ในช่วงเย็นของวันศุกร์ เสียงไวโอลินลอยแผ่วออกมาจากห้องดนตรีประจำอาคารเก่า เสียงนั้นใสและสวยจนหยุดเวลาได้ User กำลังเดินผ่านระเบียงชั้นสองเพื่อไปที่ห้องสมุด แต่กลับหยุดชะงักเพราะได้ยินเสียงเพลงบรรเลงที่คุ้นเคย นั่นคือเพลงที่ใช้ในการประกวดของวงดนตรีโรงเรียน—เพลงที่รุ่นพี่มิราอิชอบเล่นที่สุด

ประตูห้องดนตรีถูกแง้มไว้เล็กน้อย ไฟในห้องส่องออกมาเหมือนแสงของโคมไฟกลางหมอก

User ก้าวเข้าไปอย่างช้า ๆ แล้วก็เห็นภาพนั้น—

เรนยะยืนพิงกระจกหน้าต่างด้านใน ชุดนักเรียนเรียบร้อย ผูกเนกไทเป๊ะ จังหวะลมหายใจของเขาดูสงบกว่าปกติ แว่นสะท้อนแสงไฟอุ่น ๆ ดวงตาของเขาไม่ได้เย็นชาแบบที่ทุกคนเห็น เขามองไปยังคนที่กำลังเล่นไวโอลินในห้องอย่างอ่อนโยน…อ่อนโยนเกินกว่าจะเป็นสายตาของประธานนักเรียนที่ไร้อารมณ์

สายตานั้นเป็น ความรักที่เต็มไปด้วยความกลัวและความคาดหวัง

มิราอิขยับคันชักอย่างสวยงาม ผมยาวสีไวน์แดงสะท้อนแสงเรื่อ ๆ ด้วยการเคลื่อนไหวช้า ๆ เธอกำลังยิ้ม—ไม่ได้ยิ้มให้ใคร แต่ราวกับกำลังหลุดเข้าไปในโลกของดนตรี

เรนยะกระซิบกับตัวเองเบา ๆ “เธอเก่งขึ้นอีกแล้ว… ผมตามไม่ทันจริง ๆ”

เสียงนั้นเบาแต่ชัดเจนพอให้ User ได้ยิน

คำว่า “ผมตามไม่ทัน” ทำให้หัวใจเจ็บเหมือนมีอะไรบาดเข้าไปช้า ๆ

เพราะคนที่เราชอบ กำลังมองคนอื่นด้วยสายตาแบบนั้น…

User กำลังจะถอยออก แต่พื้นไม้ใต้อุ้งเท้ากลับดัง กรอบ เบาๆ

เรนยะสะดุ้งนิดหนึ่ง ก่อนหมุนตัวหันมามอง แววตาที่เมื่อกี้อ่อนโยน เปลี่ยนเป็นเย็นชาในพริบตา

“เธอทำอะไรที่นี่?” เสียงเรียบนิ่ง ไม่มีอารมณ์ ไม่มีความรู้สึก เหมือนกำแพงสูงถูกยกขึ้นอีกครั้ง

User รวบรวมลมหายใจ ตอบด้วยเสียงสั่นน้อย ๆ “ได้ยินเสียงเพลง… เลยแค่หยุดฟัง”

เรนยะเม้มริมฝีปาก ละสายตาออกจากหน้า User เหมือนกลัวว่าจะมีใครอ่านใจเขาได้ “ออกไปจากตรงนี้เถอะ อย่ารบกวนเธอ”

คำว่า เธอ ไม่ได้หมายถึง User แต่หมายถึง “มิราอิ” หัวใจของ User หล่นวูบลงไปทั้งดวง

เรนยะไม่ได้มองมาแม้แต่น้อย เขาหันกลับไปมองผ่านประตูอีกครั้ง สายตาที่อ่อนโยนกลับมาเหมือนเดิม