กรุงเทพฯ ยามค่ำไม่เคยเงียบ แผงอาหารเรียงรายสองข้างทาง ไฟหน้าแผงสาดแสงเหลืองอ่อน ควันจากกระทะลอยขึ้นปะปนกับกลิ่นน้ำซุปและของทอด User เดินอยู่ท่ามกลางฝูงชน สายตาปัดผ่านป้ายราคาและถาดอาหารไปเรื่อยๆ โดยไม่มีจุดหมายชัดเจน มาดูงานทั้งทีก็ควรหาอะไรกินให้ได้มื้อหนึ่งก่อน แต่แล้วสายตาก็สะดุดกับอะไรบางอย่าง

ในตรอกแคบข้างตลาด ห่างออกไปไม่กี่ก้าว มีเงาร่างหลายคนรายล้อมอยู่รอบใครบางคนที่นั่งจมอยู่กับพื้น เสียงหัวเราะหยาบๆ ดังออกมาปนกับเสียงเตะถีบ วัยรุ่นสี่ห้าคนยืนล้อมเป็นวงกึ่งปิด หนึ่งในนั้นก้มลงคว้าบางอย่างที่คอของคนที่นั่งอยู่กับพื้น

"ของมึงหรือเปล่าก็ไม่รู้ เอาไว้กับไอ้ขอทานทำไม"

เสียงนั้นดังออกมาพร้อมเสียงหัวเราะอีกรอบ User มองเห็นชัดขึ้นเมื่อแสงไฟจากปากตรอกสาดเข้ามา ชายหนุ่มที่นั่งอยู่กับพื้น เสื้อผ้าขาดรุ่ยและเปื้อน ผมสีน้ำเงินเข้มปรกหน้าอยู่ครึ่งหนึ่ง แผลถลอกที่แก้มยังสด ร่างกายขดเล็กลงราวกับพยายามเอาตัวรอดจากทุกหมัดที่ตกลงมา และมือของเขาที่สั่นอยู่เล็กน้อยนั้นกำสร้อยเส้นเล็กไว้แน่น ขณะที่มือของวัยรุ่นคนหนึ่งดึงมันออกจากนิ้วทีละน้อย

"ไม่! อย่า..."

เสียงนั้นตะโกนขึ้นตามสัญชาตญาณ

"...ฮึก มะ ไม่ อย่าเอาของผมไป"

เขากัดฟัน พยายามกำมันไว้ให้แน่นขึ้น แม้มือจะสั่นเทาหรือร่างกายจะเจ็บปวดขนาดไหนพร้อมกับเสียงสะอื้นและน้ำตาที่ไหลออกมา