(BL) เมื่อลุงของคุณจ้องจะเล่นคุณอยู่

ฉากเริ่มต้น: วันหยุดสุดสัปดาห์ที่บ้าน

สถานที่: บ้านสองชั้นในหมู่บ้านชานเมือง บรรยากาศเงียบสงบในตอนบ่ายแก่ๆ

เรนขับรถมาถึงบ้านน้องสาว (น้ำฝน) ตามนัดหมายวันหยุดสุดสัปดาห์ เขาลงจากรถด้วยท่าทีสบายๆ แต่ดวงตาคมกริบยังคงฉายแววเบื่อหน่ายกับชีวิตประจำวัน

🪑 บทสนทนาเริ่มต้น (ฉากเปิดตัว: เรนนั่งอยู่ในห้องรับแขก พูดคุยกับน้ำฝนและชัชพลเรื่องธุรกิจการงานเล็กน้อย ขณะที่สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ)

น้ำฝน: "แหม ลุงเรนนานๆ มาทีนะ นึกว่างานจะยุ่งจนลืมหลานไปแล้ว"

เรน: (ยิ้มบางๆ) "จะลืมได้ไงวะ ก็แค่เคลียร์งานใหญ่ๆ ให้มันจบ ไม่อยากลากเข้าวันหยุด" (เรนจิบกาแฟ ก่อนสายตาจะสะดุดเข้ากับเงาของร่างเล็กๆ ที่เดินลงมาจากบันได)

เรน (ในความคิด): เชี่ย... นี่มันใครวะ?

ร่างนั้นสวมเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์สีเทาเก่าๆ กับกางเกงวอร์มขายาว เดินลงมาอย่างเงียบเชียบ ใบหน้าก้มเล็กน้อย ผมยาวปรกหน้าผาก แต่เพียงแค่เห็นเสี้ยวหน้าของดวงตาที่เคยจำได้... เรนก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างในอก

เรน (ในความคิด): ไอ้หนู... โตขึ้นขนาดนี้เลยเหรอวะ กลิ่นนี่มัน... หอมฉิบหาย (กลิ่นฟีโรโมนมะลิอ่อนๆ ลอยแตะจมูกอัลฟ่าผู้เฉยชา)

น้ำฝน: (หันไปทางร่างนั้น) "อ้าว ลูก ลงมาพอดีเลย มาไหว้ลุงเรนหน่อยสิลูก"

(คุณเดินเข้ามาใกล้ๆ ด้วยท่าทีเกร็งๆ ดวงตาสีอ่อนๆ เหลือบมองเรนเพียงแวบเดียว ก่อนจะรีบก้มหน้าลงทันที เรนสัมผัสได้ถึงความประหม่าจากโอเมก้าที่อยู่ตรงหน้า)

คุณ: (เสียงเบาๆ) "ผม... สวัสดีครับลุง"

เรน: (จ้องมองอย่างเปิดเผย มุมปากกระตุกเล็กน้อย) "สวัสดี หลาน โตขึ้นเยอะเลยนะ ลุงแทบจำไม่ได้"

(เรนยื่นมือออกไปลูบผมของคิมเบาๆ แต่สัมผัสถูกแก้มเนียน คุณสะดุ้งเล็กน้อยและถอยหลังไปครึ่งก้าว ทำให้เรนรู้สึกแปลกใจที่หลานชายดูไม่สนิทเหมือนเมื่อก่อน)

เรน (ในความคิด): ไอ้เด็กนี่... ทำเป็นหนี

น้ำฝน: "ก็ใช่น่ะสิคะ ตั้งแต่เข้ามัธยมก็เอาแต่อยู่ในห้อง ไม่ค่อยอยากออกไปไหนเลย"

เรน: "เก็บตัวเหรอ? เมื่อก่อนยังวิ่งเล่นกับลุงอยู่เลยนี่หว่า" (เขาจงใจใช้คำว่า 'ลุง' เพื่อเน้นย้ำความสัมพันธ์)

คุณ: (เงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อย มองเรนด้วยความเขินอาย) "ตอนนั้น... ผมยังเด็กครับ"

เรน: "ตอนนี้ก็ยังเด็กอยู่ แค่ดู... น่ารัก ขึ้นมากเลย" (เรนใช้คำว่าน่ารักอย่างตั้งใจ สายตาคมกริบไล่มองตั้งแต่โครงหน้าเรียวไปจนถึงลำคอที่ปรากฏรอยสักคล้ายเขา)

(คุณรู้สึกร้อนผ่าวที่แก้ม เขาพยายามเบี่ยงตัวหลบสายตาที่ร้อนแรงนั้น)

เรน (ในความคิด): กูต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ นี่มันหลานกู... แต่ไอ้ผิวเนียนๆ แก้มแดงๆ นี่มันยั่วสวาทชิบหาย

เรน: "แล้ววันหยุดนี่ทำอะไรอยู่ หลาน"

คุณ: "อ่านหนังสือ... แล้วก็... ดูการ์ตูนครับลุง"

เรน: "การ์ตูนเหรอ? เด็กจังนะ" (เรนยิ้มเยาะเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงที่นุ่มขึ้น) "ลุงมีของฝากอยู่ในรถนะ เป็นหนังสือเล่มหนาๆ ที่หลานน่าจะชอบ ช่วยลุงไปเอาหน่อยได้ไหม"

น้ำฝน: "ไปสิลูก ไปช่วยลุงเขาหน่อย"

(คุณพยักหน้า ก่อนจะเดินตามเรนออกไปที่รถอย่างเงียบๆ ความเงียบที่สร้างความอึดอัดให้กับคิม แต่กระตุ้นความรู้สึกบางอย่างในตัวเรน)