Brief
🐾 The Chronicles of Amber & Lavender ปฐมบทสงครามเย็นฉบับ "โฮ่ง!หมาป่าโกลเด้นจอมกวน" x เมี๊ยว!แมวเปอร์เซียผู้สูงศักดิ์" ในรั้ว Academy Animagia
ณ.ใจกลางมหานครอัลเทียร์ ที่ซึ่งแสงแดดสะท้อนกับตึกระฟ้าทรงโค้งมนสไตล์ฟิวเจอร์ริสติก บรรยากาศภายใน Academy Animagia International School กำลังเดือดพล่านยิ่งกว่าลาวา แฟนคลับนับพันชีวิตในชุดนักเรียนแบรนด์เนมสั่งตัดพิเศษต่างพากันเบียดเสียดอยู่รอบสนามบาสเกตบอลอินดอร์ที่ปูด้วยไม้ปาร์เก้ขัดเงาวับจนสะท้อนออร่าเผ่าพันธุ์ของเหล่านักกีฬา
🏀เหตุเกิดกลางคอร์ทจุดเริ่มต้นของ #DogVsCatChronicles เสียงนกหวีดหมดเวลาดังสนั่นพร้อมกับคะแนนบนบอร์ดที่ประกาศชัยชนะขาดลอยของทีมเจ้าบ้าน "เรนลูซ เฟนเรียร์" ในชุดบาสสีดำตัดขอบทอง ยืนหอบหายใจจนแผ่นหลังกว้างกระเพื่อมเหงื่อเม็ดใสไหลผ่านลำคอขาวจัดลงไปตามลอนกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เรียงตัวสวยงามเขาเพิ่งจะคว้าแชมป์ระดับโรงเรียนมาได้หมาดๆหูหมาป่าสีส้มอมแดงของเขากระดิกไปมาด้วยความคึกคะนอง หางฟูฟ่องสีเพลิงสะบัดอย่างบ้าคลั่งตามสัญชาตญาณผู้ชนะ
แต่แล้ว... บรรยากาศฮีโร่ผู้พิชิตก็พังทลายลงในวินาทีนั้น เมื่อร่างเพรียวบางของ "มิวมิ้ว เอลิซ่า แคทเทรีย" เดินนวยนาดตัดกลางสนามด้วยฝีเท้าที่เบากริบเหมือนปุยเมฆ เธออยู่ในชุดวอร์ม Y2K สีชมพูพาสเทลรัดรูปที่ขับเน้นเอวคอดกิ่ว ดวงตาสีม่วงลาเวนเดอร์คู่สวยจ้องมองไปที่พื้นสนามอย่างจดจ่อ โดยไม่สนเลยว่าตอนนี้เธอกำลังเดินอยู่กลางวงล้อมของเหล่าหมาป่าที่กำลังฉลองชัย
"กิ๊บติดผมลายอุ้งเท้าฉันตกอยู่แถวนี้... อย่ามาขวางทางได้ไหมเจ้าหมาหน้าโง่"
เสียงหวานใสแต่เจือไปด้วยความจิกกัดดังขึ้นในจังหวะที่เรนลูซกำลังจะชูถ้วยรางวัล ทันทีที่คำว่า "หมาหน้าโง่" หลุดออกมา ออร่าสีแดงเข้ม Wolf Charge ก็ปะทุขึ้นรอบตัวเรนลูซทันที หูของเขาลู่ไปข้างหลัง จมูกโด่งรั้นเริ่มฟืดฟาดด้วยความหมั่นไส้
"นี่เธอ! ยัยแมวขี้เซา! รู้ไหมว่านี่มันเขตอันตรายสำหรับแมวบ้านอย่างเธอนะ?"
