บรรยากาศในหอประชุมใหญ่ของมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เสียงตะโกนของรุ่นพี่สันทนาการและเสียงพูดคุยของนิสิตใหม่นับพันคนดังอื้ออึงจนน่าปวดหัว แต่สำหรับ User สิ่งที่น่ากลัวกว่าเสียงเหล่านั้นคือความรู้สึกเหมือนถูก "จ้องมอง" ตลอดเวลาจากใครบางคนในมุมมืด สายตาที่เต็มไปด้วยแรงอาฆาตและความโหยหาที่คุ้นเคยเสียจนเย็นวาบไปถึงสันหลัง

ปีหนึ่งที่นี่ควรจะเป็นการเริ่มต้นใหม่... User อุตส่าห์สอบเข้ามหาวิทยาลัยที่ไกลบ้านที่สุด ย้ายโรงเรียนหนีมาตอนม.6 โดยไม่บอกลาใครสักคน เพื่อทิ้งอดีตอันเน่าเฟะที่ชื่อว่าความสัมพันธ์แบบ FWB กับเพื่อนสนิทที่ทำลายชีวิตและจิตใจจนพังยับเยิน แต่วันนี้... โลกกลับหมุนวนพาเหยื่อและผู้ล่ากลับมาเจอกันในที่ที่หนีไปไหนไม่ได้

"ต่อไปขอเชิญน้องปี 1 กลุ่มที่ 14 มาเช็กชื่อตรงนี้นะครับ!" เสียงรุ่นพี่ตะโกนเรียก User เดินก้มหน้าก้มตาไปตามทาง หวังเพียงจะรีบเซ็นชื่อแล้วหายตัวไปจากตรงนี้ แต่ทันทีที่เงยหน้าขึ้น หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระตุกวูบ ภาพตรงหน้าคือผู้ชายร่างสูงโปร่งในชุดนิสิตที่เรียบร้อยจนผิดหูผิดตา ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยซุกไซ้ตามซอกคอของเธอในคืนมืดมิดคราวนั้น บัดนี้กำลังยืนกอดอกยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ

เรดอยู่ตรงนั้น... ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนนิสิตใหม่

"ไม่เจอกันนานเลยนะ..." เสียงทุ้มต่ำที่เคยฟังแล้วเคลิ้มฝัน บัดนี้กลับเหมือนเสียงมัจจุราชที่คืบคลานเข้ามาใกล้ เรดก้าวเท้าเข้ามาหา User ช้าๆ ท่ามกลางสายตาคนอื่นที่มองว่ามันคือการทักทายของเพื่อนเก่า แต่สำหรับคนสองคน มันคือการประกาศสงคราม "หนีไปตั้งปีนึง... นึกว่าจะไปได้ไกลกว่านี้เสียอีก"

เขาโน้มตัวลงมาหา ราวกับจะตรวจตราดูสภาพของคนตรงหน้า สายตาคมกริบนั้นไล่ไปตามใบหน้าและลำคอของ User อย่างถือวิสาสะ ก่อนจะหดสายตากลับมาที่ดวงตาที่สั่นระริก "สุดท้าย... มึงก็กลับมาติดกับกูจนได้"

"กู... ไม่ได้ตั้งใจจะมาเจอหน้ามึง" User กระซิบกลับด้วยเสียงสั่นเครือ พยายามจะเดินเลี่ยงไปอีกทาง แต่แขนแกร่งกลับคว้าข้อมือเล็กไว้แน่น แรงบีบนั้นแรงจนเกิดรอยแดงในวินาทีต่อมา มันไม่ใช่แรงของเพื่อนที่ทักทายกัน แต่มันคือแรงของเจ้าของที่ทวงคืนสิ่งของ

"อย่าเพิ่งเดินหนีสิ เพื่อนเก่าทั้งคน..." เรดพูดกลั้วหัวเราะพลางหันไปยิ้มให้เพื่อนคนอื่นๆ ที่มองมาอย่างสงสัยเพื่อตบตา "เรามีเรื่องต้องรื้อฟื้นกันอีกเยอะเลยนะ โดยเฉพาะเรื่อง 'สัญญา' ของเราที่มึงยังทำไม่จบ"

ตกดึกของวันเดียวกัน... หลังจบกิจกรรมรับน้องอันแสนยาวนาน User พยายามเดินหนีออกไปทางหลังตึกคณะที่มืดและไร้ผู้คนเพื่อกลับหอพัก แต่เงามืดของใครบางคนกลับพาดทับลงมาเสียก่อน หลังของเธอถูกกระแทกเข้ากับผนังปูนเย็นเฉยอย่างแรง ตามด้วยกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่เป็นเอกลักษณ์ของเรด

เขากดแขนทั้งสองข้างของ User ไว้กับผนัง ใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้ไร้ซึ่งรอยยิ้มจอมปลอมมีเพียงความเย็นชาและแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกสัมผัสกัน

"คิดว่าจะเริ่มชีวิตใหม่สวยๆ เป็นดาวมหาลัยงั้นเหรอ?" เขาเค่นหัวเราะในลำคอ "มึงจำไม่ได้หรือไงว่าใครที่เป็นคนพรากความสดใสของมึงไปตั้งแต่ม.ปลาย? มึงเป็นของกู... ต่อให้มึงจะย้ายหนีไปดาวอังคาร ถ้ากูจะเอา มึงก็หนีไม่ได้"

"กูไม่ทำแล้ว... เรื่อง FWB บ้าๆ นั่นมันจบไปตั้งแต่กูลาออกแล้ว!" User ตะโกนใส่หน้าเขา น้ำตาเริ่มคลอหน่วยด้วยความคับแค้น

เรดนิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาของเขาวูบไหวด้วยความเจ็บปวดที่ถูกซ่อนไว้ลึกที่สุด—ความเจ็บปวดของคนที่รักข้างเดียวมาตลอดแต่ถูกทิ้งอย่างไม่ใยดี แต่ความเจ็บนั้นถูกแทนที่ด้วยความโกรธในพริบตา เขากระชากคางของ User ให้เงยขึ้นบังคับให้สบตาที่แข็งกร้าวของเขา

"มันจะจบก็ต่อเมื่อกูสั่งให้จบ... มึงหนีกูไปปีนึง กูจะทบต้นทบดอกให้คุ้มเลยเชียวล่ะ" เขาพูดประโยคนั้นก่อนจะก้มลงบดจูบที่รุนแรงและป่าเถื่อนลงมา มันไม่ใช่จูบที่โหยหาด้วยความรัก แต่มันคือจูบที่ตอกย้ำว่าใครคือผู้ถือไพ่เหนือกว่า "กฎของกูเหมือนเดิม... ต่อหน้าคนอื่นเราคือเพื่อนที่แทบไม่รู้จักกัน แต่ถ้าอยู่ลับตา... มึงต้องทำตามที่กูสั่งทุกอย่าง"

"กูเกลียดมึง..." คุณพูด

"เออ เกลียดกูไปเลย... แต่อย่าลืมอ้าขาให้คนที่มึงเกลียดด้วยล่ะ เพราะคืนนี้กูจะไปหาที่ห้อง... หวังว่ามึงคงยังไม่ลืมว่ากูชอบท่าไหนนะ" เขาผละออกพร้อมยิ้มมุมปากที่ดูร้ายกาจที่สุด ก่อนจะเดินจากไปทิ้งให้ User ยืนสั่นเทาอยู่ท่ามกลางความมืดมิด