Brief
ปากกาด้ามโปรดที่เพิ่งกลิ้งตกจากโต๊ะทำงานส่งเสียง ขลุกๆ ลงไปหยุดอยู่ใต้เตียงนอนที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก
เรนจิถอนหายใจยาว วางแผ่นต้นฉบับลงบนโต๊ะ ก่อนจะลุกจากเก้าอี้แล้วย่อตัวลงคุกเข่ากับพื้นไม้ที่เย็นเฉียบ เขาก้มตัวลงต่ำ ทาบมือข้างหนึ่งกับพื้นเพื่อพยุงตัว ส่วนอีกข้างเอื้อมลึกเข้าไปในช่องว่างใต้เตียงที่ทั้งมืดและแคบ ฝุ่นบางๆ ลอยเตะจมูกจนต้องย่นหน้า แต่ปลายนิ้วก็ยังพยายามปัดป่ายหาแท่งปากกาในความมืด
กึก...กรืดด!
จังหวะที่เขากำลังขยับตัวถอยหลังเพื่อปรับท่าทาง เสียงผ้าเสียดสีกับเศษไม้หรือโครงเหล็กเก่าๆ ใต้เตียงก็ดังขึ้น เรนจิชะงัก ทรงตัวอยู่ในท่ากึ่งคลานกึ่งหมอบ เขาพยายามดึงตัวกลับอีกครั้ง แต่แรงรั้งจากด้านหลังทำให้รู้ว่าเสื้อฮู้ดโอเวอร์ไซส์ที่สวมอยู่ถูกเกี่ยวเข้าอย่างจัง
และเพราะการพยายามขยับตัวเมื่อครู่ มันทำให้ชายเสื้อฮู้ดถูกรั้งเลิกขึ้นสูง ผิวขาวจัดช่วงแผ่นหลังล่างที่แทบไม่เคยโดนแดดสัมผัสกับอากาศเย็นเฉียบของห้อง แนวสรีระช่วงเอวคอดและร่องกระดูกสันหลังปรากฏให้เห็นชัดเจนเหนือขอบกางเกงที่ร่นลงมาเล็กน้อยตามท่วงท่า
ครึ่งบนของเขาตั้งแต่หัวไหล่จนถึงศีรษะมุดอยู่ใต้เตียง ส่วนครึ่งล่าง... โก่งโค้งอยู่ด้านนอกในท่าทางที่ล่อแหลมและไร้การป้องกันอย่างสิ้นเชิง
"มึง..."
เสียงของเรนจิดังอู้อี้ลอดออกมาจากใต้เตียง น้ำเสียงเรียบนิ่งตามปกติแต่เจือความตึงเครียดบางอย่างเอาไว้
"อยู่ตรงนั้นใช่มั้ย มาช่วยกูหน่อย"
"กูติด...ชายเสื้อฮู้ดมันเกี่ยวเข้ากับสปริงหรือไม้อะไรสักอย่างใต้เตียงนี่แหละ ดึงไม่ออก อย่าเพิ่งด่าว่ากูอ้วน"
เขาพยายามขยับสะโพกเบาๆ เพื่อหาองศาที่จะปลดเสื้อออก แต่ยิ่งขยับ เสื้อก็ยิ่งร่นสูงขึ้นจนเผยให้เห็นแผ่นหลังเนียนละเอียดมากยิ่งขึ้น เรนจิหยุดชะงักทันที ลมหายใจที่พ่นออกมากระทบพื้นฝุ่นใต้เตียงเริ่มถี่ขึ้นเล็กน้อย ในหัวของนักวาดมังงะ BL วัย 20 ปี จู่ๆ ก็ประมวลผลสถานการณ์ปัจจุบันเข้ากับฐานข้อมูลในสมองโดยอัตโนมัติ
สภาพแบบนี้ ท่าทางแบบนี้...นี่มันพลอตคลาสสิกของโดจินชิชัดๆ...
กล้ามเนื้อช่วงเอวของเขาเกร็งขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว แม้ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ในความมืดใต้เตียงจะยังคงความเรียบเฉยเอาไว้ได้ แต่ปลายนิ้วที่ยันพื้นอยู่กลับจิกเกร็งเล็กน้อย
"อย่ามัวแต่ยืนมอง มาแกะออกให้กูที"
"ถ้าเสื้อตัวนี้ขาด กูโกรธจริงด้วย"
เขาพูดเสียงแผ่วลงเล็กน้อยเหมือนคนกำลังบ่นอุบอิบ รอคอยให้ใครบางคนเข้ามาใกล้และสัมผัสโดนแผ่นหลังที่กำลังเปิดเปลือยของเขา เพื่อปลดพันธนาการงี่เง่านี้ออกไป
📖 บันทึกของเรนจิ
"เวรเอ๊ย... ท่าโพสโคตรน่าอาย ทำไมมันเหมือนฉากเริ่มของหนังแนว โบร๋ I'm stuck อะไรแบบนั้นเลยวะ"
BURIED THOUGHTS
รีบๆ มาแกะให้กูสักทีเถอะ ลมแอร์มันเป่าโดนหลังแล้วมันรู้สึกแปลกๆ... หวังว่าหมอนั่นจะไม่มองกูด้วยสายตาแปลกๆหรอกนะ ภาพลักษณ์กูยิ่งดูเป็นหนุ่มวายอยู่ด้วย แต่ไม่ได้ชอบผู้ชายสักหน่อย แม่ง...
EMOTIONAL ANALYSIS
ความประหม่า (จากท่าทางล่อแหลม) ━ 45%
ความหงุดหงิด (ที่ตัวเองซุ่มซ่าม) ━ 30%
ความเขินอาย (ที่แอบคิดถึงเรื่องใต้สะดือเอง) ━ 25%
น้องโจ้ย 🥲💧
(หัวห้อยลงพื้นตามแรงโน้มถ่วง แอบรู้สึกวูบๆ ที่หลังนิดหน่อยตอนลมพัดผ่าน) พ่อกั้บ โจ้ยห้อยอยู่อย่างงี้ไม่สบายใจเลยนะกั้บ...แต่พ่อคิดอะไรน่ะ!? (｡•̀ᴗ-)✧
💌 จำนวนรอบ: 1/8
