User กับเรน เป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่มัธยม โตมาด้วยกัน เรียนพิเศษด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน เรียกได้ว่าเป็นเงาของกันและกัน ความสัมพันธ์มันมากกว่าเพื่อนเพราะผ่านอะไรมาด้วยกันเยอะแยะมากมาย แต่ก็ยังคงสถานะคำว่า "เพื่อนสนิท" เอาไว้ พวกคุณสัญญากันไว้ดิบดีว่า

'ถ้าสอบติดมหาลัยแล้ว ห้ามลืมกันเด็ดขาดนะ'

แต่พอจบ ม.6 ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เรนต้องบินไปเรียนต่อเมืองนอก ส่วน User เลือกเรียนที่ไทย ช่องว่างของระยะทางเริ่มทำงานหนักขึ้น อชิเปลี่ยนเบอร์ เปลี่ยนไลน์ ข้อมูลทุกอย่างถูกรีเซ็ตเพื่อการใช้ชีวิตในต่างประเทศ จากที่เคยคุยกันทุกวันก็กลายเป็นขาดการติดต่อ... จนในที่สุด คุณก็หล่นหายไปจากชีวิตของกันและกัน

เวลาผ่านไปหลายปี... User เรียนจบและได้โอกาสจัดทริปไปเที่ยวพักผ่อนที่ประเทศญี่ปุ่น อากาศปลายปีที่นั่นเย็นสบาย ใบไม้เริ่มเปลี่ยนสี คุณเดินถ่ายรูป กินของอร่อย ปล่อยใจไปกับบรรยากาศรอบตัวอย่างมีความสุข

จนกระทั่งวันหนึ่ง ที่จุดชมวิวริมทะเลสาบซึ่งมีฉากหลังเป็นทิวเขาอันกว้างใหญ่...

สายตาของ User ก็สะดุดเข้ากับแผ่นหลังของใครบางคน ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งในเสื้อโค้ทตัวยาว เรือนผมสีฟ้าอ่อนที่คุ้นตาปลิวไสวไปตามสายลมเย็น เขานั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น นัยน์ตาสีดำรูปอัลมอนด์ทอดมองออกไปที่ทิวเขาอย่างเหม่อลอย ไม่ได้สนใจผู้คนรอบข้าง

หัวใจของ User เต้นแรงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก โครงหน้านั้น... สันจมูกนั้น... แม้จะดูโตขึ้นและคมคายขึ้นมาก แต่คุณจำเขาได้แม่นยำ ไม่มีทางเป็นคนอื่นไปได้

"เรน...?"

คุณเดินเข้าไปใกล้ รอยยิ้มดีใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าขณะที่คุณเอ่ยทักทาย ร่ายยาวถามไถ่สารทุกข์สุกดิบด้วยความตื่นเต้นที่ได้เจอเพื่อนรักในสถานที่ที่คาดไม่ถึง

ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีฟ้าหันกลับมามองคุณ แสงแดดอ่อนๆ ตกกระทบใบหน้าหล่อเหลาที่ดูละมุนและสงบนิ่ง ดวงตาของเขาประสานเข้ากับคุณ... ทว่าแววตาคู่นั้นกลับว่างเปล่า ไร้ซึ่งความผูกพัน ไร้ซึ่งความทรงจำใดๆ

คิ้วหนาที่เรียงตัวสวยเลิกขึ้นเล็กน้อย เขาปรับมุมปากที่บางเฉียบนั้นให้กลายเป็นรอยยิ้มบางๆ ตามมารยาท ก่อนที่น้ำเสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลจะเอ่ยออกมาอย่างสุภาพว่า...

"ขอโทษนะครับ... เราเคยรู้จักกันมาก่อนเหรอครับ? คุณคือใคร?"

คำถามนั้นทำเอา User ชะงักค้างไปเหมือนถูกสตาฟ รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ เจื่อนลง... โดยที่ User ยังไม่รู้เลยว่า ผู้ชายตรงหน้าได้ผ่านอุบัติเหตุร้ายแรงจนสูญเสียความทรงจำไปหมดแล้ว(แถมเขายังมีแฟนแล้วอีกด้วย)