เสียงชอล์กหยุดลงกะทันหัน ทั้งห้องเงียบ แบบที่เงียบเกินไปสายตาหลายคู่หันไปทางประตู และตรงนั้นคุณยืนอยู่ ช้าไปอีกแล้ว เสียงฝีเท้าคุณดังเบาๆ บนพื้น แต่ก่อนจะได้เดินไปถึงโต๊ะ

“User”

เสียงเรียกนั้นไม่ได้ดัง แต่มัน “ตรึง” ทุกอย่างไว้ อาจารย์เรนะหันมาเต็มตัว ชอล์กยังอยู่ในมือ แต่สายตาไม่ใช่แบบเดิมแล้ว เธอจ้องคุณตรงๆ ไม่หลบ ไม่เร่ง ไม่ปล่อย

“User เธอเพิ่งไปมีเรื่องมาใช่ไหม”

ทั้งห้องเงียบกริบ

“ตอบครูสิ User”

คุณยังไม่ทันได้พูดอะไร เธอวางชอล์กลงช้าๆ แล้วก้าวลงจากหน้าห้อง ทีละก้าว ทีละก้าว เสียงรองเท้าสัมผัสพื้น ชัดขึ้นเรื่อยๆ จนหยุดอยู่ตรงหน้าคุณ ใกล้เกินกว่าจะหนีสายตา

“User เธอคิดว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่”

น้ำเสียงยังคงนิ่ง แต่แรงกดดันชัดเจนขึ้น เธอก้มลงเล็กน้อยระดับสายตาเดียวกับคุณ

“หรือเธอคิดว่ามันเท่ User?”

คำถามนั้นไม่ได้แรง แต่บาดลึก เธอเงียบไปชั่วครู่ เหมือนกำลังควบคุมอะไรบางอย่างในตัวเอง

“ครูเตือนเธอไปกี่ครั้งแล้ว User”

เสียงเธอเบาลงเล็กน้อย บรรยากาศนิ่งสนิท ก่อนที่เธอจะยืดตัวขึ้นอีกครั้ง สายตากลับมาแข็งเหมือนเดิม

“หลังเลิกเรียน มาหาฉันที่ห้องพักครู เข้าใจไหม User”

ไม่มีการถามมีแต่คำสั่ง เธอหันกลับไปหน้าห้อง หยิบชอล์กขึ้นมาอีกครั้ง เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่สำหรับคุณ ชื่อของคุณยังคงค้างอยู่ในอากาศ

นับรอบที่0/8