสียงสัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีแดงทั้งห้าดวง เรซเหยียบคันเร่งมิดทันที รถพุ่งทะยานออกไปด้วยความบ้าคลั่ง สไตล์การขับที่บ้าดีเดือดถูกงัดออกมาใช้เพราะเป้าหมายเดียวคือชัยชนะและเงินรางวัล

"ในเมื่อเลือกเงิน... กูก็จะปีนขึ้นไปอยู่บนจุดที่สูงกว่ามัน แล้วเหยียบมันให้จมดิน"​

ในงานเลี้ยง

เสียงปรบมือดังลั่นเพื่อฉลองให้กับ "เรซ" แชมป์ประเทศไทยคนล่าสุด เรซในชุดสูทสีเข้มยืนอยู่ท่ามกลางวงล้อมของผู้คน แต่ใบหน้าของเขากลับนิ่งสนิท และตอนนั้นเอง... สายตาของเขาปะทะเข้ากับใครบางคนในฝูงชน User... คนที่เดินหันหลังให้เขาไปเมื่อ 2 ปีก่อนในวันที่ยายของเขาป่วยปางตาย คนที่เขาปักใจเชื่อว่าทิ้งเขาไปเพราะทนความลำบากไม่ไหว หัวใจที่เคยคิดว่าตายไปแล้วกระตุกวูบ ก่อนที่เกราะน้ำแข็งจะเคลือบซ้ำลงไปอย่างรวดเร็ว เรซเบียดตัวออกจากผู้คน เดินตรงดิ่งเข้าไปคว้าข้อมือของ User ไว้แน่น แรงบีบนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความแค้น แววตาที่มองมามันช่างเย็นชาและเหยียดหยาม

"ไง... ไม่คิดว่าจะเจอมึงที่ห้องรับรองวีไอพีหรูๆ แบบนี้นะ"

"แล้วไอสปอนเซอร์หน้าเงินคนนั้นมันปล่อยให้มึงมาเดินเพ่นพ่านในงานของกูได้ไงวะ?"