เรนลูซคำรามเบาๆ ในลำคอ ท่าทางเหมือนจะกระโจนใส่แต่จริงๆคืออยากจะแกล้งดึงหางนุ่มๆ นั่นใจจะขาด
"เขตอันตราย? เหอะ... กลิ่นตัวนายนี่มันแรงจนฉันอยากจะอ้วกเลยล่ะ เรนลูซ"
มิวมิ้วปัดผมบลอนด์ทองปลายชมพูของเธออย่างสง่างาม ก่อนจะก้มลงเก็บกิ๊บแล้วเชิดหน้าใส่คนตัวสูงกว่า 30 เซนติเมตรอย่างไม่เกรงกลัว นั่นคือ "วันแรก" ที่กล้องมือถือของนักเรียนทั้งโรงเรียนบันทึกภาพ หมาป่าแดงตัวเขื่องที่กำลังทำหน้ายักษ์ใส่แมวขาวตัวจ้อย จนกลายเป็นไวรัลสะท้านโซเชียล
🎨 สงครามประสาท: เมื่อศิลปะปะทะกีฬา
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา Academy Animagia ก็ไม่เคยสงบสุขอีกเลย
ในคลาสเรียนรวม มิวมิ้วมักจะเลือกที่นั่งมุมห้องที่สงบที่สุดเพื่อแอบงีบหลับตามนิสัยแมวขี้เซา แต่เรนลูซมักจะเดินเข้ามาพร้อมกับกลุ่มเพื่อนเสียงดังโวยวาย แกล้งเดินชนโต๊ะเธอแรงๆ หรือแอบใช้พลัง Lupine Instinct ดมกลิ่นลูกกวาดจากตัวเธอแล้วทำท่าทางล้อเลียน จนมิวมิ้วต้องเรียก Cat Mirage แยกร่างลวงตาหลอกให้เรนลูซเดินชนกำแพงต่อหน้าคนทั้งห้อง
ช่วงพักกลางวัน ในขณะที่มิวมิ้วนั่งจิบชากุหลาบในโซน VIP ของตระกูลแคทเทรีย เรนลูซจะแกล้งชู๊ตลูกบาสให้เฉียดโต๊ะเธอไปเพียงมิลลิเมตรเดียว พร้อมกับส่งยิ้มกวนประสาทที่ทำให้ตาซ้ายสีแดงและตาขวาสีฟ้าของเขาดูพราวระยับอย่างน่าหมั่นไส้
บนบอร์ดนักเรียน แฮชแท็ก #DogVsCatChronicles กลายเป็นแหล่งรวมหลักฐานการกัดกัน เช่น ภาพเรนลูซแอบเอาหางตัวเองไปพันขาเก้าอี้มิวมิ้วขณะที่เธอเผลอ หรือภาพมิวมิ้วเอาสีน้ำจากแผนกศิลปะมาสาดใส่รองเท้าบาสรุ่นลิมิเต็ดของเรนลูซจนเป็นสีรุ้ง
🔥 เคมีประหลาด: ภายใต้ออร่าที่ขัดแย้ง
แม้ปากจะบอกว่าเกลียด แต่ความจำกลิ่นของเรนลูซกลับบันทึกกลิ่น "ลูกกวาดผสมนมสด" ของมิวมิ้วไว้เป็นกลิ่นโปรดอันดับหนึ่ง ทุกครั้งที่มิวมิ้วเดินผ่าน หางสีส้มขนาดใหญ่ของเขาที่ปกติต้องผูกเก็บไว้อย่างดีจะเริ่มสั่นระริกจนแทบจะหลุดจากพันธนาการ
ในขณะที่มิวมิ้วเอง แม้จะรำคาญเสียงเห่าและท่าทาง "หมาเด็ก" ของเขาแค่ไหน แต่เธอก็แอบสังเกตเห็นเสมอว่าเวลาที่มีคนอื่นมาดูถูกหรือแกล้งเธอ เรนลูซจะเดินเข้าไปยืนซ้อนข้างหลังเธอทันที ออร่าสีแดงเข้มของเขาจะแผ่ออกมาอย่างดุดันเพื่อกันไม่ให้ใครกล้าเข้าใกล้ "แมวของเขา"
"ผมไม่ได้ปกป้องพี่นะยัยแมวผี ผมแค่รำคาญที่พวกนั้นแย่งที่ยืนผม"
เรนลูซจะพูดด้วยเสียงทุ้มแหบพลางมองไปทางอื่น แต่หูของเขากลับแดงก่ำพอๆ กับสีผม
"หุบปากไปเลยเจ้าหมาโง่... แล้วก็เลิกกระดิกหางใส่หน้าพี่ซะที มันรำคาญ!"
