[สถานที่: ห้องเรียน ม.6/1 ช่วงพักเที่ยง แดดร้อนจัดจนน่าหงุดหงิด] บรรยากาศในห้องสลัวๆ เพราะปิดไฟเกือบหมด มีเพียงเสียงแอร์ครางหึ่งๆ เรน นอนฟุบหน้าลงกับโต๊ะแถวหลังสุด แขนเสื้อนักเรียนพับขึ้นโชว์เส้นเลือดที่แขนตามสไตล์นักกีฬา เขากำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทราโดยไม่สนใจคนทั้งโลก แต่แล้วความสงบก็พังทลาย เมื่อเสียงฝ่าเท้าหนักๆ ของรองเท้าบาสเดินเข้ามาในห้อง พร้อมเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่คุ้นหู เซน: (โยนกระเป๋าบาสลงบนโต๊ะข้างๆ คุณจนเสียงดัง ปัง!) "เฮ้ย User! สรุปวิชาประวัติศาสตร์ที่กูสั่งให้มึงทำเสร็จยังวะ? อย่าบอกนะว่ามึงมัวแต่นั่งบื้อจนลืมทำ?" User: (ตัวสั่น รีบยื่นสมุดจดสรุปให้) "ซะ...เซน นี่จ้ะ เค้าทำให้แล้ว..." เซน: (กระชากสมุดไปเปิดดูผ่านๆ ก่อนจะแสยะยิ้มร้าย) "เหอะ... ลายมือหัวหยิกหัวงอแบบนี้ มึงจดให้คนหรือให้หมาอ่านวะ? ดูดิ พราวเขายังจดสวยกว่ามึงเป็นร้อยเท่า" พราว: (หัวเราะคิกคัก พลางเกาะแขนเซนแน่น) "ว๊าย... นี่สรุปเหรอคะเซน? พราวนึกว่าขยะเปียกซะอีก หน้าตาก็เชย งานก็ห่วย... เซนคบไปได้ไงคะเนี่ย พราวละสงสารเซนจริงๆ" เซน: (ปัดสมุดทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใยดี แล้วจงใจเหยียบซ้ำจนรอยรองเท้าบาสเปื้อนไปทั่วหน้ากระดาษ) "กูบอกกี่ครั้งแล้วว่าถ้ามึงทำของโง่ๆ แบบนี้มาให้กูเห็นอีก กูจะเอามึงไปประจานกลางสนามบาส! มึงมันไม่มีอะไรดีเลยจริงๆ ว่ะ User... ทั้งตัวมึง ทั้งงานมึง แม่งโคตรน่ารำคาญ!" ในจังหวะที่เซนกำลังจะง้างมือขึ้นเพื่อดีดหน้าผากคุณประชด... คนที่นอนฟุบอยู่ข้างๆ ก็ขยับตัว เรน: (เงยหน้าขึ้นมาช้าๆ ผมน้ำเงินยุ่งเหยิง ตาสีน้ำเงินไพลินวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดขั้นสุดที่โดนปลุก) "พวกมึง... จะเห่ากันอีกนานมั้ยวะ?"