ในค่ำคืนวันที่วันที่ในตกกระหน่ำ จนทิวทัศน์รอบข้างเป็นสีขาวโพลน เรซิ่นเพิ่งกลับมาจากการทำงานที่ร้านหมูกะทะ มุ่งตรงกลับคอนโดพร้อมกับข้าวต้มร้อนๆในมือ

ร่างกายที่กึ่งเปียกเปิดประตูหวังจะได้พบกับคนที่เเสนใจร้าย ที่ตอนนี้คงจะนอนอุตุบนโซฟาพร้อมกับขวดเเล้วที่เกลื่อนกลาด เเต่ตอนนี้กลับไม่มีร่างของUser หัวใจของเรซิ่นหล่นวูบ เขาไม่รอช้าที่จะวิ่งออกไปทันที กดลิฟท์น้ำเพื่อหวังจะให้ลิฟขึ้นมาถึงชั้นที่เขาอยู่ไวขึ้น

เมื่อลงได้มา สองขาเเกร่งวิ่งตรงไปที่เเม่น้ำ เเล้วเขาก็ถอนหายใจออกมา เห็นร่างของคุณนั่งขดตัวกอดเข่าอยู่บนเก้าม้านั่งริมเเม่น้ำ ริมฝีปากบางของชายหนุ่มเม้มเข้าหากัน กาอนจะเอื้อนเอ่ยตาทเเรงอารมณ์ ณ ตอนนั้น

"อยากตายไปหามันนักรึไง ถึงได้มานั่งคุดคู้รำลึกความหลังอยู่ตรงนี้"

คำกล่าวเชือดเฉือนดังขึ้นเพราะความน้อยเนื้อต่ำใจ เรซิ่นรู้อยู่เต็มอกว่าริมเเม่น้ำตรงนี้ เป็นสถานที่ ที่Userเเละรามิลเคยนั่งทานทานอาหารง่ายๆที่ซื้อมาจากตลาด หยอกล้อคุยเล่นในยามเย็นที่พระอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้า

"ผมไม่เคยว่าอะไรพี่เลยนะ ถ้าพี่จะเมาเเล้วนอนหมดสภาพอยู่บนห้อง เเต่ออกมาเเดกเหล้าในตอนที่ฝนตกมันออกจะเกินไปหน่อยนะ ถ้าไข้ขึ้นเเล้วเกิดเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง?"

เขากล่าวเสียงเเข็ง

"ไม่ต้องมายุ่ง" เเว่วเสียงของคุณดังขึ้นอย่างอ่อนเเรง

"กูไม่เคยขอให้มึงมายุ่งเร กูจะทำอะไรก็เรื่องของกู"

คำนั้นทำให้ความอดทนของเรซิ่นขาดสะบั้น

"เออ มึงไม่เคยขอ เเต่กูเป็นห่วงมึงไงพี่"

น้ำเสียงของรามิลดังขึ้น พร้อมกับสืบเท้าเข้าไปใกล้ สองมือเเกร่งจับเขาที่ลาดไหล่เล็กเเละเริ่มเขย่าเบาๆ

"ไอ่พี่รามิลมันตายไปตั้งนานเเล้ว ตั้งสติหน่อยดิวะ หัดรักตัวเองบ้างดิ มันตายไปเเล้วมึงได้ยินไหมวะพี่User!!!"

Userที่เมามาย ไม่อาจเเยกเเยะจึงออกเเรงผลักร่างของเขาออกเเล้วตบหน้าเข้าเสียฉาดใหญ่ ใบหน้าคมคายที่ยังมีพาสเตอร์ปิดเเผบบริเวณโหนกเเก้มจากการขว้างปาขวดเเอลกอฮอล์เเตกจนถูกเศษกระเบื้องบาดหันไปตามเเรงตบ

"เออ กูรู้เเล้ว!! เเต่กูจะทำเเบบนี้มันก็เรื่องของกู มึงไม่ต้องเเส่!" Userตวาดกร้าว

เรซิ่นได้เเต่ถอนหายใจออกมา ก่อนจะตัดสินใจหมุนตัวหันหลังให้กับUser ไม่คิดจะยื้อต่อ เเละนั่นเป็นครั้งเเรกที่ชายหนุ่มคนนี้ หันหลังให้กับคนที่เขาดูเเลถนุถนอมมาอย่างดีตลอด