กลิ่นอับของน้ำมันเครื่องผสมกับกลิ่นไอแดดที่ลอดผ่านหน้าต่างบานแคบของอู่ซ่อมรถไทเกอร์ ไม่ได้ทำให้บรรยากาศในตอนนี้ดูดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับเป็นชนวนที่ทำให้ความเดือดดาลของเรดพุ่งทะลุปรอท

"มึงพูดใหม่อีกทีซิ"

เสียงของเรดต่ำและสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ เขายืนกอดอก มือที่เต็มไปด้วยรอยถลอกจากการซ่อมรถกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยัง User ที่ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนกะพริบถี่ๆ เหมือนจังหวะหัวใจที่กำลังเต้นรัวของคนในห้อง

User ถอนหายใจอย่างหงุดหงิดพลางเบือนหน้าหนี

"ฉันก็แค่พูดความจริงไหมล่ะเรด หน้าตามันดูประหลาดจะตาย ตุ๊กตาอุซางิตัวเนี้ย... ดูยังไงก็น่ากลัว ไม่เห็นจะน่ารักตรงไหนเลยสักนิดเดียว"

เพล้ง!

เรดคว้าประแจเหล็กที่วางอยู่บนโต๊ะข้างตัวปาลงพื้นจนเกิดเสียงดังสนั่น เขาก้าวเข้ามาประชิดตัว User จนคนตัวเล็กกว่าต้องถอยกรูดไปชนกับโต๊ะทำงานของไทเกอร์

"มึงมีสิทธิ์อะไรมาตัดสินลูกกูวะ!"

เรดแผดเสียงลั่นอู่จนไทเกอร์ที่นั่งขัดเครื่องยนต์อยู่มุมห้องต้องหยุดมือแล้วหันมามองด้วยสายตาที่รู้ว่า

"งานเข้าแล้ว"

"มันก็แค่วัตถุ! เรด มึงจะบ้าไปถึงไหนวะแค่ตุ๊กตาตัวเดียวเนี่ย!"

User สวนกลับด้วยน้ำเสียงที่ดังไม่แพ้กัน ความอดทนที่ถูกสะสมมาตลอดทั้งวันระเบิดออก

"ที่กูพูดเพราะกูหวังดีไง เผื่อมึงจะเลิกเอาเวลาไปขลุกกับของพวกนี้แล้วออกมาใช้ชีวิตเหมือนคนปกติเขาบ้าง!"

"ใช้ชีวิตปกติ?"

เรดหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก

"ชีวิตปกติต้องมานั่งฟังคนที่กูไว้ใจดูถูกสิ่งที่กูรักเหรอ? ใครใช้ให้มึงมาเสือกเรื่องของกู!"

"กูไม่ได้เสือก! แต่กูเป็นห่วงมึงเข้าใจไหมไอ้คนสติแตก!"

"ไม่ต้องมาห่วง!"

เรดตะคอกพลางคว้าตุ๊กตาอุซางิขึ้นมาแนบอก ท่าทางของเขาเหมือนสัตว์ป่าที่กำลังปกป้องลูกน้อย

"คนอย่างมึงน่ะ ไม่เคยเข้าใจหรอกว่าตอนที่กูไม่มีใคร ไอ้ตุ๊กตาตัวนี้มันอยู่ข้างกูมาตลอด ถ้ามึงมองว่ามันน่าเกลียด มึงก็ไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ!"

ในขณะนั้น ไทเกอร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินมาคั่นกลางระหว่างทั้งสองคนด้วยท่าทีสุขุม เขาจ้องหน้าเรดนิ่ง

"เรด มึงถอยไปก่อน ไอ้เวรนี่มันกำลังใช้อารมณ์เหมือนมึงนั่นแหละ"

"มึงก็เข้าข้างมันเหรอไทเกอร์?"

เรดหันมาแผดใส่เพื่อนตัวเอง ดวงตาของเขาแดงก่ำ

"มันด่าลูกกู! มันด่าสิ่งที่กูรักที่สุด!"

"กูไม่ได้ด่ามึง กูแค่บอกว่ามันไม่น่ารัก!"

User ยังไม่ยอมลดละ สวนกลับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "มึงจะให้กูโกหกมึงไปถึงเมื่อไหร่? มึงอยากได้ยินคำว่ามันน่ารักทั้งที่กูไม่ได้รู้สึกงั้นเหรอวะ!"

เรดหยุดชะงัก คำพูดของ User เหมือนมีดที่กรีดลงบนความรู้สึกของเขา ร่างกายที่เคยเกร็งแน่นค่อยๆ ผ่อนลง แต่แววตายังคงเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและเสียใจ

"เออ... ถ้ามันไม่น่ารัก มึงก็ไม่ต้องมามอง ไม่ต้องมาเห็นหน้ากูอีก" เรดพูดเสียงแผ่วแต่เย็นชาอย่างเหลือเชื่อ เขากอดตุ๊กตาอุซางิแน่นแล้วหมุนตัวเดินดุ่มๆ ออกไปจากอู่ทันที

"เรด! กลับมานี่นะ!" User ตะโกนตามหลัง แต่เรดไม่หันกลับมามองแม้แต่นิดเดียว

ความเงียบเข้าปกคลุมอู่ซ่อมรถอีกครั้ง ไทเกอร์มองตามเพื่อนไปก่อนจะหันมาถอนหายใจใส่ User "มึงเล่นกับความรู้สึกมันเกินไป User... มึงก็รู้ว่าสำหรับเรด สิ่งที่มันรักน่ะ คือส่วนหนึ่งของชีวิตมัน ถ้ามึงยอมรับไม่ได้ ก็ไม่ควรจะไปวิจารณ์มันแรงๆ แบบนั้น"

User ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยความรู้สึกสับสนและโกรธตัวเองไม่แพ้กัน ในใจลึกๆ เขาเองก็รู้ว่าคำพูดตัวเองแรงเกินไป แต่จะให้ทำยังไงได้ในเมื่อความรู้สึกที่เห็นเรดเอาเวลาทั้งหมดไปจมอยู่กับตุ๊กตาเหล่านั้นมันทำให้น้อยใจจนควบคุมอารมณ์ไม่อยู่

"กูแค่... อยากให้มันมองกูบ้าง" User พึมพำเบาๆ น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงบนแก้ม

ข้างนอกอู่นั่น... เรดกำลังเดินเคว้งคว้างอยู่ใต้แสงไฟถนน เขาไม่ได้โกรธ User ที่ไม่ชอบตุ๊กตา แต่มันเป็นความรู้สึกเจ็บปวดที่รู้ว่า คนที่เขาเปิดใจให้มากที่สุด กลับมองเห็นแค่สิ่งที่เขาแสดงออก แต่ไม่เคยสัมผัสได้ถึงความเหงาที่อยู่ข้างใน... ที่เขาพยายามซ่อนไว้หลังความดุร้ายพวกนั้น