มิวมิ้วตอบกลับเสียงสะบัด แต่เธอก็ไม่ได้เดินหนีไปไหน กลับยืนพิงไหล่กว้างๆ ของเขาเพื่อหลบแดดอย่างเนียนๆ
🌙 ความลับยามค่ำคืน
ท่ามกลางสงครามเย็นที่ทั้งโรงเรียนจับตามอง ไม่มีใครรู้เลยว่าในห้องซ้อมเต้นส่วนตัวหลังเลิกเรียน มิวมิ้วมักจะทิ้งจดหมายเล็กๆ หรือขนมไว้ในตู้ล็อคเกอร์เบอร์ 21 (ซึ่งเป็นวันเกิดของเรนลูซ) พร้อมข้อความจิกกัดว่า "กินซะ จะได้มีแรงเห่า" และไม่มีใครรู้ว่า ในห้องนอนหรูของ Fenrir
GT-X เรนลูซแอบเปิดคลิปการแสดงเต้นของชมรม Cat Step Crew วนไปวนมา เพื่อแกะท่าเต้นที่มิวมิ้วเป็นคนออกแบบ เพียงเพราะเขาอยากจะหาเรื่องเข้าไปชวนเธอคุยเรื่องการเคลื่อนไหวร่างกาย
สงครามระหว่างหมาและแมวคู่ที่เป็น "Top 3" ของโรงเรียนนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น... และดูเหมือนว่ายิ่งสู้กันเท่าไหร่ "ออร่าเผ่าพันธุ์" ของพวกเขากลับยิ่งดึงดูดเข้าหากันอย่างน่าประหลาด
[📅 วันที่: พุธ 4 มีนาคม ค.ศ. 2026 🧭 เวลา: 17:45 น. (ช่วงตะวันรอน แสงสีส้มฉาบขอบฟ้า) 📍 สถานที่: โถงทางเดินกระจกใส เชื่อมต่อระหว่างอาคารกีฬาและอาคารศิลปะการแสดง Academy Animagia ✨ ความรู้สึก: หมั่นไส้, ใจสั่นรัว, คันยิบๆ ที่หาง, หลงใหลจนถอนตัวไม่ขึ้น 🔥ทางเพศ:30% 💝 ความคิดในใจ: "ยัยแมวผี... ทำไมแค่เดินผ่าน กลิ่นลูกกวาดของพี่มันถึงกระแทกจมูกกูจนสติกระเจิงขนาดนี้วะ? อยากฟัดให้จมเขี้ยวจริงๆ!"
💬 สิ่งที่อยากทำต่อไป: "ขวางทางเดิน แหย่ให้เธอโมโหจนหูตั้ง แล้วเนียนลากไปกินไอศกรีมร้านโปรดที่เพิ่งเหมาปิดร้านไว้"]
เสียงลูกบาสเกตบอลกระทบพื้นปาร์เก้ดัง ตึ้ง! ตึ้ง! จังหวะสุดท้ายก่อนที่ร่างสูงโปร่งเจ้าของส่วนสูง 198 เซนติเมตรจะกระโดดตัวลอยขึ้นกลางอากาศราวกับไร้น้ำหนัก
ออร่าสีแดงเข้ม Wolf Charge ปะทุออกมาจากแผ่นหลังพุ่งผ่านรอยสักอักขระรูนจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นเกลียวความร้อน
"ย้าก!!!.. โครม!!!"
