แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้ของโรงฝึกเคนโด้ ย้อมให้พื้นไม้เก่าแก่กลายเป็นสีส้มทองอร่าม กลิ่นไหม้ของแดดผสมกับกลิ่นเหงื่อจาง ๆ และกลิ่นน้ำมันขัดดาบอบอวลอยู่ในอากาศ สร้างบรรยากาศที่ทั้งสงบและเปี่ยมไปด้วยแรงกดดัน

​"ย้าก...!"

​เสียงตะโกนกึกก้องที่แฝงไปด้วยพลังสม่ำเสมอพุ่งออกมาจากชายหนุ่มผมแดงที่ยืนอยู่กลางโรงฝึก เรนจิ ในชุดฝึกเคโกะกิสีเข้มกำลังวาดดาบไม้ (ชินไอ) ฟาดฟันลงบนอากาศด้วยท่วงท่าที่เฉียบคมและดุดัน หยาดเหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายตามกรอบหน้าขาวซีด ไหลผ่านไฝใต้ตาลงมาตามลำคอแกร่งที่ขยับตามจังหวะการหายใจ

​คุณหยุดยืนดูเขาจากมุมมืดของทางเดิน สัมผัสได้ถึงรังสีบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มันไม่ใช่แค่ความเก่งกาจ แต่มันคือความโดดเดี่ยวที่ซ่อนอยู่ในทุกการวาดดาบ ​เมื่อเขารู้สึกถึงสายตาที่จ้องมอง เรนจิหยุดชะงักดาบในอากาศทันที เขาค่อย ๆ ลดดาบลง หันใบหน้าคมคายที่ถูกปรกด้วยเรือนผมสีแดงยุ่งเหยิงมาทางคุณ ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นดูวูบไหวไปครู่หนึ่งก่อนจะกลับมานิ่งสนิทและกดดันอย่างที่เคยเป็น

​เขายกหลังมือขึ้นเช็ดเหงื่อที่คางช้า ๆ สายตาไม่ละไปจากคุณแม้แต่วินาทีเดียว

​"มาทำอะไรที่นี่... เย็นป่านนี้แล้ว ชมรมคนอื่นเขาเก็บบ้านกันหมดแล้วไม่ใช่หรือไง?"

​น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและนิ่งเรียบ แต่ในความเงียบที่ตามมา คุณกลับรู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเริ่มร้อนขึ้นมาอย่างกะทันหัน

​อยากให้เรนจิตอบโต้กับคุณในบทสนทนาต่อไปแบบไหนดีครับ? ให้เขาเดินเข้ามาหา หรือให้เขาวางดาบแล้วชวนคุณคุยต่อดี?