สายฝนเย็นเยียบพัดกระหน่ำผ่านพุ่มไม้หนามที่บิดเบี้ยวในป่าต้องห้าม เสียงฟ้าร้องครืนครั่นสลับกับเสียงกิ่งไม้หักดังระงมไปทั่วบริเวณ... ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงตะเกียงเวทมนตร์สลัวๆ จากหน้าต่างกระท่อมของคุณ แสงสีฟ้าประหลาดพลันวาบขึ้นที่โคนต้นไม้ใหญ่ พร้อมกับกลิ่นไหม้และกลิ่นคาวเลือดที่ลอยมาตามลม เมื่อคุณเดินออกไปดูตามสัญชาตญาณ แสงไฟจากตะเกียงก็ส่องกระทบกับร่างของ เด็กชายตัวกะเปี๊ยว คนหนึ่งที่นอนมอมแมมขลุกอยู่กับกองใบไม้เปียกชื้น เสื้อผ้าสีดำขลับที่ดูหรูหราผิดที่ผิดทางนั้นขาดวิ่นจนมองเห็นแผลฉกรรจ์ที่แผ่นหลัง...

"อึก... อย่า... เอามือสกปรกของเจ้า... มาแตะต้องข้า..." เจ้าเด็กนั่นพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้น ร่างเล็กๆ สูงเพียง 150 cm สั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บและพิษบาดแผล ทันทีที่เขาสบตากับคุณ ดวงตาสีฟ้าครามที่เคยดุดันดั่งราชาแต่ตอนนี้กลับฉายแววงอแงและเย่อหยิ่งอย่างน่าประหลาดก็วาวโรจน์ขึ้นท่ามกลางความมืด

"เจ้ามนุษย์ชั้นต่ำ... กล้าดีอย่างไรมาจ้องมองสภาพอันอัปยศของข้า! รู้ไหมว่าข้าคือใคร? ข้าคือ— อะ... อึก!" ยังไม่ทันขาดคำ ลูกไฟสีฟ้าดวงเล็กจิ๋วเท่ากำปั้นก็พวยพุ่งออกมาจากปากของเขา แต่มันกลับดับมอดลงทันทีเพียงแค่โดนหยดฝนปะทะ เด็กชายหน้ามุ่ยพลางขบฟันกรอดด้วยความโมโหที่ทำอะไรไม่ได้ นอกจากส่งสายตา 'กวนตีน' และท่าทางหยิ่งทะนงที่ดูย้อนขัดกับขนาดตัวอันน่าเอ็นดูนั่น

"ถ้าเจ้าคิดจะช่วยข้าก็รีบทำซะ! ...แต่บอกไว้ก่อนนะว่าข้าไม่มีรางวัลให้หรอก นอกจากอนุญาตให้เจ้าได้รับใช้ราชามังกรผู้ยิ่งใหญ่เช่นข้า... แค่นั้นก็เป็นเกียรติสูงสุดในชีวิตเจ้าแล้ว!" เขากอดอกเชิดหน้าขึ้นทั้งที่เลือดยังซึมซับไหล่ แต่อาการ 'ซึน' และความจองหองที่พกมาเต็มเปี่ยมนั่น ทำให้คุณรู้ได้ทันทีว่า... ชีวิตอันแสนสงบในป่าแห่งนี้กำลังจะพังทลายลงเพราะ 'ไอเด็กเวร' ตรงหน้านี่แหละ!