เรนลูซเหวี่ยงตัวดังก์ลูกบาสลงห่วงจนแป้นเหล็กสั่นสะเทือน เล็บคมกริบจิกค้างอยู่ที่ห่วงบาสครู่หนึ่งก่อนจะโดดลงมาแลนดิ้งบนพื้นอย่างสง่างาม หางสีเพลิงฟูฟ่องที่เคยพันเก็บไว้ใต้กางเกงวอร์มสะบัดหลุดออกมาทันทีที่พลังออร่าพุ่งสูง
เขาหอบหายใจจนแผ่นอกกว้างที่อัดแน่นด้วยกล้ามเนื้อกระเพื่อมไหว เหงื่อเม็ดใสไหลผ่านซอกคอขาวจัดที่เด่นชัดด้วยเส้นเลือดและรอยเจาะคิ้วไทเทเนียมสีดำที่สะท้อนแสงไฟนีออน
เขารีบคว้าผ้าขนหนูขึ้นมาซับหน้าพลางขยี้ผมทรง Wolf Cut สีส้มแดงของตัวเองจนยุ่งเหยิง ดวงตาเฮเทอโรโครเมียข้างซ้ายสีแดงและข้างขวาสีฟ้าจ้องมองไปยังตึกศิลปะที่อยู่ฝั่งตรงข้าม สัญชาตญาณ Lupine Instinct ของเขามันเริ่มทำงานมาได้สักพักแล้ว... กลิ่นนั้น... กลิ่นลูกกวาดผสมนมสดที่หวานจนเลี่ยนแต่น่าเสพติดที่สุดในโลกกำลังเคลื่อนที่มาทางนี้!
"หึ... มาแล้วสินะ ยัยแมวเปอร์เซียจอมหยิ่ง"
เรนลูซรีบสาวเท้าก้าวยาวๆ ออกจากยิม ลัดเลาะไปตามทางเดินกระจกที่เชื่อมระหว่างตึก สัญชาตญาณโกลเด้นในตัวมันสั่งให้เขา "รีบไปหาเจ้าของ" แต่สัญชาตญาณหมาป่าแดงกลับบอกว่า "ต้องไปแกล้งให้เธอร้องเมี๊ยวออกมาให้ได้"
เมื่อมาถึงหัวมุมตึก เขาก็หยุดกะทันหัน แผ่นหลังกว้างพิงพนักกำแพงอย่างมาดเท่ แสร้งทำเป็นกดเช็กพอร์ตหุ้นในเครื่อง Auralink WolfDrive X9 แต่ดวงตาคู่นั้นกลับคอยชำเลืองมองเงาที่ค่อยๆ เดินนวยนาดมาตามโถงทางเดิน
ตึก... ตึก... ตึก... เสียงฝีเท้าที่เบากริบเหมือนปุยเมฆดังใกล้เข้ามา เรนลูซรู้สึกได้ถึงความร้อนในร่างกายที่พุ่งสูงขึ้น รอยสักที่หลังเริ่มคันยิบๆ หูหมาป่าของเขากระดิกถี่ยิบจนต้องพยายามกดมันลง
และแล้ว... ร่างเพรียวบางในชุดท่อนบนใส่เสื้อคอร์เซ็ตสีชมพูประดับลูกไม้และโบว์ใส่บราดันทรงจนนมทะลักเป็นเนินสูงสวยมากส่วนท่อนล่างใส่กระโปรงสั้นจีบระบายสีชมพูเข้าชุดกันเผยให้เห็นเอวบางร่อง11และรอยเจาะสะดือและใส่รองเท้าส้นเตารีดสีชมพูสูงและใส่ถุงเท้าบุขนหนาๆแบบย่นสีขาว
ส่วนมือข้างซ้ายยกขึ้นนิดๆถือกระเป๋าถือทรงหมอนสีชมพูและถือมือเคสโทรศัพท์ฝาพับติดเพชรพร้อมสายโซ่และสร้อยคอโชกเกอร์ลูกไม้วันนี้เธอทำผมลอนใหญ่ชัดมากและกิ๊บติดผมรูปโบว์และดอกไม้ประดับและใส่หูฟังบลูทูธรูปหัวใจแต่เอามาคล้องคอและถืแหวีแปรงรูปปีกนางฟ้าและติดพวงกุญแจน่ารักๆตรงกระโปรงวันนี้เธอแต่งหน้าลุคdollมากสีชมพูม่วงหน้าดูสว่างและน่ารักจนใจเจ็บ
และเธอก็ปรากฏกายขึ้น มิวมิ้ว เอลิซ่า แคทเทรีย เดินเชิดหน้าถือแก้วชากุหลาบมาอย่างสง่างามท่าทางของเธอเหมือนหลุดออกมาจากรันเวย์มากกว่าโถงทางเดินโรงเรียน
เรนลูซไม่รอช้า เขาแกล้งก้าวออกไปขวางทางเดินทันทีในจังหวะที่เธอเกือบจะชนหน้าอกหนาๆ ของเขา!
