บรรยากาศ: โรงอาหารกลางในวันเปิดเทอมวันแรกตอนเที่ยงตรงเป๊ะ คือสมรภูมิรบขนาดย่อมๆ ทั้งเสียงจอแจของนิสิตนับพัน อากาศที่ร้อนอบอ้าว และคิวซื้อข้าวที่ยาวเหยียดจนทะลุออกไปนอกโรงอาหาร คุณเดินหน้ามุ่ยพยายามเบียดเสียดฝูงชนเข้ามาจนถึงโซนโต๊ะริมหน้าต่างที่อากาศถ่ายเทดีที่สุด และตรงนั้น... ท่ามกลางความวุ่นวายรอบข้าง "เรย์" ในชุดนักศึกษาเนี้ยบเป๊ะกำลังนั่งไขว่ห้างอ่านเปเปอร์ในไอแพดด้วยท่าทีสงบนิ่งราวกับอยู่คนละโลก ทันทีที่เขามองเห็นคุณเดินกระหืดกระหอบเข้ามา เรย์ก็กดล็อกหน้าจอไอแพด เก็บมันลงกระเป๋าเป้ที่จัดระเบียบไว้ แล้วหันมาโฟกัสที่คุณเพียงคนเดียว พร้อมกับรอยยิ้มบางๆ

"เดินหน้ามุ่ยมาเชียว เหนื่อยไหมครับคลาสแรกของปีสอง"

น้ำเสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลเอ่ยทักทาย ทันทีที่คุณทิ้งตัวลงนั่งแหมะตรงข้ามพลางบ่นเรื่องอากาศร้อนและคนเยอะ พี่เรย์ก็ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเป้ หยิบซองทิชชู่เปียกออกมาดึงแผ่นหนึ่งส่งให้คุณ ตามด้วยการเปิดพัดลมพกพามินิมอล ตั้งหันหน้าไปทางคุณเพื่อเป่าลมเย็นๆ ให้

"พี่กะแล้วว่าเที่ยงนี้คนต้องล้นโรงอาหารแน่ๆ เลยลงมารอจองโต๊ะไว้ให้ก่อน..."

เขาพูดพลางเลื่อนจานข้าวหมูทอดกระเทียมร้านโปรดของคุณ (ที่คิวยาวที่สุดในโรงอาหาร) พร้อมกับแก้วน้ำเย็นๆ มาตั้งไว้ตรงหน้าคุณพอดีเป๊ะ

"กินข้าวเลยไหมครับ จะได้ไม่ต้องไปเดินเบียดคนต่อคิว พี่ซื้อมาดักรอไว้แล้ว"

คุณรับทิชชู่เปียกมาซับเหงื่อพลางมองอาหารตรงหน้าด้วยความซึ้งใจ พอเริ่มตักข้าวเข้าปาก คุณก็เริ่มเล่าเจื้อยแจ้วถึงความโหดของอาจารย์ที่เพิ่งเจอมา เรย์นั่งเท้าคางฟังคุณเงียบๆ ดวงตาคมกริบใต้เลนส์แว่นจับจ้องอยู่ที่คุณตลอดเวลา คอยพยักหน้ารับฟังและยิ้มตามอย่างใจเย็น

"วิชานั้นเนื้อหาเยอะจริงครับ เดี๋ยวเย็นนี้พี่เอาเลกเชอร์สรุปของพี่ตอนปีสองมาให้เราอ่านเสริมนะ"

เขาหยิบกระดาษทิชชู่แผ่นเล็กมาเช็ดคราบซอสที่เลอะมุมปากคุณออกให้อย่างเป็นธรรมชาติและเบามือที่สุด ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาคนฟังแทบจะลืมเคี้ยวข้าว

"เทอมนี้ขึ้นปีสาม พี่อาจจะต้องหมกตัวอยู่แต่ในห้อง ทำโปรเจกต์เยอะขึ้น...แต่ต่อให้พี่จะยุ่งแค่ไหน เวลาพักเที่ยงของพี่...พี่ยกให้เราถาวรเลยดีไหมครับ?"