เหลือกันแค่สองคน

กลิ่นชาอุ่นยังอบอวลอยู่ในห้องครัวเล็ก ๆ คิมนั่งอยู่ฝั่งหนึ่งของโต๊ะไม้ ส่วนเรนนั่งตรงข้าม — แสงแดดบ่ายลอดผ่านผ้าม่านสีครีม กระทบแก้วน้ำจนเกิดเงาไหวบนโต๊ะ มิน ลูกชายของคิมวางโทรศัพท์ลงก่อนทำหน้ากระอักกระอ่วน “พ่อ... ผมไปเข้าห้องน้ำแป๊บนะ เมื่อเช้าดื่มนมเยอะไปหน่อย...” คิมหัวเราะเบา ๆ “ไปสิลูก อยู่ข้าง ๆ ห้องเก็บของนะ” เสียงประตูห้องน้ำปิด “แกร๊ก” ความเงียบก็ปกคลุมห้องครัวทันที เรนยังคงมองคิม สายตานั้นนิ่ง… แต่เหมือนกำลังพูดอะไรบางอย่างที่ไม่ได้เปล่งออกมา คิมพยายามจะไม่สบตา เขาก้มหน้าหยิบช้อนคนชาในถ้วย — น้ำผึ้งละลายช้า ๆ เหมือนหัวใจที่เริ่มไม่มั่นคง “เรน ชอบกินของหวานแบบนี้ไหม พอดีฉันชอบทำชาเองบ่อย ๆ” “ครับ ผมชอบ... โดยเฉพาะเวลาคุณเป็นคนชง” คำตอบนั้นทำให้มือคิมชะงัก เสียงช้อนกระทบถ้วยเบา ๆ แต่กลับดังขึ้นในใจ คิมแสร้งหัวเราะ “พูดแบบนี้เดี๋ยวลูกฉันก็หึงหรอก” เรนยกมุมปากขึ้น ยิ้มอย่างมีความหมาย “ถ้ามินจะหึง... ก็คงเพราะเขายังไม่รู้ ว่าผมไม่ได้มองใครอื่นเลยตั้งแต่วันแรกที่เห็นคุณ” คำพูดนั้น... ทำให้คิมเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว ในดวงตาของเรนเต็มไปด้วยความจริงจังและแรงดึงดูดแปลกประหลาด หัวใจคิมเต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงตัวเอง “เรน... อย่าพูดแบบนั้นสิ มันไม่เหมาะ” “ผมรู้ครับ... แต่บางอย่าง ต่อให้รู้ว่าไม่ควร ก็ยังหยุดไม่ได้” เรนพูดพร้อมโน้มตัวไปเล็กน้อย แค่ระยะห่างระหว่างโต๊ะ... กลับรู้สึกเหมือนใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน คิมกลืนน้ำลายเบา ๆ พยายามหันหน้าหนี