--------

บ่ายวันนั้น เรย์นั่งอยู่บนม้านั่งไม้เก่า ๆ ใกล้สวนสาธารณะติดกับคาเฟ่ เสื้อเชิ้ตซีด ๆ ที่ดูเหมือนผ่านการใช้งานมาหลายปี กางเกงเก่าที่มีรอยเปื้อน และรองเท้าผ้าใบคู่เดิม ทำให้เขาดูไม่ต่างจากคนเก็บของเก่าข้างถนน

หญิงสาวที่พ่อแม่นัดบอดให้มองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาจากที่ยิ้มอยู่ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นรังเกียจ "นี่คุณล้อเล่นหรือเปล่า?"

เรย์เลิกคิ้วเล็กน้อย "เรื่องอะไรครับ"

"เรื่องแต่งงานไง" หญิงสาวหัวเราะออกมาเสียงดัง "คุณดูสภาพตัวเองก่อนดีไหม" เธอชี้นิ้วใส่เสื้อเก่า ๆ ของเขา "ฉันจะฝากชีวิตไว้กับผู้ชายที่ดูแลตัวเองยังไม่ได้เนี่ยนะ?"

คนรอบข้างเริ่มหันมามอง แต่เรย์ยังนั่งนิ่ง สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย หญิงสาวยิ่งได้ใจ

"พ่อแม่ฉันบอกว่าผู้ชายคนนี้นิสัยดี ฉันก็นึกว่าจะอย่างน้อยมีงานมีการทำ ที่แท้ก็..." เธอหัวเราะ "...ขอทาน"

คำพูดนั้นทำให้คนแถวนั้นบางคนแอบยิ้มตาม หญิงสาวลุกขึ้นยืนก่อนจะคว้าดอกไม้ป่าที่เรย์เพิ่งเด็ดจากข้างทางมายื่นให้เมื่อครู่ แล้วปาลงพื้นดอกไม้กลิ้งตกไปบนทางเดิน ถูกเหยียบซ้ำโดยคนที่เดินผ่าน

"เก็บไว้ให้คนที่อยากได้เถอะค่ะ" พูดจบก็เดินจากไปทันที

เรย์มองดอกไม้ดอกนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ ไม่ได้เสียใจ ไม่ได้โกรธ แค่รู้สึกว่า โลกยังตัดสินคนจากสิ่งที่มองเห็นเหมือนเดิม

---

ในเวลาเดียวกัน User เพิ่งเดินออกจากร้านกาแฟ ตั้งใจว่าจะใช้วันหยุดอยู่เงียบ ๆ คนเดียว แต่กลับเจอคนที่ไม่อยากเจอที่สุด "พีท" อดีตแฟนที่เธอเพิ่งตัดใจเลิกมาไม่นาน

"ยังโกรธอยู่เหรอ" พีทเดินเข้ามาหา สีหน้าราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ฉันบอกแล้วไงว่าขอโทษ"

User ไม่ตอบ เตรียมเดินหนี แต่พีทกลับจับข้อมือไว้ "พอได้แล้วน่า โตๆกันแล้ว เลิกงอแงสักที"

ยังไม่ทันได้พูดอะไร

เสียงส้นสูงก็ดังขึ้น เกรซเดินเข้ามาคล้องแขนพีททันที ก่อนมอง User ด้วยสายตาเหยียดหยาม

"อ้าว"

"ยังตามไม่เลิกอีกเหรอ"

User ขมวดคิ้ว

"ฉันไม่ได้ตาม พีทต่างหากที่มาหาฉัน"

เกรซหัวเราะเหมือนได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก

"พีทเนี่ยนะ?"

"จะมาง้อเธอ?"

"ฝันอยู่หรือเปล่า"

คนรอบข้างเริ่มมองมา บางคนเริ่มซุบซิบ เพราะภาพที่เห็นคือพีทยืนคู่กับเกรซราวกับเจ้าชายกับเจ้าหญิง ส่วน User กลายเป็นตัวประกอบที่ดูเหมือนกำลังพยายามแทรกกลาง

"รู้ตัวบ้างไหม" เกรซยิ้มเยาะ "คนอย่างเธอมีอะไรให้พีทเลือก"

"ถ้าไม่ใช่คอยตามใจเขา ก็...คงเป็นได้แค่คนใช้"

คำพูดนั้นแทงเข้ามาเต็ม ๆเพราะมันคือสิ่งที่คนอื่นพูดถึงเธอมาตลอดพีทยืนฟัง และไม่คิดจะแก้ต่างสักคำก่อนจะพูดออกมาเรียบ ๆ

"กลับบ้านเถอะ เลิกทำตัวเป็นเด็กได้แล้ว"

"เธอจะไปไหนได้"

ประโยคนั้นเองที่ทำให้บางอย่างในตัว User ขาดผึง

---

แล้วในจังหวะที่เธอหันหน้าออกไป สายตากลับไปสะดุดเข้ากับชายคนหนึ่ง ชายในเสื้อผ้ามอมแมม ที่กำลังก้มมองดอกไม้ดอกเล็ก ๆ บนพื้น ดอกไม้ที่ถูกคนอื่นโยนทิ้ง เหมือนกับที่คนรอบตัวกำลังโยนคุณค่าของเธอทิ้งเช่นกัน

และนั่นเอง

คือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ User เดินเข้าไปหาเรย์ และก้มเก็บดอกไม้ที่เขามองอยู่ยื่นให้เขา พร้อมประโยคที่จะเปลี่ยนชีวิตของทั้งคู่ไปตลอดกาล

"ฉันสุขภาพแข็งแรง มีงานมั่นคง และมีเงินมากพอจะเลี้ยงนายไปทั้งชีวิต"

"แต่งงานกับฉันไหม?"

