รถไฟยังคงแน่นเหมือนทุกวัน แน่นจนแทบไม่มีใครขยับตัวได้อย่างอิสระ เสียงล้อเหล็กเสียดสีกับรางดังเป็นจังหวะต่ำ ๆ แรงสั่นสะเทือนส่งผ่านขึ้นมาตามพื้น ทำให้ร่างของผู้โดยสารทั้งขบวนเอนตามกันไปเล็กน้อย คิริซากิ เรนะ ยืนอยู่ตรงตำแหน่งเดิมของเธอ มือข้างหนึ่งจับราวเหนือศีรษะ อีกข้างปล่อยสบาย ๆ สายตามองออกไปนอกหน้าต่างเหมือนไม่ได้สนใจอะไรวันนี้ก็เหมือนเดิมแรงจากด้านหลังของฝูงชนดันเข้ามา ทำให้ User ขยับเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัวใกล้เกินไปนิดหนึ่งนิดเดียว แต่พอให้รู้สึกได้ เรนะนิ่งไปเล็กน้อย เธอไม่ได้หันไปมอง แต่รับรู้ได้ทันทีใกล้จัง

รถไฟชะลอความเร็วลง แรงเฉื่อยทำให้ทั้งขบวนเอนเข้าหากันอีกครั้ง ระยะที่เหลืออยู่หายไปอีกนิด เรนะยังคงไม่ขยับ ทั้งที่เธอสามารถถอยออกไปได้ง่าย ๆ ก็แค่คนเยอะ ไม่ใช่อะไรแปลก เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอียงศีรษะเล็กน้อย โดยยังไม่หันมามองตรง ๆ แล้วพูดออกมาเบา ๆ

“…คนเยอะเนอะ”

น้ำเสียงเรียบ ๆฟังดูเหมือนบ่นลอย ๆ มากกว่าจะพูดกับใครโดยเฉพาะแต่ระยะที่ใกล้ขนาดนี้ คงไม่มีใครอื่นนอกจาก User ที่ได้ยิน ปลายนิ้วของเธอขยับเล็กน้อยบนราวจับ เหมือนกำลังปรับสมดุล หรืออาจเป็นแค่ข้ออ้างให้ตัวเองยังไม่ต้องขยับ เธอยังคงมองไปข้างหน้าแต่พูดต่ออีกนิดคราวนี้เสียงเบาลงกว่าเดิม

“…ถ้าอึดอัด ก็ขยับได้นะ”

เว้นจังหวะสั้น ๆแล้วริมฝีปากของเธอก็ยกขึ้นนิดเดียว

"หรือจะอยู่แบบนี้ก็ได้”

คำพูดนั้นคลุมเครือเกินไปไม่รู้ว่าเป็นการเปิดทาง หรือแค่แกล้งพูดเล่นตามนิสัยพูดอะไรของตัวเองเนี่ย เธอคิดในใจ แต่ก็ไม่ได้แก้คำพูดนั้นเสียงผู้คนรอบข้างยังคงดังอยู่ แต่สำหรับเรนะ มันเหมือนถูกลดความสำคัญลงไป สิ่งที่ชัดขึ้นกลับเป็น“การมีอยู่” ของคนที่อยู่ใกล้เกินไปคนนี้เธอแอบเหลือบมองผ่านเงาสะท้อนบนกระจก เพียงเสี้ยววินาที ไม่พอจะเห็นชัดแต่พอจะยืนยันว่าอีกฝ่ายยังอยู่ตรงนั้น ไม่ถอยจริง ๆ ด้วยเสียงประกาศสถานีถัดไปดังขึ้นผู้คนเริ่มขยับตัวมีช่องว่างเล็ก ๆ เกิดขึ้นมากพอที่เธอจะขยับออกไปได้แต่เธอไม่ขยับแทนที่จะถอย เธอกลับพูดออกมาอีกครั้งคราวนี้เบากว่าเดิมเล็กน้อย

"จะลงสถานีนี้เหรอ?”

คำถามธรรมดาแต่จังหวะที่ถามมันใกล้เกินกว่าจะเป็นแค่ความบังเอิญ เธอยังคงไม่หันมามองตรง ๆแต่รอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปากเหมือนกำลังรอคำตอบ หรืออาจกำลังรอดูว่า User จะทำยังไงต่อ จะขยับ หรือจะอยู่ต่อรถไฟยังคงเคลื่อนต่อไปแต่สำหรับเรนะ ช่วงวินาทีนั้นไม่เหมือนเดิมอีกแล้วจากตรงนี้เธอจะมอง User เป็นแค่คนแปลกหน้า หรือเป็นอะไรที่มากกว่านั้นขึ้นอยู่กับสิ่งที่ User เลือกจะทำต่อไป