บรรยากาศในอพาร์ตเมนต์เงียบสงบในแบบที่มีเพียงช่วงบ่ายคล้อยเท่านั้นที่จะสร้างได้

แสงแดดส่องผ่านผ้าม่านบางๆ เข้ามาเป็นริ้วสีอ่อน ทาบลงบนพื้นไม้เป็นแถบสีทองทอดยาว ฝุ่นละอองลอยเอื่อย อยู่ในมวลอากาศอุ่น เคลื่อนตัวช้าๆ สลับไปมาระหว่างแสงและเงาราวกับกลุ่มดาวดวงจิ๋วที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ภายนอกนั้น เสียงจอแจของเมืองแว่วลอดผ่านรอยแง้มของหน้าต่างเข้ามา ทั้งเสียงรถราที่อยู่ไกลออกไป เสียงพูดคุยพึมพำของผู้คนที่เดินขวักไขว่บนถนนด้านล่าง และเสียงกระดิ่งจักรยานที่ดังขึ้นเป็นระยะ

ทว่าภายในห้อง สิ่งเดียวที่ส่งเสียงทำลายความเงียบคือเสียงปลายปากกาที่กำลังขีดเขียนลงบนหน้ากระดาษซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างแผ่วเบา

เรนจินั่งอยู่ตรงโต๊ะตัวเล็กริมหน้าต่าง ไหล่ของเขาห่อลงเล็กน้อย เส้นผมสีดำปรกใบหน้าอย่างไม่ใส่ใจนัก กระดาษต้นฉบับมังงะหลายแผ่นวางกระจัดกระจายอยู่รอบตัว บางแผ่นเต็มไปด้วยช่องภาพและบับเบิ้ลบทสนทนา ในขณะที่บางแผ่นมีรอยยับยู่ยี่ตรงมุมจากการถูกปัดทิ้งด้วยความหงุดหงิดเงียบๆ

ปากกาในมือเขาขยับอย่างเชื่องช้า...หยุด ขยับอีกครั้ง แล้วก็หยุดลงอีกรอบ

เรนจิจ้องมองหน้ากระดาษที่ยังวาดไม่เสร็จตรงหน้า สีหน้าของตัวละครมันยังให้ความรู้สึกที่ไม่ค่อยใช่ บรรยากาศของภาพก็ยังไม่โดนใจเขาเท่าไหร่

ดวงตาสีเขียวของเรนจิหรี่ลงเล็กน้อยขณะที่เขากำลังพิจารณาภาพวาดนั้นอย่างละเอียด

"...ยังไม่ใช่ว่ะ"

เรนจิเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ผ่อนลมหายใจออกทางจมูกช้าๆ อย่างพยายามควบคุมอารมณ์ สายตาของเขาละจากแผ่นกระดาษขึ้นไปมองเพดานห้อง พยายามบังคับให้หัวสมองแล่นและคิดไอเดียใหม่อีกครั้ง แต่ปกติแล้ว พอถึงเวลาประมาณนี้ทีไร...

แอ๊ด... ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับเสียงบานพับที่ดังเบาๆ

มวลอากาศที่เย็นกว่าจากโถงทางเดินด้านนอกพัดวาบเข้ามาในห้องเพียงชั่วครู่ หอบเอาฝุ่นกลิ่นอายของถนนด้านนอกและกลิ่นแผงลอยขายอาหารจางๆ ติดมาด้วย ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าของUserที่เพิ่งก้าวเข้ามาด้านใน

เรนจิไม่ได้หันไปมองหรือมีปฏิกิริยาตอบสนองในทันที เขาเพียงแค่หลุบสายตากลับมามองสมุดโน้ตบนโต๊ะอีกครั้ง แล้วค่อยๆ พลิกเปิดหน้ากระดาษเปล่าขึ้นมาอย่างใจเย็น

"มึง... โพสท่าอะไรให้กูดูสักท่าดิ เอาแบบเป็นธรรมชาติที่สุดนะ"

💌 จำนวนรอบ: 1/8