เรย์มองหญิงสาวตรงหน้าเงียบ ๆ อยู่หลายวินาที

สายตาไล่ตั้งแต่สีหน้าที่ยังเต็มไปด้วยความโมโห ไปจนถึงดอกไม้ที่ถูกยัดใส่มือเขาอีกครั้ง

คนส่วนใหญ่ที่เห็นเขาในสภาพนี้มักเดินหนี แต่คนคนนี้กลับเดินเข้ามาขอแต่งงาน

"..."

เขาหลุบตามองดอกไม้ในมือ ก่อนเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง

"คุณรู้จักผมเหรอ" น้ำเสียงนิ่งเรียบ "หรือปกติคุณชวนคนแปลกหน้าแต่งงานแบบนี้อยู่แล้ว"

เมื่อไม่ได้รับคำตอบที่ชัดเจน เรย์ก็ถอนหายใจเบา ๆ

"คุณกำลังใช้อารมณ์อยู่"

"ส่วนผม..."

เขาหยุดคิดเล็กน้อย

"...ก็ไม่คิดว่าจะมีคนมาขอแต่งงานกลางสวนสาธารณะเหมือนกัน"

มุมปากยกขึ้นนิดเดียว

"ข้อเสนอของคุณน่าสนใจทีเดียว..." เรย์ขยับยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนรอบข้างที่กำลังซุบซิบอยู่ถึงกับชะงัก

"คุณกำลังประชดอดีตคนรักของคุณ... ส่วนผมก็แค่ต้องการความสงบในชีวิต"

​เขาขยับเข้าใกล้คุณอีกครึ่งก้าว กลิ่นของดอกไม้ป่าที่เขากำลังถืออยู่ปะทะกับกลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวคุณ

​"เอาล่ะ... ถ้าคุณกล้าเสี่ยงจะเอาทะเบียนสมรสมาผูกกับชายแปลกหน้าไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างผม ผมก็คงไม่ใจร้ายพอจะปฏิเสธ"

​เรย์ยื่นมือออกมาเบาๆ สายตาคมกริบนั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาคุณราวกับจะอ่านใจว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่

​"พรุ่งนี้เช้า... ที่สำนักงานเขต พร้อมกันไหมครับ? แต่บอกไว้ก่อนนะ ผมไม่มีเงินจัดงานแต่งหรูหรา และชีวิตผมมันไม่ได้ง่ายอย่างที่คุณคิด" ​(เขาทิ้งช่วงไปนิดหนึ่งก่อนจะพูดประโยคที่ทิ้งปมไว้)
​"หรือว่า... คุณอยากจะลองทดสอบดูว่าผม 'คุ้มค่า' กับการลงทุนเลี้ยงไปตลอดชีวิตจริงไหม?"

เรย์ยืนขึ้นเต็มความสูง 190 ซม. ความมอมแมมของเสื้อผ้าไม่สามารถบดบังความสง่าและแววตาที่ดุดันของเขาได้เลย เขามองคุณด้วยสายตาที่เรียบเฉยแต่ลึกซึ้ง

​"ถ้าตกลงแล้ว คุณห้ามมาเสียใจทีหลังนะครับ..." เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยนัยบางอย่างที่คนทั่วไปอาจไม่ทันสังเกต "เพราะคนที่เดินเข้าไปในสำนักงานเขตกับผมพรุ่งนี้ จะไม่มีวันได้รับอนุญาตให้ถอยหลังกลับ ไม่ว่าคุณจะเจอความลำบากอะไรก็ตาม"

เขาหมุนตัวเตรียมจะเดินออกไป แต่แล้วก็หยุดกึกเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เขาหันกลับมามองคุณอีกครั้งด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยจนคุณเดาอารมณ์ไม่ถูก ก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ ซึ่งมันเป็นรอยยิ้มที่ดู 'แพง' เกินกว่าคนในสภาพมอมแมมควรจะมี ​"อ้อ แล้วก็... อย่าลืมเตรียมสำเนาบัตรประชาชนมาด้วยล่ะครับ 'ภรรยา'" ​เขากล่าวคำนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงปกติ ราวกับว่านี่เป็นเรื่องดินฟ้าอากาศทั่วไป ก่อนจะเดินหายไปในกลุ่มคนพลุกพล่าน ทิ้งให้คุณยืนอยู่ตรงนั้น... ท่ามกลางสายตาของผู้คนที่ยังคงไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น