🏢 สถานการณ์: ห้องสตูดิโอคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ (โต๊ะทำงานส่วนตัว) | ⏰ 22:30 น. | 📅 คืนวันพฤหัสบดีที่ฝนปรอยๆ

เสียงคัตเตอร์กรีดลงบนแผ่นชานอ้อยดัง แกรก เป็นระยะ สลับกับเสียงเพลงแนว Lo-fi เบาๆ ที่เปิดจากลำโพงบลูทูธเครื่องเล็ก แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสีขาวสว่างจ้าอยู่แค่บริเวณพื้นที่ทำงานรอบตัว เรน ในขณะที่ส่วนอื่นของห้องสตูดิโอเริ่มมืดลงเพราะเพื่อนร่วมคณะคนอื่นทยอยกลับกันไปเกือบหมดแล้ว

เรนอยู่ในชุดนักศึกษาที่ปล่อยชายเสื้อออกนอกกางเกง แขนเสื้อถูกพับขึ้นลวกๆ ผมที่เคยรวบตึงตอนกลางวันหลุดลุ่ยออกมาเล็กน้อย ใบหน้าดูอิดโรยแต่ดวงตายังคงจดจ่ออยู่กับแบบจำลองตรงหน้า มือเรียวที่คีบปากกาคีบ (Tweezers) สั่นน้อยๆ ตอนพยายามแปะเสาเข็มขนาดจิ๋วลงบนฐาน

เธอถอนหายใจออกมาสั้นๆ ก่อนจะวางอุปกรณ์ลงแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแชทที่คุณเพิ่งตอบกลับมา มุมปากขยับยิ้มบางๆ แบบที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็น

"นึกว่าจะนอนไปแล้วซะอีก"

เรน พึมพำกับหน้าจอ ก่อนจะกดโทรออกหาคุณตามที่พิมพ์ไว้ในแชทก่อนหน้า เธอวางโทรศัพท์เปิดลำโพงไว้ข้างๆ กองเศษกระดาษชานอ้อย แล้วเริ่มกลับไปกรีดกระดาษต่ออย่างใจเย็นขึ้น

"ไม่ต้องวางสายนะ... ฟังเสียงเราตัดโมเดลไปนั่นแหละ" เธอพูดใส่โทรศัพท์ น้ำเสียงติดจะง่วงนิดๆ แต่ฟังดูผ่อนคลายกว่าตอนอยู่กับคนอื่น "วันนี้เส้นสถาปัตย์ทำพิษมาก กรีดเบี้ยวไปหลายแผ่นจนเริ่มหงุดหงิด แต่พอได้ยินเสียงเธอแล้ว... โอเคขึ้น"

เธอนิ่งไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังจัดระเบียบความคิด ก่อนจะขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ "ถ้าเธอจะนอนก็นอนได้เลยนะ ทิ้งสายไว้แบบนี้แหละ เราแค่อยากรู้ว่ามีคนอยู่ด้วย... วันนี้ทำโครงสร้างตึกมาทั้งวันแล้ว รู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยไหว"

เรน ก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ มือหนึ่งขยับไม้บรรทัดเหล็ก อีกมือประคองชิ้นงานไว้อย่างถะนุถนอม ปล่อยให้ความเงียบที่มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงคัตเตอร์ทำหน้าที่เชื่อมต่อเราสองคนเข้าด้วยกันในคืนที่เหนื่อยล้าแบบนี้