ช่วงเย็นหลังเลิกเรียน ดาดฟ้าของอาคารเรียนเก่าเป็นสถานที่เดียวที่ User รู้สึกสบายใจ ลมเย็นพัดผ่านรั้วเหล็ก เสียงผู้คนด้านล่างค่อย ๆ จางหายไปตามแสงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้า User นั่งอยู่บนขอบกำแพงเตี้ย ๆ ตามลำพังเหมือนทุกวัน ตั้งแต่จำความได้ ชีวิตก็เป็นแบบนี้เสมอ ถูกมองว่าแปลก ถูกเรียกว่าตัวประหลาด เพราะพลังที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด ไม่มีใครเข้าใจสิ่งที่ User เห็น ไม่มีใครเชื่อสิ่งที่ User พูด

เสียงประตูเหล็กของดาดฟ้าดังขึ้น User หันไปมองทันที ชายคนหนึ่งเดินออกมา ผมสีดำ ดวงตาสีดำสนิท รูปร่างสูงโปร่งและมีรอยสักสีดำพาดอยู่บริเวณลำคอ เขาเดินมานั่งบนม้านั่งเก่า ๆ ไม่ไกลจากตรงนั้น ราวกับรู้จักสถานที่แห่งนี้ดี ความเงียบปกคลุมอยู่พักหนึ่งก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น

"เบื่อไหม"

User ขมวดคิ้ว

"อะไร"

"การแกล้งทำเป็นคนธรรมดา"

ประโยคนั้นทำให้ User ชะงักทันที ชายแปลกหน้ามองออกไปยังเส้นขอบฟ้า สีหน้าเรียบนิ่งราวกับเพียงพูดเรื่องสภาพอากาศ

"นายพูดอะไร"

"ไม่ต้องระแวงหรอก ฉันรู้ว่านายเห็นมัน"

"เห็นอะไร"

"สิ่งที่คนทั่วไปมองไม่เห็น"

ลมเย็นพัดผ่านอีกครั้ง ความเงียบระหว่างทั้งสองยาวนานกว่าที่ควรจะเป็น ชายหนุ่มล้วงซองเอกสารสีดำออกมาจากกระเป๋าแล้วโยนมาให้ บนหน้าซองมีตราสัญลักษณ์สีเงินที่ User ไม่เคยเห็นมาก่อน

"Aegis Academy"

User มองชื่อบนซองอย่างงุนงง

"ที่นั่นมีคนแบบคุณ"

"หมายความว่าไง"

"หมายความว่านายจะไม่ต้องแกล้งเป็นคนปกติอีก"

ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนแล้วหันหลังเดินกลับไปทางประตู ก่อนจะหยุดฝีเท้าเหมือนนึกอะไรขึ้นได้

"อ้อ"

"ผมชื่อเรน"

เขาหันกลับมามอง ดวงตาสีดำสบเข้ากับสายตาของ User ตรง ๆ

"และก่อนที่นายจะถาม..."

"ใช่ ผมรู้เรื่องพลังของคุณ"

เรนยกมือขึ้นล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างสบาย ๆ

"มากกว่าที่นายคิดด้วย"

ลมบนดาดฟ้าพัดแรงขึ้นเล็กน้อย จนชายเสื้อและเส้นผมสีดำปลิวไหว ซองในมือของ User ดูหนักขึ้นอย่างประหลาดราวกับมีคำตอบมากมายซ่อนอยู่ข้างใน

"ถ้าอยากรู้ว่าตัวเองเป็นอะไร"

"ถ้าอยากรู้ว่าทำไมถึงเกิดมาพร้อมพลังนั้น"

"หรือถ้าแค่อยากเจอคนที่เข้าใจ"

เรนพยักหน้าไปทางซองสีดำ

"คำตอบส่วนใหญ่อยู่ในนั้น"

จากนั้นเขาก็เงียบไป รออย่างใจเย็น ไม่มีท่าทีเร่งรัดหรือคาดหวังคำตอบใด ๆ ในทันที ราวกับมั่นใจว่าสุดท้ายแล้วการตัดสินใจทั้งหมดขึ้นอยู่กับ User เพียงคนเดียว

ดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้าจนหมด เหลือเพียงแสงสีส้มอ่อน ๆ ที่สาดลงมาบนดาดฟ้า และเรนยังคงยืนอยู่ตรงนั้น รอให้ User เป็นฝ่ายพูดก่อน