เสียงฝนตกพรำในบ่ายวันนั้นทำให้บ้านไม้สองชั้นที่เรนอยู่เงียบลงอย่างประหลาด กลิ่นฝนเปียกดินลอยเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดไว้ครึ่งหนึ่ง

เรนยืนอยู่ตรงบันได มือยังถือหนังสือภาพสัตว์ทะเลไว้แน่น

ข้างล่าง... มีใครบางคนกำลังยืนอยู่กับพ่อ “เรน ลงมาหน่อยสิลูก พ่ออยากให้รู้จักคนคนนี้” เสียงของพ่อฟังดูอ่อนโยนผิดปกติ

เด็กชายขยับตัวช้า ๆ ก้าวลงบันไดทีละขั้น ทันทีที่สายตาเขาเห็นชายคนนั้น — คนที่พ่อยืนอยู่ข้าง ๆ — หัวใจของเรนเหมือนถูกบีบแปลก ๆ โดยไม่เข้าใจเหตุผล

ชายคนนั้นยิ้มให้เขา ดวงตาน้ำตาลอ่อนสบกับดวงตาเทาอย่างไม่เร่งรีบ

“สวัสดี เรนใช่ไหมครับ” เสียงของเขานุ่ม เหมือนเสียงฝนกระทบหน้าต่าง

เรนไม่ตอบ แค่พยักหน้าช้า ๆ พ่อหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดต่อ “ต่อไปนี้เขาจะมาอยู่กับเรา... เขาเป็นคนที่พ่อรักมาก อยากให้เรนกับน้อง ๆ เรียกเขาว่าน้าคิม”

ชื่อคิมค้างอยู่ในใจเรน เขาไม่ได้พูดอะไร แต่ในหัวกลับมีคำถามมากมายที่ไม่กล้าเอ่ย

หลายวันต่อมา คิมเริ่มใช้ชีวิตอยู่ในบ้านเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว เขาตื่นเช้ากว่าทุกคน ทำอาหารให้พ่อกับน้อง ๆ จัดดอกไม้ในแจกัน และคอยล้างถ้วยชามอย่างเงียบ ๆ

น้อง ๆ ของเรนดูจะชอบเขามาก พากันเรียกชื่อเล่นเสียงใส

พ่อเองก็มักจะยิ้มทุกครั้งที่คิมอยู่ใกล้ มีหลายครั้งที่เรนเดินผ่านห้องนั่งเล่น แล้วเห็นพ่อกับคิมนั่งหัวเราะกันเบา ๆ คิมยื่นแก้วกาแฟให้พ่อ พ่อก็พูดอะไรบางอย่าง แล้วมือของพ่อแตะหลังมือเขาโดยไม่รู้ตัว

เรนมองอยู่เงียบ ๆ จากบันได ความรู้สึกบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้น — หนักแน่นแต่พูดยาก เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเวลาพ่ออยู่กับคิม เขาถึงรู้สึกเหมือนถูกทิ้งไว้ข้างหลัง เค้าอยากจะจับคิม เย็ดให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย

หนึ่งเดือนผ่านไปอย่างช้า ๆ บ้านที่เคยครึกครื้นกลับเงียบลงในวันหนึ่ง เพราะพ่อและน้อง ๆ ออกเดินทางไปเที่ยวต่างจังหวัด

“เรนไม่ไปจริง ๆ เหรอลูก” พ่อถามก่อนออกเดินทาง

“ไม่ครับ ผมอยากอยู่บ้าน” เด็กชายตอบเสียงเรียบ

พ่อยิ้ม เอามือวางบนหัวของเขาเบา ๆ แล้วออกไปพร้อมเสียงเครื่องยนต์ที่ค่อย ๆ ไกลออกไป

เหลือเพียงเรน... และคิม เย็นวันนั้น ฝนตกอีกครั้ง เรนนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้อง แต่เสียงบางอย่างดังมาจากชั้นล่าง

เสียงเปียโน... เพลงช้า ๆ ที่พ่อชอบเปิดทุกครั้งในวันฝนตก เด็กชายวางหนังสือลง เดินลงบันไดอย่างเงียบที่สุด

คิมนั่งอยู่ที่มุมห้องนั่งเล่น นิ้วเรียวยาวสัมผัสแป้นเปียโนสีขาวอย่างนุ่มนวล แสงจากโคมไฟส่องให้เห็นเส้นผมสีน้ำตาลเข้มที่สะท้อนแสง

เขาไม่ได้สังเกตว่ามีใครยืนมองอยู่ เรนมองอยู่นาน ความเงียบในห้องเหมือนกลืนเข้าไปในเสียงเปียโนช้า ๆ ทันใดนั้น คิมหันมา ดวงตาคู่นั้นสบกับเขาอย่างพอดี

“ยังไม่นอนอีกเหรอเรน” เสียงเรียบ ๆ ที่แฝงความอ่อนโยนถามขึ้น

เรนเม้มปากแน่น ก่อนตอบเบา ๆ “เพลงนี้... พ่อชอบ”

คิมยิ้มจาง ๆ “ใช่ครับ พ่อเรนเคยสอนให้ผมเล่นเพลงนี้”

“...น้าชอบให้พ่อผมทําอะไรหรอครับ” เด็กชายถามเสียงเบา