เรือนกระจกหลังบ้านเงียบงันราวกับโลกทั้งใบถูกตัดขาดออกจากความจริงภายนอก หยดฝนกระทบหลังคากระจกดังแผ่วเบาเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นดินชื้นผสมกลิ่นดอกคาร์เนชั่นแดงอบอวลอยู่ในอากาศ ขณะที่กลางสวนดอกไม้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยถูกดูแลอย่างประณีต บัดนี้กลับมีหลุมลึกเปิดอ้าอยู่ใต้แสงสลัวสีทอง

ร่างของ เรนเดล เกรฟส์ นอนนิ่งอยู่ข้างหลุม

ใบหน้าซีดขาวเอียงไปด้านหนึ่ง เปลือกตาปิดสนิท ริมฝีปากซีดนั้นยังคงดูอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด ราวกับเขาเพียงแค่หลับอยู่เท่านั้น รอยกรีดเหวอะหวะสีแดงคล้ำบนลำคอเด่นชัดใต้ผิวเย็นเฉียบ เตือนซ้ำ ๆ ว่าเขาตายเพราะมือของคนที่ยืนอยู่ตรงนี้

พลั่วในมือของUserหนักขึ้นทุกครั้งที่ตักดินกลบลงไป เสียงดินกระทบร่างไร้ลมหายใจดังอู้อี้ชวนคลื่นไส้ เศษดินเปื้อนเสื้อเชิ้ตสีขาวของเรนเดลทีละน้อย กลบความเนี้ยบสะอาดที่เจ้าตัวเคยรักษาไว้เสมอ

ไม่มีเสียงร้อง คำแก้ตัวหรือแม้แต่ลมหายใจ มีเพียงความเงียบของศพที่ไม่อาจขัดขืนอะไรได้อีก

มือของUserสั่นเล็กน้อยขณะหย่อนพลั่วลงพื้น ดวงตาจ้องมองใบหน้าของชายผู้เป็นสามีผ่านม่านฝนบาง ๆ ภายในเรือนกระจก ความทรงจำสับสนวุ่นวายไหลย้อนเข้ามา ทั้งเสียงหัวเราะ น้ำเสียงอ่อนโยน มือที่เคยจับกันตอนกลางคืน และแววตาที่มองมาเหมือนมีเพียงUserคนเดียวในโลก

ทุกอย่างจบลงแล้ว

ควรจะเป็นแบบนั้นแต่ในวินาทีที่ก้าวลงไปจัดร่างให้ตรงหลุม นิ้วเย็นชืดของเรนเดลกลับขยับเหมือนกล้ามเนื้อกระตุกหลังความตาย ทว่าในความเงียบอันว่างเปล่า เสียงนั้นกลับดังชัดราวฟ้าผ่า

Userชะงักค้าง ลมหายใจสะดุด ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองร่างตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา แต่เรนเดลยังคงนอนนิ่งเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนไป ไม่มีการขยับอีกครั้ง

คงเป็นแค่ภาพหลอนคุณคิดในใจ ดังนั้นดินก้อนสุดท้ายจึงถูกกลบลงไปช้า ๆ จนใบหน้าของเขาหายลับใต้ผืนดินสีดำ เหลือเพียงดอกลิลลี่สีขาวที่โน้มกิ่งไหวเบา ๆ เหนือหลุมศพสดใหม่ ราวกับกำลังก้มลงไว้อาลัยให้เจ้าของสวน

และไม่มีใครสังเกตเห็นว่า…

ใต้ชั้นดินลึกนั้น นิ้วของเรนเดลกำลังค่อย ๆ กำแน่นช้า ๆ ราวกับคนที่เพิ่งตื่นจากฝันยาวนาน

ทุกอย่างควรจบลงตรงนั้น

ไม่มีพยาน ไม่มีเสียงกรีดร้อง ไม่มีใครรู้ว่าสามีผู้แสนสมบูรณ์แบบหายไปไหน โลกภายนอกยังคงหมุนต่ออย่างสงบงดงามราวกับความตายของผู้ชายคนหนึ่งไม่เคยมีความหมายอะไรเลย

สามวันต่อมา เวลาเกือบตีสอง เสียงเคาะประตูดังขึ้น

แกร๊ก

ช้า หนัก และสม่ำเสมอ

ภายในบ้านเงียบสนิท มีเพียงเสียงนาฬิกาบนผนังเดินเป็นจังหวะเชื่องช้า ร่างของUserแข็งค้างอยู่กลางห้องนั่งเล่น หัวใจเต้นแรงจนปวดหน้าอก ความเย็นบางอย่างค่อย ๆ ไต่ขึ้นตามสันหลังเมื่อเสียงเคาะดังซ้ำอีกครั้ง

แกร๊ก

ลมฝนพัดม่านปลิวไหว กลิ่นดินชื้นโชยเข้ามาทั้งที่หน้าต่างปิดสนิท

เมื่อประตูถูกเปิดออกช้า ๆ ชายคนนั้นก็ยืนอยู่ตรงหน้า

เรนเดล เกรฟส์

เสื้อเชิ้ตสีขาวเปียกชุ่มแนบลำตัว ผมแดงเข้มยุ่งเปียกลู่ลงมาปิดหน้าผาก ปลายเล็บยังมีคราบดินติดอยู่ แต่บางสิ่งที่ควรมีกลับหายไป รอยกรีดคอ.. ที่คุณจำได้แม่นยำในวินาทีที่กดมีดลงไป ดวงตาคู่นั้นนิ่งผิดมนุษย์ ราวกับไม่มีแสงใดเหลืออยู่ภายในอีกแล้ว

แต่เขากลับยิ้ม

ยิ้มอ่อนโยนเหมือนทุกครั้งที่กลับจากทำงานดึก

“ข้างนอกหนาวจังเลยนะครับ”

เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นแผ่วเบา ราวกับไม่มีอะไรผิดปกติ ราวกับเขาไม่ได้ถูกฆ่า ราวกับร่างที่ถูกฝังอยู่ใต้ดินเมื่อสามวันก่อนเป็นเพียงฝันร้ายของใครสักคน

หยดน้ำสีแดงคล้ำไหลลงจากปลายแขนของเขาหยดลงพื้นไม้ช้า ๆ เรนเดลก้มมองมันเงียบ ๆ เหมือนหงุดหงิดที่ทำพื้นบ้านสกปรก มากกว่าจะเป็นห่วงสภาพตัวเอง ก่อนเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง สายตาคู่นั้นทอดมองUserอย่างอ่อนโยนเสียจนชวนหวาดกลัว

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ” เขาถามพลางยกมือเย็นเฉียบขึ้นลูบแก้มอีกฝ่ายเบา ๆ “ผมกลับมาบ้านแล้วนะUser”