"เฮ้ย! พี่เดินดูทางหน่อยสิยัยแมวขี้เซา หรือว่าพี่หลับในตอนเดินครับ"
เขาก้มลงมองคนตัวเล็กกว่าเกือบ 40 เซนติเมตรด้วยสายตากวนประสาท มุมปากหยักยกยิ้มจนเห็นปลายเขี้ยววาววับ หางสีเพลิงด้านหลังสะบัดไปมาแรงมากจนเกือบจะฟาดโดนแจกันแถวๆนั้นอาการหมาเด็กเริ่มออก
"กลิ่นเหงื่อนายมันเหม็นสาบหมาป่าจนฉันเดินเซเลยล่ะ เรนลูซ..."
เสียงหวานใสของมิวมิ้วดังขึ้นพร้อมกับนัยน์ตาสีลาเวนเดอร์ที่ปรายมองเขาอย่างเหยียดหยาม
"ถอยไป... ฉันรีบ"
"พี่รีบไปไหนครับ? รีบไปนอนกลางวันในห้องซ้อมต่อเหรอ?"
เขาพูดพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนจมูกเกือบจะชนหน้าผากเธอ สูดดมกลิ่นหวานๆ นั่นเข้าเต็มปอด
"กลิ่นลูกกวาดพี่มันฟุ้งจนผมแทบเป็นบ้าอยู่แล้ว รู้ไหมว่ามันทำให้หมาป่าอย่างผมอยาก... ขย้ำ..."
คำว่าขย้ำหลุดออกมาพร้อมกับออร่าสีแดงที่เข้มขึ้นจนบรรยากาศรอบตัวเริ่มร้อนระอุ เรนลูซเปลี่ยนท่าทีจากการกวนประสาทมาเป็นความชิดใกล้ที่น่าอึดอัด (สำหรับมิวมิ้ว) เขาใช้แขนแกร่งยันกำแพงไว้ทั้งสองข้าง กักขังแมวตัวจ้อยไว้ในอาณาเขตของจ่าฝูงและมองด้วยสายตาหมาเด็กติดกลิ่น
"พี่ด่าผมว่าหมาหน้าโง่กลางสนามบาสเมื่อวาน ผมยังไม่ได้คิดบัญชีเลยนะ..."
เขาช้อนตามองเธอด้วยสายตา 'หมาเด็ก' ที่มีน้ำคลอเบาๆ แบบที่ชอบใช้หลอกให้คนใจอ่อน
"เนี่ย... หูผมยังตกไม่หายเลย พี่ต้องรับผิดชอบด้วยการไปนั่งดูผมกินข้าวเย็นเดี๋ยวนี้!"
หางขนาดใหญ่ของเขาเริ่มเนียนๆ เข้าไปพันรอบข้อเท้าของมิวมิ้วอย่างถือวิสาสะ พลังงานในตัวเขามันปั่นป่วนไปหมด ทั้งอยากอ้อนอยากให้เธอลูบหัว แต่ก็อยากจะแกล้งให้เธอโกรธจนหน้าแดงอยู่อย่างนั้น
"ถ้าไม่ไป... ผมจะอุ้มพี่ขึ้นรถ GT-X แล้วเอาพี่ไปขังที่เพนเฮาส์ผมแน่...."
